เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 20 เรื่องราวทุกอย่างเป็นผมที่ผิดเอง

เตชินทร์เสียใจอย่างเจ็บปวดที่ผ่านมามิ้นท์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง หนำซ้ำยังต้องเลี้ยงลูกอย่างยากลำบากเพียงคนเดียว เขาที่เอาแต่ความแค้นมาอ้างไม่เคยมอบความสุขที่แท้จริงให้กับเธอบ้างเลย คิดได้ดังนั้น เขาต้องรีบออกไป น้ำอิงต้องคิดทำอะไรแน่ๆเลย จิตใต้สำนึกบอกเขาเช่นนั้น

หลังจากขอออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดเตชินทร์รีบกลับไปที่พัก แล้วนำบางอย่างออกมา เขาจะต้องปกป้องมิ้นท์และลูกของเขาให้ได้

"มิ้นท์..ที่ผ่านมาผมผิดเองที่ใช้ความรักของผมและน้ำอิงมาอ้างเพื่อทำร้ายคุณ วันนี้กรรมได้ตามผมทันแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันย้อนกลับมาหาผมแล้วผมผิดเอง ผมขอโทษ" เขาพูดออกมาพร้อมกับสำนึกผิดที่ทำไม่ดีกับเธอไว้มากมาย เขารีบเดินออกมาแล้วขับรถตรงไปที่ร้านกาแฟของเธอ

รถยนต์สีดำจอดอยู่ข้างๆร้านกาแฟ กระจกถูกเปิดเลื่อนลงมาอย่างช้าๆ คนในรถที่สวมแว่นตาสีดำมองเข้าไปยังในร้าน วันนี้ลูกค้าเบาบาง กระจกถูกเลื่อนปิดขึ้นไปอย่างใจเย็น พร้อมใบหน้านิ่งแต่สวยคมจับใจ

พอใกล้ช่วงเย็นขายาวสวยก้าวลงจากรถ แล้วเดินเนิบนาบเข้าไปยังภายในร้านกาแฟ เธอนั่งลงยังที่ว่าง แล้วมองไปรอบๆร้าน มิ้นท์ที่อยู่ภายในร้านเดินเข้ามารับลูกค้าอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงเธอจะรีบปิดร้านเลยให้พนักงานกลับไปก่อน เพราะถึงเวลาเลิกงานของเขา

"สวัสดีค่ะ รับเป็นเครื่องดื่มอะไรคะ?" มิ้นท์ออกมาบริการลูกค้าซึ่งคิดว่าคงเป็นคนสุดท้ายของร้านเธอในวันนี้

น้ำอิงหันหน้ามาแล้วค่อยๆถอดเเว่นตาออกอย่างช้าๆพร้อมเงยหน้ามองขึ้นไปยังมิ้นท์ ทำให้มิ้นท์เบิกตากว้างและใจเต้นแรงขึ้นมาที่ต้องเจอกับน้ำอิง ลูกค้าคนสุดท้ายคือน้ำอิง เธอรู้ได้ยังไงนะ หรือว่าเตชินทร์บอกกับเธอ พวกคุณสองคนจะตามราวีไปถึงไหนกันนะ มิ้นท์นิ่งและคิดไป

"ไม่เจอกันนานเลยนะคะ..คุณมิ้นท์ " น้ำอิงเอ่ยขึ้นพร้อมใบหน้าสวยหวาน แต่รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยนัยยะแอบแฝง

มิ้นท์ถอยหลังออกไปเธอรู้สึกตกใจและแปลกใจทำไมถึงได้รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ ทำไมนะถึงหลีกหนีคนพวกนี้ไม่พ้นเสียทีนะ

