เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 9 เกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของเขากันแน่

มิ้นท์รีบวิ่งออกมาจากห้องท่านประธาน เขาช่างน่ากลัวเสียจริง เขาหลอกเอาบริษัทของพ่อเธอขายบ้านของเธอ ที่จริงก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้ว เขาน่าจะลืมได้บ้าง จากผู้ชายที่อบอุ่นน่ารัก กลายเป็นผู้ชายที่น่ากลัวได้ขนาดนี้ ร้ายกาจจริงๆ

มิ้นท์เดินออกไปตามทางที่จะกลับห้องพักของเธออากาศช่างร้อนเสียจริง รถเมย์ก็หมด เธอนั่งรอแท็กซี่เกือบชั่วโมงก็ยังไม่เห็นวี่แววจะมาทางนี้สักคัน ในที่สุดเธอก็รอไม่ไหวเธอลุกขึ้นและเดินออกจากป้ายรถเมย์นั่น เธอเดินออกไปเรื่อยๆ น้ำตาก็เอ่อไหลออกมา คืนนี้ต้องเดินกลับห้องแล้วสินะ

เธอเดินไปพลางคิดไปอย่างเจ็บปวด ถ้าเธอไม่โง่เขลาเอาแต่ใจเมื่อตอนนั้นแย่งความรักของพวกเขามาป่านนี้เธอคงมีความสุขกับพ่อเธอแล้วตอนนี้สวรรค์ได้ลงโทษเธอแล้วจริงๆ มิ้นท์เดินไปพร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจในการกระทำครั้งเก่าที่ตัวเองนั้นได่้ก่อไว้ พยายามลืมเท่าไหร่กลับยิ่งจำจนฝังใจ

เธอยกแขนขึ้นมาปาดน้ำตาตามทางที่เธอจะเดินไป ไม่นาน ก็เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ฝนเริ่มไหลรินลงมาราวกับว่าเยาะเย้ยที่เธอต้องตกอยู่ในผลกรรมที่ตัวเองได้กระทำ เธอยกมือขึ้นบังหน้าเเล้วรีบเดินต่อไปเพราะหนทางอีกยาวไกล แต่แล้วก็มีรถเก๋งคันหรูขับผ่านมา รถคันนั้นขับเข้าใกล้เธอ แล้วเหยียบน้ำที่ขังอยู่ตรงข้างๆ ถนนที่เธอกำลังเดินพอดี

น้ำสาดกระเซ็นมาเต็มตัวเธอจนเปียก มิ้นท์ตกใจ เธอเปียกโชคทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอรู้สึกโมโหที่ทำไมขับรถไม่มีมารยาทเธอจึงหยุดและด่าตามหลัง

"ขับรถไม่ดูทางรึไง หึ้ยย..คนบ้าเอ้ย ไม่มีมารยาท" เธอเปล่งเสียงด่าออกมาอย่างเหลืออด กลั่นแกล้งกันชัดๆ

มิ้นท์ด่าตามหลังแต่แล้วเธอมองเห็นทะเบียนรถ เธอก็จำได้ว่าเป็นรถของเตชินทร์ เธอหยุดแล้วก้มมองตัวเอง เธอเปียกทั้งตัว แต่ก็ต้องรีบเดินต่อไปเพราะระยะทางกลับห้องของเธอนั้นอีกยาวไกลเตชินทร์ไม่เปลี่ยนเลย เขายังคงแค้นเธอไม่เลิก

เขายังโกรธแค้นเธออยู่เขาไม่พอใจรึไงนะที่เขาได้ทุกอย่างจากเธอไปทั้งหมดแล้วทุกวันนี้เขาก็มีทุกอย่างครบแล้วทำไมเขาไม่ยอมปล่อยวางเธอเสียที มิ้นท์น้ำตาซึมออกมาอีกรอบและบอกตัวเองว่าต้องอดทนเพื่อเงิน

เธอจะต้องทนให้ไหว พรุ่งนี้คงไม่ได้เจอเขาอีกเพราะระดับประธานบริษัทเขาคงไม่มาเกลือกกลั้วกับคนทำความสะอาดเช่นเธออย่างแน่นอน มิ้นท์ได้แต่บอกตัวเองให้อดทน

สุดท้ายก็กลับเดินต่อไปจนถึงห้องของเธอ เธอปวดขาปวดตัวจนต้องรีบทำความสะอาดร่างกายแล้วรีบเข้านอนแม้แต่อาหารเย็นเธอยังกินไม่ลง เพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก และต้องมาเดินกลับห้องที่กินเวลาไปเป็นชั่วโมง ความเหนื่อยล้าเข้ากอดกุม เธอรู้สึกเพลียและนอนหลับไปอย่างสนิท

