เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 8 ฉันไม่ใช่คุณหนูคนเดิม

มิ้นท์เดินหาห้องเช่าได้แล้ว เป็นห้องเล็กๆ ในเขตเมืองที่เธออยู่ เธอเดินสำรวจห้องไปรอบๆ ห้องนี้เล็กมาก แต่ก็ยังดีที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันไม่เป็นไร เธออยู่ได้ ยังดีกว่าในคุกตั้งเยอะเธอเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าออกแล้วจัดเตรียมเพียงเล็กน้อย

ในวันต่อมาหลังจากเธอพักผ่อนเธอดูยอดเงินในบัญชีตอนนี้เธอใช้เงินไปเกินกว่าครึ่งเธอต้องรีบหางานทำให้ได้โดยเร็ว

เธอเดินออกจากห้องไปสมัครงานตามสายงานที่เธอได้เรียนมาทุกที่ปฏิเสธเธอเพราะเธอมีประวัติติดคุกมาแม้โปรไฟล์ของเธอจะดีขนาดไหน แต่ประวัติร้ายๆมันตามติดตัวเธอไม่เลิก

เธอทั้งเหนื่อยและหมดหวังเธอนั่งดื่มน้ำที่ข้างทางแล้วมองไปฝั่งตรงข้ามนี่มันบริษัทของพ่อฉันนี่นา เธอลืมไปได้ยังไง เธอมองดูคนที่ทำงานเดินไปมาอย่างพลุกพล่าน มันเปลี่ยนไปแล้ว แม้กระทั่งป้ายชื่อของบริษัท มันไม่ใช่ชื่อของพ่อของเธออีกต่อไปแล้ว น้ำตาของเธอคลอขึ้นมา

เตชินทร์ก็คงจะบริหารไม่รอดเช่นกันสามปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยไปเยี่ยมเธอสักครั้ง เฮ้อ..เธอจะหวังอะไรลมๆแล้งอีกตอนนี้เขาคงจะขายบริษัทนี้ไปอีกเช่นกัน

มิ้นท์ก้มหน้าลงเพราะน้ำตาของเธอไหลออกมา เธอคิดว่าถ้ามัวมานั่งร้องไห้แบบนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้น เธอเดินเข้าไปที่บริษัทนั้นพอดีกับเห็นป้ายรับสมัครงาน

มิ้นท์ยิ้มออกมาเธอยื่นใบสมัครเข้าทำงานในวันพรุ่งนี้ถึงจะรู้ผลการสมัครอย่างน้อยก็ยังมีบริษัทที่ยังพิจารณาเธอ แม้ตอนนี้ที่นี่อาจจะไม่ใช่ที่ของเธอเหมือนในเมื่อก่อน แต่ว่าก็ยังดีอย่างน้อยที่นี่ก็ยังเคยเป็นที่ที่พ่อเคยสร้างไว้

วันนี้เธอเหนื่อยมากกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่ามิ้นท์เดินออกมาสวนทางกับขบวนของท่านประธานที่กำลังเดินสวนเข้าไป

เขาหยุดชะงักทันที แล้วมองตามหลังผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินออกไปแล้วเขาก็หันกลับมาตามเดิมเพราะคุ้นตา

ในช่วงบ่ายเตชินทร์ประธานบริษัท เอกสารการเข้าสมัครงานถูกวางไว้ที่โต๊ะจากฝ่ายบุคคลของบริษัท เดิมทีเขาก็ไม่ได้สนใจแต่บังเอิญมือของเขาดันปัดกองใบสมัครงานนั้นตกลงมาเขาจึงมองออกไปเพื่อจะก้มเก็บแต่เขากลับมองเห็นใบสมัครของมิ้นท์ ชยาภา เตชินทร์หยิบขึ้นมาแล้วยกยิ้มที่มุมปาก