"จริงๆแล้วฉันมาที่นี่ไม่ได้อยากมากินกาแฟของร้านคุณหรอกนะคะ ฉันเพียงแค่อยากจะมาเตือนคุณ เรื่องเตชินทร์" น้ำอิงพูดขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มิ้นท์หยุดนิ่งตั้งสติ...เธอหยิบรูปของน้องมาร์คขึ้นมา เด็กน้อยถูกนำตัวไปไว้ที่แห่งหนึ่ง

มิ้นท์ตกใจแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อเห็นภาพลูกชายถูกมัดมือมัดเท้าไว้

"เธอจะทำบ้าอะไร เด็กไม่ได้เกี่ยวข้องอะไร อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับพวกเธอแล้ว ปล่อยลูกฉันมานะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความ" มิ้นท์พูดขึ้น แต่ทว่าต้องหยุดพูด เพราะปลายกระบอกปืนชี้ตรงมาที่เธอ มิ้นท์ตัวสั่นขึ้นมา

"อยากไปดูลูกมั้ยล่ะ ยังอยากเห็นหน้าลูกก็อย่าพูดมาก" น้ำอิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาทุ้มต่ำ มิ้นท์ไม่อาจจะขัดขืนได้ ไม่ว่ายังไงเธอต้องพบลูกให้ได้เสียก่อน

"ไปกับฉัน" น้ำอิงพูดขึ้น ทำให้มิ้นท์เดินตามไปแต่โดยดี

.......

เตชินทร์รีบขอทางโรงพยาบาลออกไปทั้งที่ยังไม่หายดี น้ำอิงตามมาครั้งนี้เธอต้องมีอะไรบางอย่างอย่างแน่นอนโดยเฉพาะกับมิ้นท์ ปืนที่เธอหยิบขึ้นมาให้เขาดูนั้นทำให้ใจของเขาเต้นระส่ำ น้ำอิงรู้ได้ยังไงว่าเขามาที่นี่ ช่างเถอะไม่มีเวลาคิดแล้ว เธอคงแอบสะกดรอยตามเขามาตั้งแต่แรก

เขาบึ่งรถมาที่ร้านกาแฟขณะที่ยังสวมชุดของโรงพยาบาลแม้จะป่วยไข้มากขนาดไหน นาทีนี้เขาก็ไม่วางใจอยู่ดี เมื่อมาถึงก็เห็นแต่มิ้นท์ขึ้นรถไปกับใครคนหนึ่งแล้วขับออกไปทันที เขาไม่รอช้ารีบขับตามรถคันนั้นไปอย่างใจจดใจจ่อ

" น้ำอิงเธอเอาลูกฉันไปไว้ที่ไหน?" มิ้นท์ถามเธอออกมา

"เดี๋ยวก็รู้อย่าถามให้มาก" น้ำอิงพูดขึ้น

"ปล่อยลูกฉันไปเถอะนะ ถ้าเธอเกลียดฉันโกรธแค้นฉันก็ทำฉันแทนเด็กไม่รู้เรื่อง " มิ้นท์หันปลายกระบอกปืนจี้มาตรงขมับ

"อย่าพูดมาก.." น้ำอิงพูดเสียงแข็ง ดวงตาสวยหวานตอนนี้ดูอำมหิตขึ้นมา ทำให้มิ้นท์นั่งนิ่งและเงียบปากไปทันที

เตชินทร์ใจคอไม่ดีขับรถตามมาโดยไม่ยอมให้คลาดสายตา สุดท้ายก็ตามน้ำอิงและมิ้นท์มาจนถึงบ้านกลางเขาแห่งหนึ่ง เขาตามดูทั้งคู่อยูห่างๆ เพราะไม่อยากให้น้ำอิงรู้

เมื่อรถจอด มิ้นท์รีบเปิดประตูรถและจะรีบวิ่งออกไปแต่น้ำอิงกลับวิ่งตามมาแล้วดึงกระชากผมของเธอไว้ ทำให้เธอล้มลงไปทันที

