เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 11 ไร้ศักดิ์ศรี

ในเช้าวันต่อมา มิ้นท์กลับเข้ามาทำงานตามเดิมขณะที่เธอกำลังลากรถเข็ญทำความสะอาดและกำลังรอขึ้นลิฟท์ เตชินทร์ก็เหลือบไปมองเห็นเธอขึ้นมาพอดี แต่แล้วลิฟท์ก็ปิดไป เขามองเธอจนประตูลิฟท์นั้นได้ปิดลงไป อยู่ๆเขาก็ยิ้มออกมา ที่ได้เห็นมิ้นท์ เขารู้สึกดีใจที่เธอยังอยู่ที่นี่

ขณะที่มิ้นท์ทำความสะอาดในห้องน้ำเธอลากรถเข็ญทำความสะอาดออกมาโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

"ค่ะ หัวหน้า" เธอยกหูโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

"พลอย พรุ่งนี้มีงานพิเศษนอกเวลาเธอจะรับทำมั้ยพอดีคนที่เขาทำประจำเขาไม่สบาย" วรรณาพูดขึ้น

มิ้นท์เห็นว่าเป็นโอกาสดีที่เธอจะได้รับเงินเพิ่มเธอจึงรับปากโดยที่ไม่ได้รับฟังรายละเอียดใดๆ เพื่อเงินแล้วเธอก็จะได้ดำเนินชีวิตแบบไม่ต้องสะดุด และเก็บส่วนนี้ไว้สานฝันของตัวเอง

" ได้ค่ะ หัวหน้า " มิ้นรับปากทันที

"งั้นดีเลย เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปให้นะ "

"ค่ะ หัวหน้าขอบคุณมากๆค่ะ "

มิ้นท์ยิ้มออกมา เธอรู้สึกดีใจที่มีงานพิเศษมาให้เธอทำ เธอไม่คิดเลยว่ากลับมาครั้งนี้ยังมีโชคดีให้เธอได้ชื่นใจอยู่บ้าง เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วรีบไปทำงานต่ออย่างตั้งใจ เตชินทร์ที่ยืนแอบฟังอยู่นั้นเขาก็ยิ้มออกมา อย่างอารมณ์ดีเช่นกัน

.......

มิ้นท์ไปตามแผนที่ ที่หัวหน้าส่งมาให้ บ้านช่างใหญ่โตเสียจริง เธอทำความสะอาดวันนี้จะเสร็จหรือปล่าวก็ไม่รู้ แต่เพื่อเงินแล้วยังไงก็ต้องสู้ เธอกดออดแล้วประตูก็เปิดโดยอัตโนมัติ เธอจึงรีบถืออุปกรณ์เข้าไปมีโน๊ตเล็กๆแปะไว้หน้าประตูว่าต้องเริ่มทำอะไรก่อน

เธอเริ่มทำความสะอาดตามโน๊ตนั้น พร้อมกับทำงานอย่างตั้งใจและจะทำให้ไวที่สุด ถ้าเสร็จเร็วเธอก็จะได้พักผ่อนเร็วขึ้น เธอทำความสะอาดมาเรื่อยๆ และทำงานอย่างเบาๆ เพราะเจ้าของบ้านไม่ชอบให้มีเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของเขา

งานสุดท้ายแล้ว เธอทำความสะอาดห้องน้ำ อ่างอาบน้ำและกำลังก้มขัดพื้นห้องน้ำ อยู่ๆ ก็มีเสียงคนเดินเข้ามา เธอจึงรีบก้มหน้าขัดพื้นให้เสร็จรวดเร็วที่สุด เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น มิ้นท์ไม่ได้เงยหน้าเขึ้นไปมองเพียงแต่เอ่ยออกมาอย่างสุภาพ

"ต้องขออภัยท่านเจ้าของบ้านด้วยนะคะ อีกแค่นิดเดียวก็จะเสร็จแล้วค่ะ โปรดรอสักครู่นะคะ "

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากอีกคน เธอจึงรีบขัดและล้างพื้นอย่างรวดเร็วพอเสร็จแล้วเธอรีบเก็บอุปกรณ์แล้วลุกขึ้นพอเงยหน้าขึ้นมามองเธอก็ตกใจที่ตลอดทั้งวันเธออยู่บ้านของเตชินทร์

มิ้นท์ตกใจที่เธออยู่ที่นี่ทั้งวัน หน้าของเธอซีดเผือดเพราะเธอไม่คิดว่าที่นี่จะเป็นที่ที่เขาอยู่ เวลาที่ผ่านมาเธอพยายามหลีกหนีและไม่พบเจอเขา แต่ตอนนี้เธอกลับอยู่บ้านของเขาและอยู่เพียงลำพัง ความทรมานครั้งอยู่บนเรือยอร์ชผ่านเข้ามาในหัวของเธอ