ในตอนเช้า เธอตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดเมื่อยไปตามตัว เธอรู้สึกปวดหัว แต่ก็ต้องฝืนตัวเองเพื่อไม่ให้ไปทำงานสาย เธอมาถึงบริษัทก่อนเวลางาน หน้าของมิ้นท์ซีดเผือด เธอเริ่มปวดหัวตุบๆ และเริ่มปวดเมื่อยตามร่างกาย

แต่งานวันนี้ช่างหนักเหลือเกิน ในตอนสายเตชินทร์เข้ามาที่บริษัท เขายกหูโทรศัพท์ขึ้นถึงหัวหน้าวรรณาโดยตรง ซึ่งเธอก็รู้สึกแปลกใจมิใช่น้อยเพราะปกติท่านประธานไม่เคยมายุ่งเรื่องเกี่ยวกับการทำความสะอาดแต่วันนี้กับมีเสียงท่านประธานโทรมาสั่งงานด้วยตัวเอง แปลกๆอยู่ แต่ก็ไม่กล้าสงสัยอะไรมาก ได้แต่รับคำและทำตามคำสั่ง

"หัวหน้าวรรณา ช่วยส่งคนมาทำความสะอาดห้องทำงานของผมด้วยเอาเด็กที่เข้ามาทำความสะอาดคนเมื่อวานนี้นะ " เตชินทร์พูดขึ้น

"ค่ะ เดี๋ยวส่งไปดี๋ยวนี้เลยค่ะ " วรรณารับคำสั่งและจะไปจัดการทันที

หลังจากวางสายของจากประธาน วรรณา จึงเรียกพลอยมา

"พลอย ท่านประธานสั่งมาให้เธอเป็นคนไปทำความสะอาดห้องประธานเดี๋ยวนี้ เธอเป็นอะไรรึปล่าว ทำไมหน้าตาดูซีดเซียว" วรรณาถามขึ้นเพราะสีหน้าของมิ้นท์ ดูอ่อนล้า

"ปะปล่าวค่ะงั้นฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะคะ " มิ้นท์รีบรับปากทันทีเธอไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้วเพราะรู้สึกเหนื่อย เธอลุกขึ้นและเซไปเล็กน้อย จนวรรณาเห็นแล้วถามขึ้นมา

"เธอไหวมั้ยพลอย ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะบอกประธานให้เปลี่ยนคนไป" วรรณาดูแล้วรู้สึกเห็นใจพลอยคงจะเหนื่อยมาก และคงจะไม่สบาย

"ไหวค่ะ หัวหน้า ฉันต้องรีบไปแล้วล่ะค่ะ ไม่อย่างนั้น เดี๋ยวประธานจะโกรธเอาขอตัวค่ะ " มิ้นท์รีบเข็นอุปกรณ์ออกไป เธอเข้ามาในห้องของประธาน เธอหยิบของออกจากรถเข็ญของเธอเพื่อทำความสะอาด ภายใต้สายตาของเขา เธอไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นคุณหนูแล้วจริงๆ เตชินทร์คิด

"แม่บ้านครับช่วยมาทำความสะอาดตรงนี้หน่อยครับ " เตชินทร์ลุกขึ้น หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมา แล้วปล่อยลงพื้น ถ้วยกาแฟนั้นหล่นลงกระทบพื้น แตกออกเป็นชิ้นๆ น้ำกาแฟ ก็หกเลอะไปรอบโต๊ะทำงานของเขา

'เขาจะจองล้างจองผลาญ ฉันไปถึงไหนนะ เขาก็รวยขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่ออกไปตามหาน้ำอิงเลยล่ะ มาตามราวีทำไมหนักหนา ' เธอคิดในใจ พร้อมเดินไปเก็บเศษแก้วที่แตกกระจาย

มิ้นท์ไม่แม้แต่ปริปาก อาการปวดเมื่อยตามตัวเพิ่มมากขึ้นเธอปวดหัวมากยิ่งขึ้น เธอถืออุปกรณ์เดินเข้าไปแล้วก้มลงทำความสะอาด การแสดงท่าทางแบบนี้มันทำให้เขาโกรธขึ้นมา ยิ่งมองทำไมยิ่งเกลียด แต่ทว่าทำไมเขาจึงอยากให้เธอมาอยู่ในสายตาตลอดเวลา เวลาสามปีมานี้เขาก็ยังจำไม่ลืมกับสิ่งที่เธอเคยทำกับเขา