"อย่าคิดทำอะไรโง่ๆเลยนะ มิ้นท์ " น้ำอิงพูดขึ้นพร้อมกดหัวของมิ้นท์จนใบหน้าแนบกับพื้น

"แกคิดว่าแกเก่งคนเดียวรึไง ที่ผ่านมาฉันยอมทุกอย่างเพราะรู้ตัวว่าทำผิด ที่เข้าไปยุ่งกับพวกแก ตอนนี้ฉันทิ้งทุกอย่าง พวกแกก็ตามราวีไม่เลิก วันนี้พวกแกสองคนกับเตชินทร์คงร่วมมือกันทำชั่วอีกสินะ" มิ้นท์พูดขึ้น

"ฮ่าๆๆๆ แกนี่มันโง่ไม่จบไม่สิ้นเลยนะ มิ้นท์ ฉันล่ะสมเพชในความโง่นี้จริงๆ" น้ำอิงหัวเราะเยาะออกมา

น้ำอิงพลิกร่างของปิงเหยียนขึ้นมา แล้วบีบไปที่หน้าของมิ้นท์อย่างแรง สายตาแสดงออกถึงความเกลียดชังอย่างมากล้น จนไม่สามารถเก็บงำไว้ได้อีก น้ำอิงตบหน้าของมิ้นท์อย่างแรงจนหน้าหันไปอีกทาง

"มิ้นท์..แกมันเลวทำลายชีวิตของฉันยังไม่พอ เธอยังเอาใจของเตชินทร์ไปด้วย มันมากเกินไปแล้ว ฉันอุตส่าห์ดีใจที่เขี่ยแกออกจากทางรักของฉันกับเขาได้แล้ว สุดท้ายเขาก็เลือกเธอและตามเธอมาอีกห้าปีแล้ว เขาไม่ใยดีฉันเลยสักนิด เพราะแก" น้ำอิงบีบคอของมิ้นท์ไว้

"ฉันไม่..แฮ่กๆๆ" มิ้นท์มองหน้าน้ำอิงอย่างตาขวางเช่นกัน

"บอกออกมาสิบอกออกมาว่าเธอไม่ได้รักเขาแล้ว" น้ำอิงบีบคอของมิ้นท์แน่นขึ้น

"แกนี่เกิดมาเพื่อเป็นมารชีวิตคนอื่นจริงๆ เคยละอายใจบ้างมั้ยที่ทำลายความรักของคนอื่นจนชีวิตของคนคนหนึ่งต้องพังพินาศไป ความขมขื่นความเจ็บปวดมันทำให้ฉันอยากจะฆ่าเธอ อยากจะฆ่าเธอทิ้งตรงนี้.."

น้ำอิงพูดพร้อมกัดฟันและน้ำตาไหลนองหน้าทำให้มิ้นท์รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของน้ำอิง เธอจึงไม่อาจตอบโต้น้ำอิงได้

"หยุดนะน้ำอิง!" เตชินทร์วิ่งเข้ามาและกระชากน้ำอิงออกอย่างแรงจนเธอล้มลงไปกระแทกพื้น

"น้ำอิงเธอมันบ้าไปแล้ว ฉันกับเตชินทร์มันจบไปตั้งนานแล้ว..เรื่องที่เขาไม่สนใจเธอ มันเป็นเรื่องของเธอและเขาไม่เกี่ยวกับฉันอีกต่อไปแล้ว พอซะทีเถอะ!" มิ้นท์ได้โอกาสเธอจึงพูดออกมาต่อหน้าคนทั้งคู่

"เลิกเล่นละครสักทีเถอะมิ้นท์ แกมันหน้าด้านหน้าทน แย่งคนรักของคนอื่นไม่พอ ยังแย่งเอาหัวใจเขาไปอีก แล้วฉันล่ะเคยคิดถึงจิตใจฉันบ้างมั้ย?!"

