เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 10 ช่วงเวลาที่อ่อนแอ

มิ้นท์นอนหลับที่โซฟาไปอย่างหมดเรี่ยวแรง เตชินทร์ โทรไปสั่งเลขาไม่ให้ใครเข้ามารบกวน เขานำยามาให้เธอทาน แล้วให้เธอนอนพักผ่อนที่โซฟานั้น

ทันใดนั้นก็พลันนึกออกว่าที่เธอไม่สบาย เพราะต้องเดินตากฝน อีกทั้งเขายังขับรถไปเหยียบน้ำกระเซ็นใส่เธออีก ป่วยขนาดนี้ทำไมไม่พัก มิ้นท์เธอจะทำทั้งหมดเพื่ออะไรกัน เตชินทร์นั่งมองเธอที่หลับไป น้ำตาของเธอไหลออกมา พร้อมเสียงสะอื้น

"อยู่ในนั้นคงลำบากมากสินะ" เขาพูดออกมาเบาๆ ลึกๆอาจจะเป็นความในใจของเขาที่รู้สึกและมันพรั่งพรูออกมาเป็นคำพูด

ไม่นานเสียงสะอื้นนั้นก็หายไป เสียงหายใจของเธอถี่ต่ำดูสม่ำเสมอ เขาถอดเสื้อสูทออกมาเพื่อห่มตัวให้กับเธอ แล้วลดความเย็นของเเอร์ภายในห้อง จากนั้นจึงลุกไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เก็บเอกสารที่ตกกระจัดกระจายขึ้นมาเองทั้งหมด

เขานั่งทำงานของเขาแต่สายตาก็เหลือบมองมิ้นท์อยู่ไม่วางตา แต่แล้วความคิดในจิตสำนึกของเขาก็ผุดขึ้นมา เขาจะใจอ่อนกับผู้หญิงแบบมิ้นท์ไม่ได้ ไม่แน่เธออาจจะแสดงละคร เหมือนที่เคยทำกับเขามาแล้ว ไม่ได้.. เขาจะต้องทรมานเธออีกเพื่อให้สาสมกับที่เธอทำกับและเขา

มิ้นท์จะต้องพบแต่ความเจ็บปวดเช่นเดียวกันกับที่เขาเจอ คิดได้เขาก็ลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่เย็นชาและดุดันขึ้นมา เขาเดินเข้ามาหามิ้นท์ที่นอนหลับอยู่บนโซฟาและกระชากเสื้อสูทที่เขาคลุมให้เธอในตอนแรกออกอย่างแรง แล้วดึงแขนในขณะที่เธอยังนอนหลับอยู่ให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง มิ้นท์ตกใจลืมตาตื่นขึ้นมา

" ตื่นได้แล้ว ออกไป ฉันไม่อยากเจอเธอ"

มิ้นท์ตกใจเธองัวเงียเพราะเธอต้องตื่นอย่างฉับไว อีกทั้งยังรู้สึกมึนหัวอยู่ไม่เบา อะไรกันเธอนอนหลับตรงนี้หรือเธอมองไปมา

"นั่งอยู่อีกทำไมออกไป..ออกไปจากห้องทำงานของผม แล้วอย่าให้ผมเห็นหน้าคุณอีก" เขาผลักเธออย่างแรง จนเธอนั้นเซถลาออกไป

"หยุดนะเตชินทร์ คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวของฉันอีกแล้วอย่ามายุ่งกับฉัน ..ก็ได้ ฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าคุณเหมือนกัน นับจากวันนี้ ฉันขอลาออก หวังว่าเราคงไม่ได้พบกันอีก"

มิ้นท์เธอก็หมดความอดทนเช่นกัน เขาช่างทำร้ายจิตใจของเธอได้โดยไร้ความปราณี ทำไมเธอต้องยอมให้เขาโขกสับอยู่เรื่อยไป ความอดทนของเธอก็มีขีดจำกัดเช่นกัน

มิ้นท์ถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วขว้างใส่หน้าของเตชินทร์ เขาหลับตาลงเพื่อลดแรงปะทะ และหยิบผ้ากันเปื้อนนั้นมาขว้างไปที่พื้นแล้วเหยียบซ้ำทันที เธอเดินออกไปจากบริษัทของเตชินทร์ทันที

มิ้นท์ออกมาจากบริษัทของเตชินทร์แล้ว เธอมานั่งอยู่ป้ายรถเมย์อีกเช่นเดิม เธอนั่งลงใช้มือกุมขมับของตัวเองเพราะยังรู้สึกปวดหัวอยู่ น้ำตาของเธอไหลออกมา แต่ต้องรีบเช็ดมันออกเพราะมีคนมายืนรอรถเมล์เช่นกัน

ตอนนี้เธอคิดไม่ออกว่าจะไปทางไหนทุกอย่างดูมืดมนไปหมด เธอไม่มีจุดหมายปลายทางที่จะเดินต่อไปได้อีก คิดได้อีกทีเธอก็เดินมาถึงหน้าหลุมศพของพ่อเธอแล้ว เธอคุกเข่ากอดป้ายชื่อของพ่อเธอ

"พ่อคะ ทำไมชีวิตมันยากลำบากอย่างนี้ละคะ หนูจะทนไม่ไหวแล้ว.." มิ้นท์ใช้มือลูบไปที่รูปของพ่อเธอ

"หนูหมดแรงที่จะเดินต่อไปแล้ว ไม่มีโอกาสอื่นใดให้กับชีวิตของหนูเลย" เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างจะหาที่สุดไม่ได้ เธอร้องไห้ออกมาแทบขาดใจมือก็กอดป้ายชื่อหน้าสุสานของพ่อเธอ น้ำตาก็ไหลรินพรั่งพรูออกมา