"ได้เวลาของเธอแล้วมิ้นท์ ฉันจะทรมานเธอให้แหลกคามือเลยที่เดียว" เตชินทร์กดโทรศัพท์ไปบอกฝ่ายบุคคลให้รับเธอเข้ามาทำงานในตำแหน่งคนทำความสะอาด ให้บอกว่าเหลือแค่ตำแหน่งนี้ตำแหน่งเดียวเท่านั้น ฝ่ายบุคคลรับคำทันที

"เธอมันก็เหมือนหมาจนตรอก ตราบใดที่ฉันไม่มีความสุขเธอก็อย่าหวังว่าเธอจะมีความสุขเหมือนกัน มิ้นท์ชาตินี้ฉันไม่มีวันให้อภัยเธอแน่ "

เตชินทร์รู้สึกแค้นเธอขึ้นมาอีกครั้งเขากำใบสมัครของเธอแน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น สามปีของเธอมันลบล้างความเสียใจที่เธอทำกับเขาไว้ไม่ได้ เขาจะไม่ยอมให้เธอมีความสุขในชีวิตเป็นอันขาด

.....

ตื๊ดดดดด..

"สวัสดีค่ะ คุณชยาภาใช่มั้ยคะ ตอนนี้ทางบริษัทของเราต้องขออภัยด้วยนะคะที่ใบสมัครของคุณไม่ผ่านการพิจารณา แต่ว่าตอนนี้ ยังมีตำแหน่งพนักงานทำความสะอาดว่างอยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพอจะสนใจรึปล่าวคะ? " พนักงานฝ่ายบุคคลโทรไปถามเธอ

"เอ่อ .." มิ้นท์คิดว่าตำแหน่งอะไรก็ต้องทนทำไปก่อนเพราะที่บริษัทตอนนี้ไม่มีใครรู้จักเธออยู่แล้ว ทุกอย่างถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด เธอไม่มีอะไรต้องเสียอยู่แล้ว

"ว่ายังไงคะ ยังสนใจอยู่มั้ยคะ?"

"ค่ะๆ ได้ค่ะ ฉันสนใจที่จะทำค่ะ"

"งั้นพรุ่งนี้มาเริ่มได้เลยนะคะ อย่าสายนะคะ เดี๋ยวทางเราจะสอนงานให้เองค่ะ"

"ค่ะๆ ขอบคุณมากๆ ค่ะ " มิ้นท์ไม่มั่นใจกับงานที่เธอได้รับ แต่อย่างน้อยเวลาสามปีในคุก สอนอะไรเธอหลายอย่าง เธอเฝ้าเตือนตัวเองว่า ไม่ใช่คุณหนูมิ้นท์อีกต่อไป ต่อไปนี้เธอจะทำงานทุกอย่างให้ได้เธอหยิบรูปของพ่อเธอขึ้นมาดู พร้อมรอยยิ้ม

"พ่อคะ เป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ.."

......

ในตอนเช้า มิ้นท์เข้ามาแล้วพบกับหัวหน้าคนทำความสะอาดของที่นี่ วรรณาเธอเป็นคนที่เข้มงวดกับงาน ทุกอย่างต้องเพอร์เฟกซ์ คนที่ทำงานกับเธอส่วนมากที่ออกไปมักจะทนเธอไม่ได้ มิ้นท์เข้ามาพบเธอ วันนี้เป็นวันแรกของการทำงาน

"สวัสดีค่ะ หัวหน้า" มิ้นท์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมจากแต่ก่อนที่เธอไม่เคยไหว้ใครสุ่มสี่สุมห้า ตอนนี้ความเป็นลูกคุณหนูของเธอสิ้นสุดไปแล้วตั้งแต่วันที่เธอก้าวขาเข้าไปอยู่ในคุกแล้ว

"รู้งานของเธอแล้วใช่มั้ย! " วรรณาถามเธอออกไป

"ค่ะ"

"งั้น วันนี้ทำงานวันแรก เริ่มจากทำความสะอาดห้องน้ำก่อน " วรรณาลองทดสอบงานของพนักงานใหม่ ว่าจะทนงานได้มั้ย

"ค่ะ หัวหน้า เอ่อ..คือหัวหน้าคะต่อไปช่วยเรียกฉันว่า พลอยได้มั้ยคะ " เธอตั้งใจเปลี่ยนชื่อของเธอให้คนที่นี่ได้รู้จักเธอในนามพลอย