น้ำอิงตะโกนออกมาพร้อมอารมณ์ที่สั่งสมความแค้นนี้มานาน ในไม่ช้าเธอค่อยๆยกปืนในมือขึ้นมา และเล็งปลายกระบอกปืนมาหามิ้นท์ ทั้งที่ยังนั่งอยู่และค่อยๆโซเซลุกขึ้นอย่างช้าๆในตอนที่เตชินทร์กำลังจะพยุงมิ้นท์ ทำให้ทั้งคู่เผลอลืมความปลอดภัยไป ปลายกระบอกปืนยังเล็งมาทีี่มิ้นท์เหมือนเดิม

เตชินทร์หัมมามองเห็นปลายกระบอกปืนของชี้มาทางมิ้นท์ และพร้อมเหนี่ยวไก เขาไม่รอช้ารีบเอาตัวเองบังตัวของมิ้นท์ไว้ทัน พร้อมพูดขึ้น

"พอซะทีเถอะน้ำอิงเรื่องคุณกับผมมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ผมไม่ได้รักคุณแล้ว ผมตัดใจจากคุณตั้งแต่คุณหนีไปแต่งงาน ที่ผ่านมาผมคิดผิดเอาแต่โทษมิ้นท์ ไม่เคยคิดโทษคุณเลยสักครั้ง แปดปีแล้วที่ใจของผมไม่มีคุณอยู่ในนั้นเลยสักวัน คุณเข้าใจสักทีเถอะ" เตชินทร์พูดออกมาทั้งที่ตัวเองนั้นยืนบังมิ้นท์อยู่ มิ้นท์เงยหน้าขึ้นมองเตชินทร์ ที่ผ่านมาเขา..

น้ำอิงน้ำตาไหลลงมาทันทีกับคำพูดของเขาในวันนี้ คำพูดของเตชินทร์เป็นเครื่องยืนยันแล้วว่าว่าเขานั้นตัดใจจากเธอไปแล้วจริงๆ คำพูดของเตชินทร์ที่พูดออกมานั้นยิ่งทวีความแค้นในใจของน้ำอิงเพิ่มขึ้นมาอีก

"เตชินทร์ไหนคุณเคยบอกว่ารักฉันหนักหนา วันนี้คุณกลับไปรักนังผู้หญิงที่ทำลายความรักของเราทั้งสอง คุณเคยคิดถึงฉันบ้างมั้ย คุณรู้มั้ย ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้กลับมาหาคุณ แต่ทำไมคุณถึงใจร้ายกับฉัน?" น้ำอิงตะโกนพูดออกมา

"ผมยอมรับว่าผมเคยรักคุณมากมากเสียจนไม่อาจมีใจให้ใครได้อีก แต่เมื่อคุณจากไป คุณที่เคยบอกรักผมมากมายกลับไปแต่งงานกับฝรั่งคนนั้น คุณตัดการติดต่อจากผม ตัดขาดผมเองทุกช่องทางจนทำให้ผมต้องแค้นใจ ผมทำร้ายมิ้นท์ทุกหนทาง ทั้งที่ความจริงมิ้นท์แค่ทำให้ผมได้รู้ธาตุแท้ผู้หญิงอย่างคุณ คุณไม่เคยมองว่าตัวเองผิดบ้างหรือยังไงน้ำอิง?" เตชินทร์พูดความในใจออกมาทั้งหมด

"หยุดดดด!" น้ำอิงยกมือขึ้นปิดหูเธอไม่อยากได้ยิน น้ำตาไหลออกมาเพราะรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของเตชินทร์ ทุกอย่างที่เขาพูดเป็นความจริงทั้งหมด

"ดี ถ้ารักกันมาก ฉันจะอวยพรให้พวกคุณสองคนได้รักกันและสมหวังในนรก!" น้ำอิงเหมือนขาดสติ ดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บแค้น