"หนู จะทนไปได้อีกแค่ไหน พ่อคะ หนูคิดถึงพ่อเหลือเกิน ฮือๆๆ"

เธอนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่หน้าสุสานของพ่อเธอ จนมาถึงตอนบ่าย จนเธอได้สติเธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกมาอย่างกับคนไร้วิญญาน เธอเดินออกมาเรื่อยๆ แล้วสวนทางกับผู้ชายคนหนึ่ง

มิ้นท์เริ่มรู้สึกว่า แผ่นดินช่างหมุนรอบตัวเธอเหลือเกินไม่นานเธอก็เป็นลม หลับไปกลางอากาศ แต่เธอยังโชคดีที่มีชายคนนึงรับเธอไว้ได้ทัน ณัฐวัฒน์ หมอหนุ่มที่บังเอิญเดินสวนกับมิ้นท์มาพอดี เขาบังเอิญรับตัวของเธอที่กำลังจะล้มลงได้พอดี

เขาพาเธอไปนั่งใต้ต้นไม้ แล้วปลดกระดุมที่ตรงคอเสื้อเธอออก เพื่อให้อากศถ่ายเท ณัฐวัฒน์นั้นปกติเขาจะมาเยี่ยมเยือนภรรยาของเขาที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เขามาที่นี่ประจำ แต่วันนี้เขาดันเจอกับมิ้นท์เสียก่อนไม่นานเขาจึงอุ้มเธอไปขึ้นรถแล้วพาเธอไปส่งโรงพยาบาล

มิ้นท์ลืมตาขึ้นเธอมองไปรอบๆ ก็รู้ว่าที่นี่คงเป็นโรงพยาบาลเธอจะลุกขึ้นแต่ก็มีสายน้ำเกลือติดแขนของเธออยู่ไม่นานคุณหมอณัฐวัฒน์จึงเดินเข้ามา

"อย่าพึ่งลุกครับ นอนลงก่อน" เขาพูดขึ้น

"คุณหมอคะ ฉันมาที่นี่ได้ยังไงคะ? " เธอถามเพราะแปลกใจ เขาได้ยินคำถามจากมิ้นท์ เขาจึงชี้เข้ามาทีตัวเอง

"อ่อ คุณหมอนี่เองขอบคุณมากนะคะ " ถ้ามีโอกาสขอเลี้ยงกาแฟเป็นการทดแทนน้ำใจนะคะ ถ้ามากกว่านี้ฉันไม่มีตังค์น่ะค่ะ" เธอตอบออกไปตรงๆ

คุณหมอณัฐวัฒน์ถึงกับหัวเราะออกมา เธอช่างเป็นคนที่ตรงไปตรงมาซะเหลือเกิน แต่ทว่าดูสภาพร่างกายและจิตใจของเธอ คงจะเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจมาไม่น้อย

"เอาอย่างนี้นะคะคุณหมอ ฉันขอเบอร์คุณไว้ ถ้าเงินเดือนฉันออกขอเลี้ยงกาแฟคุณได้มั้ยคะ? " มิ้นท์พูดออกไปเพราะอยากจะตอบแทนน้ำใจของคุณหมอที่ช่วยเธอเอาไว้ แม้จะไม่มากแต่เธอคิดว่าเธอไม่ควรติดหนี้บุญคุณใคร

"ได้สิ อย่าเบี้ยวผมนะ " ณัฐวัฒน์รู้สึกว่าเธอดูจริงใจจึงรับปากเธอ พร้อมกับยิ้มออกมาเพราะรู้สึกเอ็นดูเธอขึ้นมา

จากนั้นไม่นานพอน้ำเกลือหมดเธอจึงลาคุณหมอแล้วออกมาจากโรงพยาบาล เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์โทรของหัวหน้าวรรณา เธอโทรมาหาเป็นสิบๆสาย มิ้นท์รู้สึกผิดที่อยู่ดีๆเธอก็เดินหุนหันออกมา มิ้นท์ไม่รอช้าเธอรีบกดโทรศัพท์โทรกลับไปทันที

"ฮัลโหล หัวหน้าคะ คือ..." มิ้นท์กำลังจะอธิบาย

" พลอยไม่ต้องพูดอะไร พรุ่งนี้กลับมาทำงานตามเดิมนะประธานไม่ถูกใจแม่บ้านที่ทำความสะอาดห้องของท่านนอกจากเธอ " วรรณาพูดขึ้น

"แต่ว่า ฉันลาออกไปแล้วนี้คะ " มิ้นท์ตอบออกไป

"อย่าพึ่งเลย พลอยเธอหางานใหม่ให้ได้ก่อนค่อยลาออกนะ ทุกวันนี้การใช้ชีวิตทุกอย่างต้องใช้เงิน ทำงานรับเงินเดือนก่อนอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลังนะ แค่นี้ล่ะพรุ่งนี้มานะ"

วรรณาวางสายไปอย่างรวดเร็ว มิ้นท์คิดว่าก็ยังดีทำไปก่อนก็ได้เมื่อได้งานใหม่แล้วค่อยลาออกอีกที อย่างน้อยตอนสิ้นเดือนเธอยังได้รับเงินเดือน เดือนแรกของเธอเพื่อต่อชีวิตไปได้อีก

" พ่อคะ ขอบคุณมากนะคะ หนูจะอดทนไว้ค่ะ"

จบตอนที่10