"ได้สิ พลอย วันนี้หวังว่าเธอจะทำงานได้ดีนะ "

"ค่ะ หัวหน้า "เธอยิ้มรับและรีบก้มหน้าทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย

มิ้นท์เธอเริ่มทำงานตามที่ได้ฝึกมาในช่วงเช้าวันนี้เธอจะทำให้ดีที่สุด ในคุกห้องน้ำแย่กว่านี้อีกเธอจะต้องตั้งใจทำงาน จนถึงช่วงเย็นวรรณาจึงเข้ามาตรวจงานที่เธอทำ วรรณารู้สึกพอใจมาก ถือว่าพลอยทำงานได้ละเอียด กว่าทุกคนที่ผ่านมา

"สะอาดดีมากพลอย ขอให้เธอทำดีแบบนี้อย่าให้ขาดตกบกพร่องนะก่อนกลับเข้าไปห้องประธานทำความสะอาดอย่างเบามือเพราะท่านประธานไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับเอกสารของท่าน เธอแค่มีหน้าที่เก็บแก้วกาแฟถูพื้นฉีดน้ำยาฆ่าเชื้อที่โต๊ะและพื้นก่อนออกมาอย่าสร้างปัญหานะ ป่านนี้ท่านคงกลับแล้ว "

"ค่ะ หัวหน้า " มิ้นรับคำหัวหน้าอย่างนอบน้อม ไม่คิดว่าเป็นคนธรรมดาทั่วไปเธอก็ทำได้ดีนี่นา แต่ก่อนเธอดูถูกผู้คนสารพัด มาครั้งนี้ เธอต้องยอมรับในตัวเองให้ได้

มิ้นท์เปิดประตูห้องท่านประธาน เธอเข้าไปเพื่อทำความสะอาดเเละค่อยๆเช็ดทำความสะอาดไปเรื่อยๆตามที่หัวหน้าบอก เมื่อเสร็จแล้วกลับมีเสียงประตูเปิดเข้ามาพอดี

เธอตกใจจึงรีบเก็บอุปกรณ์เพื่อจะออกไป น่าจะเป็นท่านประธาน เธอยังไม่กล้ามองหน้าเขาเพียงแค่รู้สึกว่าเขาเดินผ่าน เธอก็รีบโค้งคำนับแล้วลากอุปกรณ์เพื่อจะออกไป แต่แล้วอยู่ๆ เธอก็ชะงักเมื่อเสียงเรียกดังขึ้น

"มิ้นท์..ดูท่าทางเธอสบายดีนะคงไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลยสินะ " เสียงราบเรียบคุ้นหูที่ไม่ได้ยินมาตั้งสามปีดังขึ้น คงเป็นเสียงเดียวที่เธอจำได้ขึ้นใจไม่เคยลืม

เตชินทร์.. เธอกับเขาจบกันไปแล้วแต่ทำไมต้องวนเวียนกลับมาเจอเขาอีก เธอปรับสีหน้าให้นิ่งที่สุด ทำเป็นไม่รู้จักกันดีที่สุดแล้วในตอนนี้ เธอรีบเก็บของเพื่อจะออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

"เธอยังหยิ่งยโสเหมือนเดิมเลยนะ" เสียงของเขาดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง

"ขอโทษนะคะ ท่านประธาน คุณจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ ฉันชื่อพลอยค่ะ" มิ้นท์ก้มหน้าแล้วรีบปฏิเสธออกไป ไม่นานแขนของเธอก็ถูกดึงกระชากเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอย่างแรง เธอเซไปตามแรงดึง

"ทำไม ตกใจเหรอ ที่เห็นบริษัทที่เธอยกให้ฉันดูแล ใหญ่โตมากขนาดนี้ " เขาพูดขึ้นเพื่อแทงใจดำเธอ