กระบอกปืนของน้ำอิงที่ชี้มายังทั้งคู่ น้ำตาไหลนองอาบสองแก้ม ความโกรธแค้นมันฝังรากลึกจนมิอาจถอนได้ มันดำดิ่งจนทำให้คนคนหนึ่งถึงขั้นขาดสติจนอยากจะฆ่าคนได้ถึงขนาดนั้น

เตชินทร์เห็นแบบนั้นจึงใช้โอกาสที่น้ำอิงยืนเซไปมาพร้อมกับปืนในมือสั่นเทา เขารีบปล่อยมิ้นท์ออกจากอ้อมกอด และวิ่งเข้าไปแย่งปืนในมือของเธอทันที น้ำอิงและเตชินทร์ฉุดกระชากปืนในมือกันอยู่แบบนั้นไปมาจนเสียงปืนนั้นดังขึ้น

ปัง!!!~~

เสียงปืนดังขึ้นจนทำให้น้ำอิงตกใจเบิกตากว้าง เธอนิ่งไปและค่อยๆทรุดตัวลง ปล่อยมือออกจากกระบอกปืนนั่น สองมือค่อยๆยกขึ้นมองเพราะตกใจ กับเสียงปืนที่ดังออกไป เธอมองไปยังเตชินทร์ ที่ก็ล้มลงไปเช่นกัน

เตชินทร์หันไปมองมิ้นท์ว่าปลอดภัยมั้ย พอเห็นแบบนั้นเขาก็สบายใจ ดีแล้วที่ไม่มีใครเป็นอะไร เตชินทร์รีบลุกขึ้นและเข้าไปกอดมิ้นท์ที่ตกใจไว้แน่น

ส่วนมิ้นท์ก็ทรุดนั่งลงยกมือขึ้นมาปิดหูของตัวเองเพราะตกใจกับเสียงดังของปืนที่ดังก้องสะท้อนเสียงดังไปทั่วบริเวณ

น้ำอิงเธอกรีดร้องและร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง อยู่ๆเสียงเรียกเล็กๆก็ดังขึ้น เป็นเสียงเล็กๆน่ารักของเด็กน้อยคนหนึ่ง

"หม่ามี๊!..ลูคัส คิดถึงมามี๊!" น้ำตาไหลหยดลงพื้น เสียงของลูกชายของน้ำอิงดังเข้ามาในโสตประสาททำให้เรียกสติที่เตลิดเปิดเปิงไปนั้นกลับมา ซึ่งเธอคิดว่าชาตินี้คงจะไม่ได้เห็นหน้าลูกชายอีกแล้ว เธอหันมามองอย่างช้าๆพร้อมกับน้ำตาไหลริน

"กลับบ้านกันเถอะนะผมคิดถึงคุณ" สเตฟานสามีของน้ำอิงตามหาเธอมาตลอด ที่เธอหนีมาเพราะคิดว่าสเตฟานพาลูกหนีไปแคนนาดา เพราะโมโหที่เธอไม่ยอมลืมแฟนเก่าเสียที พอนึกได้ว่าเขานั้นรักน้ำอิงมากเขาก็ออกตามหา และได้บังเอิญติดต่อกับเตชินทร์ ทุกอย่างจึงได้เปิดเผยออกมา

"ผมและลูกคิดถึงคุณนะผมตามหาคุณหลายปีและผมกับลูกไม่เคยคิดจะเลิกตามคุณเลยแม้แต่ครั้งเดียว กลับบ้านกันเถอะนะ อย่าหนีผมอีกเลย.." สเตฟานค่อยๆพยุงน้ำอิงขึ้น เขารู้แล้วว่าเขาต้องให้เวลาน้ำอิง ที่ผ่านมาเขาก็ผิดที่เขาเอาแต่ใจมากเกินไป