มิ้นท์นั่งคุกเข่าลงเพื่อจะกวาดเศษถ้วยกาแฟเธอก้มหน้าลงพร้อมกับใบหน้าซีดเซียว เธอไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเตชินทร์ และรีบทำความสะอาดรีบออกไป

"เธอนี่ มันน่าสมเพชจริงๆ คุณหนูมิ้นท์ อ้อ.. อดีตภรรยา คนแบบเธอจะไปได้สักกี่น้ำ" เตชินทร์กอดอกก้มมองดูเธอทำความสะอาด เขาลุกขึ้นและเดินมาเหยียบบริเวณที่เธอทำความสะอาดเสร็จแล้วให้สกปรกอีก

ไม่มีเสียงหรือคำพูดใดออกจากปากของเธอ เธอก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดทำความสะอาด และไม่สนใจสิ่งที่เตชินทร์พูดหรือทำ เมื่อเธอเก็บเสร็จ เธอก็เก็บอุปกรณ์เพื่อจะออกไป

แต่อยู่ๆ เขาก็ทำแจกันตกแตกอีกรอบ มิ้นท์ก็ก้มเก็บทำความสะอาดอีกเช่นเคย เขารู้สึกโมโหขึ้นมาเพราะมิ้นท์นิ่งและเฉยชามาก ไม่เหมือนเมื่อก่อนใช้แต่อารมณ์ เขาจึงเดินเข้าไปกระชากแขนของเธอเข้ามาอย่างแรง มิ้นท์รู้สึกเหนื่อยล้ามาก แต่เธอก็ฝืนทนเพื่อไม่ให้ใครเห็นอาการของเธอตอนนี้ เมื่อเตชินทร์กระชากแขนเธอเข้ามา แล้วพูดขึ้น

"มิ้นท์ เธอกล้าเงียบใส่ฉันเหรอ "

"ประธานคะ เรื่องในอดีตก็คือเรื่องในอดีต ผ่านมาตั้งสามปีแล้ว คุณควรลืมได้แล้ว อีกอย่างคุณรวยขนาดนี้ มีทุกอย่างขนาดนี้ มันไม่ยากถ้าคุณจะตามหาน้ำอิง" มิ้นท์เอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันอ่อนล้าจนแทบจะหมดแรง

"หยุด.. เธอไม่รู้อะไรอย่าทำเป็นมาพูด " เขาตอบเธอด้วยเสียงแข็งปนโมโห สายตาคมกริบและดุดันมองมาที่เธอ

"ถ้าอย่างนั้น ก็ปล่อยฉัน ประธานผู้สูงส่งอย่างคุณ อย่ามาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงขี้คุกอย่างฉัน ต่อไปนี้ อย่ามายุ่งกับฉันอีก"

คำพูดของมิ้นท์มันสะท้อนในใจของเขาขึ้นมา เขาขบกรามแน่น แล้วดึงเธอเข้ามากอด แล้วบดจูบเธออย่างรุนแรง มิ้นท์ดิ้นขัดขืนเขาไปมา เอกสารบนโต๊ะถูกกวาดลงไปที่พื้นห้องทำงาน

เธอถูกกดทับไปที่โต๊ะทำงานนั่น เธอพยายามขัดขืนเขาอย่างสุดแรงของเธอ อาการไข้ของเธอก็เพิ่มสูงขึ้นตามมา ไม่นาน เธอหมดแรงและแน่นิ่งไป เตชินทร์ซุกไซร้มาที่ซอกคอของเธอเขาจึงรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ซอกคอของเธอขึ้นมา เขาลุกขึ้นและอุ้มเธอไปที่โซฟาแล้วค่อยๆวางเธอลง

"ไม่สบายขนาดนี้ ยังฝืนมาทำงานอีก "

เตชินทร์ลูบไปที่เรือนผมของเธอเบาๆ อยู่ๆ เขาก็ตกใจขึ้นมาเขาเป็นอะไรไป ทำไมเขานึกห่วงเธอขึ้นมาล่ะ ไม่สิ..เขาจะใจอ่อนกับเธอแบบนี้ไม่ได้ สิ่งที่เธอทำไว้กับเขาและน้ำอิง มันเจ็บปวดยิ่งกว่า

เขาจะไม่ยอมใจอ่อนกับเธอแน่นอน เขามองไปยังคนที่หมดสติต่อหน้าเขา ที่ตอนนี้เธอหลับไปเพราะพิษไข้ น้ำตาของเธอไหลออกมา เตชินทร์รู้สึกปวดใจขึ้นมาเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ..

จบตอน 9