มิ้นท์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเขาชัดๆ ใบหน้ายังคงเหมือนเทพบุตรดังเดิม แต่ตอนนี้สถานะทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เขาและน้ำอิงคงสมหวังกันแล้ว

"ไม่หรอกค่ะ อย่างน้อยสิ่งที่พ่อฉันสร้าง ยังไม่ได้หายไปท่านประธานคะ เราจบกันแล้วไม่มีอะไรที่ต้องพูดคุยกันอีกค่ะ ตอนนี้ฉันก็เป็นแค่พนักงานทำความสะอาดเท่านั้น ปล่อยค่ะ " มิ้นท์พยายามเบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดของเขา เพื่อหนีการใกล้ชิดเขาอีก เธอไม่อยากให้ใครเข้าใจเธอผิด ตอนนี้เธอไม่อาจจะทำเรื่องแย่ๆ และสร้างความเข้าใจผิดกับเขาและคนรักของเขาอีก

เตชินทร์รู้สึกสะท้านในใจที่มิ้นท์ตอนนี้เธอไม่ใช่คนเดิมเธอเปลี่ยนไปมาก แต่ยังไงถ้าเขายังไม่มีความสุขเธอก็จะต้องไม่มีความสุขเช่นกันเขายังผูกใจเจ็บเธอไม่หายและก็ไม่อาจลืมเธอได้เช่นกัน เหมือนกับว่าทุกอย่างที่เธอทำฝังลงไปในเบื้องลึกของจิตใจเขา จนไม่อาจลืมได้ลงสามปีที่ผ่านมา เขาเฝ้ามองเธอมาตลอด วันนี้ถือซะว่า กลับมาชดใช้กรรมที่เหลือก็แล้วกัน

" ถ้าอย่างนั้นก็ทำความสะอาดต่อสิ เขาหยิบแก้วกาแฟที่เธอเก็บไว้ที่รถเข็นของเธอ ราดลงบนพื้นอีกที

"นี่คุณบ้าไปแล้วรึไง ฉันจะไม่ทันรถรอบสุดท้ายแล้วนะ" มิ้นพูดออกมา

"ไม่ทันก็เดินกลับเองสิ ทำความสะอาดเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเห็นอะไรที่สกปรก" เขาพูดขึ้นพร้อมมองมาที่เธอ

มิ้นท์ก้มลงเช็ดทำความสะอาด เตชินทร์ที่ยืนก้มมองดูเธอเช็ดทำความสะอาดอยู่นั้น เขากอดอกแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ มิ้นท์รีบทำความสะอาดให้เสร็จโดยเร็วแล้วเธอจะรีบออกไปแต่แล้วเตชินทร์ก็ดึงเธอไว้อีก

"ปล่อยนะ..ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณแล้วอย่ามายุ่งกับฉัน" มิ้นท์ทนไม่ไหวที่เขากลั่นเเกล้งเธอไม่เลิก

"แล้วสิ่งที่คุณทำผมกับน้ำอิงไว้ในอดีตล่ะ คุณจะชดใช้ยังไง ในเมื่อชีวิตผมยังไม่เป็นสุข คุณก็อย่าหวัง " เขาพูดขึ้นด้วยเสียงเข้ม ดวงตาดำทะมึนขึ้นมา นี่เขายังตามาน้ำอิงไม่เจออีกรึไงนะ

"คุณมันบ้า ..ปล่อยนะ จะทำอะไร "

"ก็จะให้คุณชดใช้ ให้ผมไงล่ะ "

เตชินทร์ดึงเธอเข้ามาจูบอย่างแรงมิ้นท์แทบตั้งตัวไม่ทัน เธอสะบัดเขาออกอย่างแรงแล้วรีบวิ่งออกไปทันที เขาช่างน่ากลัวเสียจริงเธอจะต้องอยู่ห่างๆเขาไว้ ผ่านมาตั้งสามีปีแล้ว เขากลับยังไม่ลืมเรื่องราวในอดีตอีก ช่างเถอะเธอจะอดทนทำงานที่นี่แล้วพอได้เงินเดือนเธอจะรีบลาออกหางานใหม่ทันที..

จบตอนที่8