"เตชินทร์" มิ้นท์ตกใจที่เห็นเขานั่งอยู่บนที่นอนในมือถือวิสกี้ แล้วก็ใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำปกปิดร่างกายเท่านั้น

"จุ๊ๆๆๆ คุณหนูมิ้นท์ผู้สูงส่ง ไม่เคยคิดเลยนะว่าจะไร้ศักดิ์ศรีลดตัวลงมาล้างห้องน้ำ ดูแล้วช่างน่าสมเพชเสียจริง ฮ่าๆๆ" เขาพูดขึ้นอย่างดูถูกเหยียดหยาม

มิ้นท์พยายามกดความเจ็บปวดจากคำพูดเสียดแทงหัวใจของเขาเอาไว้ กดก้อนน้ำตาก้อนใหญ่เอาไว้และกลืนมันลงคออย่างยากลำบาก

เธอพยายามกลืนมันลงไป มือของเธอกำกระเป๋าอุปกรณ์ทำความสะอาดแน่นน้ำตาของเธอเริ่มคลอเบ้า ความรู้สึกดีใจในตอนเช้ากับตอนนี้มันแตกต่างกันนัก เมื่อรู้ว่าเป็นเขาก็รู้สึกเหมือนตกลงมาในขุมนรกอีกครั้ง เธอพยายามตั้งสติ

"วันนี้ฉันทำงานเสร็จแล้วขอตัวนะคะท่านประธาน อย่าลืมจ่ายค่าทำงานพิเศษให้ด้วยนะคะ ดิฉันขอตัวค่ะ " มิ้นท์พยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติที่สุด

เตชินทร์รู้สึกโมโหขึ้นมาที่มิ้นท์ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร เธอกำลังจะเดินออกไป แต่ก็กลับถูกเตชินทร์กระชากแขนเธอมาอย่างแรง แล้วผลักเธอไปติดผนังกำแพง

เขาดันร่างของเธอไว้ด้วยร่างกายใหญ่โตมีแค่เสื้อคลุมอาบน้ำปกปิดเพียงเท่านั้น เธอพยายามดิ้นเพื่อที่จะให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา

"มันจะมากไปแล้วนะเตชินทร์ " มิ้นท์พูดออกมาด้วยสายตาที่รู้สึกโมโห

"อะไรคือมากไป เธอเสนอตัวมาที่นี่ เพราะรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่เองรึปล่าว..ทำเป็นอ่อนแอไร้เดียงสา ที่แท้ก็มาหาทางลัดเพื่อความสบาย เลิกแสดงได้แล้ว ดูก็รู้ว่าอยากได้ฉันจนตัวสั่น " เขาพูดออกมาเชิงดูถูกเหยียดหยามเธอ เตชินทร์ตรึงแขนของมิ้นท์ไว้เหนือศรีษะชิดกำแพงไว้ด้วยมือข้างเดียว

"เธอมาถึงที่แบบนี้ถ้าไม่เสนอตัวแล้วจะให้ฉันคิดยังไง?"เขาค่อยๆ ไล้มือไปตามแก้มของเธอ มิ้นท์เบี่ยงหน้าหนีแต่เขาก็ไล้มือมาตรงต้นคอ เธอหลับตาลงเพราะไม่อยากจะมองหน้าและสบตาเขา

เตชินทร์ค่อยๆเลื่อนมือไปปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดทีละเม็ด

"คุณจะทำบ้าอะไร..เตชินทร์ปล่อยฉันนะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้ เราอย่ากันแล้ว ปล่อย!"

มิ้นท์ใช้แรงทั้งหมดสะบัดเขาออกจนเขาเซถลาออกไป แต่เธอก็ไม่พ้นมือของเขาอยู่ดี

"ทำไม จะมารักศักดิ์ศรีเอาทำไมตอนนี้คุณหนูมิ้นท์ผู้ตกอับ ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีอะไรดีๆเหลืออยู่แล้ว ตั้งแต่วันที่เธอแยกฉันกับน้ำอิงให้เลิกรากันไป ต้องการเงินหรือ..ฮ๊ะ! บอกมา! ต้องการเงินก็บอกฉัน ฉันจัดการให้เธอได้!"