"คุณไม่เกลียดฉันเเล้วเหรอสเตฟาน?" น้ำอิงพูดทั้งน้ำตาพร้อมเสียงสั่นเครือ

"ทุกอย่างที่เกิดขึ้นผมผิดเอง ผมผิดที่ไม่เชื่อใจคุณเอง " เขากอดเธออีกครั้งด้วยความรักและความคิดถึงภรรยาของเขา เธอหนีมาห้าปีแล้ว เขารอวันเวลาที่จะได้พบเธอ เขาตามเธอไปทุกที่จนได้เจอกับเตชินทร์

เตชินทร์ที่ยืนมองทั้งคู่ปรับความเข้าใจกัน เขาก็ถอยไป และเข้าไปโอบกอดมิ้นท์อีกครั้งเธอตัวสั่นเทาเพราะความตกใจกลัว แต่พอได้สติ มิ้นท์สะบัดมือของเขาออก

"คุณไม่เคยหยุดสร้างปัญหาให้ฉันบ้างเลย " มิ้นท์พูดออกมาต่อหน้าของเขา

เตชินทร์ที่ตอนนี้เริ่มมึนงงเพราะอาการป่วยยังไม่หายขาด เขาเพียงแค่มองมิ้นท์ที่รู้สึกว่าเธอมีหลายร่างเขารู้สึกเบลอๆขึ้นมา แต่สายตาของเขาที่มองเธอพร้อมรอยยิ้มดีใจนั้น เหมือนกับว่าไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไป โลกทั้งโลกหมุนเป็นวงกลมไปหมดแล้วความมืดก็เข้ามาแทนที่ ยังโชคดีที่ปืนไม่ลั่นใส่เขา

ณ โรงพยาบาล

มิ้นท์ยืนเฝ้ามองเตชินทร์ที่นอนนิ่งไม่ไหวติง ไม่นานเสียงประตูเปิดขึ้น และมีร่างบางเข้ามายืนข้างเธอ

"คุณมิ้นท์ที่ผ่านมาฉันต้องขอโทษคุณด้วยฉันผิดเองที่ไม่แน่วแน่ ถ้าวันนั้นฉันปฏิเสธคุณ ฉันกับเตชินทร์ อาจจะได้อยู่ด้วยกัน แต่อาจจะลำบากที่พวกเราไม่มีอะไร แต่ที่ทำให้ฉันมีทุกอย่างในวันนี้ เพราะคุณ ไม่มีใครหรอกที่อยากให้คู่แข่งได้ดี คงมีแต่คุณละมั้งที่ทำแบบนั้น คุณมิ้นท์ที่ผ่านมาโปรดรับการขอโทษจากฉันด้วย..ฉันขอโทษคุณจริงๆ"

น้ำอิงเข้ามาและพูดออกมาอย่างสำนึกพร้อมกับคุกเข่าลงและยกมือขึ้นไหว้อย่างจริงใจ มิ้นท์หันมามองและยิ้มออกมาอย่างบางๆแต่แววตายังดูเศร้าสร้อย เธอหันมาจับหัวไหล่ของน้ำอิงให้ยืดตรงขึ้นมา และมองหน้าของน้ำอิงพร้อมพยักหน้าให้อภัยกับการสำนึกผิดของน้ำอิงแล้วพูดขึ้น

"ฉันก็ต้องขอโทษคุณเช่นกัน ที่ทำลายความรักของคุณทั้งสองในครั้งนั้น แต่ว่านะ ถ้าฉันทำไม่สำเร็จในวันนั้น พวกคุณคงมีครอบครัวที่มีความสุขไปแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันรู้สึกผิดต่อคุณและเตชินทร์เสมอ ฉันทำชีวิตของตัวเองพัง ทำสิ่งที่พ่อฉันสร้างมาพัง ทุกอย่างเป็นเพราะผลกรรมที่ฉันทำร้ายเธอและเตชินทร์ แต่พอเห็นเธอกลับมา ฉันก็ดีใจ ฉันยินดีหลีกทางให้เพื่อให้พวกคุณสมหวังอีกครั้ง ถ้าฉันไม่เอาแต่ใจตัวเองในตอนนั้น คุณสองคนก็คงมีครอบครัวที่น่ารักไปแล้ว" มิ้นท์พูดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