เตชินทร์ดึงมิ้นท์ลงมาบนเตียง เขาขึ้นคร่อมบนตัวเธอแล้วบดจูบเธออย่างรุนแรง เขาดึงเสื้อของเธอออกจนกระดุมเสื้อของเธอหลุดออกกระจัดกระจาย เธอพยายมดิ้นสุดแรง สุดท้ายเธอก็สู้แรงของเตชินทร์ไม่ได้

เขาบดจูบเธอและซุกไซร้ซอกไปตามซอกคอของเธออย่างดุเดือดเขาไม่เคยปราณีเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวเธอหมดแรงจะขัดขืนเขาอีกต่อไปไม่ไหว ปล่อยให้เขากระทำกับเธออย่างที่เขาพอใจเสียเถอะ คนอย่างเธอไม่หลือศักดิ์ศรีอะไรอีกต่อไปแล้ว ขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว เพราะเขาไม่เปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่

เตชินท์ซุกไซร้เนินอกของมิ้นท์อย่างบ้าคลั่ง เขาดูดดึงยอดอกของเธออย่างรุนแรง แล้วค่อยสอดนิ้วเข้าซอกขาของเธอ น้ำตาของเธอไหลออกมา ไม่มีเสียงร้องใดๆเล็ดรอดออกจากปากของเธอ

เตชินทร์ช่างเลวร้ายสำหรับเธอเหลือเกิน ความคับแน่นของเธอนั้นบันดาลให้เขาอยากจะสอดแทรกความเป็นชายเข้าไปในตัวเธอให้ลึกสุด นานมาแล้วที่เขาไม่รู้สึกเช่นนี้ แต่กับมิ้นท์คนนี้เขาอยากจะทำกับเธอ ทรมานเธอแต่เพียงผู้เดียว

ไม่นานตัวของเธอก็โยกไปตามจังหวะของเขาที่กำลังเลื่อนส่วนนั้นเข้าออกตัวเธออย่างบ้าคลั่ง เขาทำกับเธอแบบนี้ทั้งคืนโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาช่างทรมานเธอเหลือเกิน จนเธอเหนื่อยแล้วเผลอหลับไป

เตชินทร์เมื่อเขาได้จัดการมิ้นท์แล้วเขารู้สึกพอใจขึ้นมาเขาเบี่ยงตัวออกจากเธอ แล้วหันไปกอดเธอที่นอนหลับไปเพราะคงเหนื่อยล้าจากการถูกเขากระทำอย่างหนักหน่วง

เขากอดเธออย่างแนบแน่น แล้วยิ้มออกมา เขาพอใจที่วันนี้เธออยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาค่อยๆ ลูบปัดผมของเธอออกจากใบหน้าแล้วกดริมฝีปากของเขาเข้าไปที่แก้มนวลของเธอ

"มิ้นท์ เธอจงรับรู้ไว้ชีวิตของเธอเป็นของฉันคนเดียวคนเดียวเท่านั้น.." เขาจูบเข้าไปที่แก้มนวลของเธออีกที อย่างเต็มปอด และกอดเธอไว้แนบอกแน่น

ในตอนเช้ามิ้นท์ลืมตาขึ้นมาเธอเจ็บไปทั้งตัวจากนั้นเธอค่อยๆลุกขึ้นนั่งแล้วมองดูเสื้อผ้าของเธอที่กระจัดกระจายตามพื้นและก็มองเห็นเท้าของเตชินทร์ เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาอ่อนแรง

"นี่ยากินซะ เมื่อคืนฉันไม่ได้ใส่ถุงยาง" เตชินทร์พูดขึ้น

เขายื่นยาให้กับมิ้นท์ เธอเพียงแต่ยื่นมือมารับยาของเขาและไม่มีคำพูดใดๆ มีแต่สายตาที่แข็งกร้าวของเธอมองขึ้นไปยังเขา เธอกำลังจะเอายาใส่ปากตามที่เขาบอก

แต่แล้วเขาก็ปัดมือของเธอออก แล้วขว้างแก้วน้ำนั้นไปกระทบกำแพงอย่างแรง จนมิ้นท์ต้องหลับตาลง เพราะเสียงของแก้วที่กระทบกำแพงแตก น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างสกัดกลั้นไม่ได้

" มิ้นท์เธอก็กลัวเธอจะมีลูกกับฉันสินะ คนอย่างเธอมันไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี..เธออยากได้เงินเหรอ ได้..นี่เงินเอาไปซะ แล้วรีบออกไปจากที่นี่ " เขาขว้างเงินใส่หน้าของเธออย่างแรง แล้วเดินออกไปอย่างโมโห เขาเป็นอะไร นี่เขาแค้นเธอขนาดนั้นเลยรึไง

มิ้นท์ที่น้ำตาไหลรินค่อยๆลุกขึ้น และเก็บเงินนั้นทีละใบอย่างเจ็บปวดหัวใจ พร้อมกับความคิดที่ไม่อาจพูดออกมาได้

' มันหมดไปตั้งนานแล้วศักดิ์ศรีของฉัน ตั้งแต่วันที่ฉันมีคุณเข้ามาในใจ เตชินทร์ '

เธอเดินออกไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน ฉันจะต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ไปถึงเมิ่อไหร่กัน

จบตอน 11