"ไม่เลย..ฉันถือว่าฉันยังโชคดี โชคดีที่คุณมอบโอกาสให้ฉันพบเจอแต่สิ่งที่ดีๆต่างหาก คุณไม่ได้ทำร้ายฉันเลยค่ะกลับเป็นฉันที่คิดแค้นและทำร้ายคุณมากกว่า แทนที่ฉันจะสำนึกกลับคิดอยากจะกำจัดคุณ เพราะความเห็นแก่ตัวของฉันเอง จริงๆแล้ว ครั้งนั้น ครอบครัวเตชินทร์จะล้มละลาย แต่ก็เป็นคุณที่บอกให้พ่อของคุณเข้ามาพยุงไว้ ถ้าเตชินทร์ไม่ได้แต่งงานกับคุณฉันกับเขาก็คงลำบากและฉันคงไม่ได้เรียนต่อและมีชีวิตที่ดีขนาดนี้ เตชินทร์เองก็คงจะลำบากเหมือนกัน แต่เป็นฉันเองที่ไม่ยอมปล่อยวางยึดติดกับอดีตเก่าๆเฝ้าโทษแต่คุณขอโทษนะคะคุณมิ้นท์ ฉันขอโทษคุณอีกครั้งจากใจ เอาล่ะ..พวกเราต้องไปแล้ว คุณก็ให้อภัยเตชินทร์เถอะนะเขารักคุณมากนะ พวกเราต้องขอตัวก่อน ขอโทษอีกครั้งสำหรับทุกๆเรื่องที่ทำไม่ดีกับคุณ รับไหว้ฉันเถอะนะ"

น้ำอิงคิดว่าอยากจะเข้ามาขอโทษและลากลับอเมริกา เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เธอยินดีชดใช้ หรือถ้ามิ้นท์แจ้งความเธอก็ยินดีพร้อมจะรับ เธอไม่อยากจะโทษสิ่งรอบข้างอีกแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ เธอจะไม่โทษสิ่งใดอีก ถ้าสเตฟานไม่เข้ามา คงเป็นเธอที่ต้องเข้าไปรับโทษในคุก แค่นี้ก็พิสูจน์แล้วว่า จริงๆแล้ว มิ้นท์จิตใจดีแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นเมื่อแปดปีก่อน จนตอนนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงเอาเรื่องเธอถึงที่สุดแล้ว ต่อจากนี้คงไม่มีเรื่องใดค้างคากันอีกแล้วนะ มิ้นท์ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆที่ปล่อยให้ความเกลียดชังยาวนานมากขนาดนี้ จากนี้มีความสุขซะทีนะ ลาก่อน..

น้ำอิงและครอบครัวเปิดประตูห้องและเดินออกไป เหลือแค่มิ้นท์ที่ยืนมอง น้องมาร์ค ที่ตกใจกลัว และงอแงจนหลับไป ส่วนเตชินทร์ก็นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง เขาป่วยขนาดนี้แต่ก็ยังอยากจะปกป้องเธออีก แล้วเธอจะต้องทำยังไงต่อไป ให้อภัยเขาเหรอ? มันคงจะง่ายเกินไปรึไม่? มิ้นท์คิด และมองไปที่เขาด้วยสายตาเป็นห่วง พลางคิดในใจ

'เตชินทร์ ที่ผ่านมาคุณทำร้ายฉันมามากมายฉันควรจะให้อภัยคุณดีหรือไม่นะ?" ความเจ็บปวดซ้ำๆผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ทำให้เธอสับสนขึ้นมาอีกครั้ง ที่ผ่านมาเธอควรปล่อยวาง หรือให้โอกาสแก่เขาดีนะ ..คำถามเกิดขึ้นในใจ..

จบตอนที่20