เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 12 ถูกย่ำยีไม่จบไม่สิ้น

มิ้นท์เดินออกมาอย่างเลื่อนลอย น้ำตาเหือดแห้งหายไป อยู่ๆก็มีรถคันหนึ่งจอดข้างทางแล้วมีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาจับแขนของเธอ ทำให้เธอสะดุ้งขึ้นมา

" คุณมิ้นท์ " ณัฐวัฒน์ ยื่นมือนั้นมาจับเเขนของเธอ ด้วยความเหม่อลอยจึงทำให้เธอตกใจ

"อ่อ.. คุณหมอ! " มิ้นท์หน้าเหนื่อยๆ ไม่มีรอยยิ้มใดออกมา

ณัฐวัฒน์ที่ขับรถมาเรียกเธออยู่หลายครั้งแต่ก็เหมือนกับเธอนั้นไม่ได้ยินและเหม่อลอย จนสุดท้ายเขาต้องจอดรถลงมาเพื่อเรียกสติของเธอให้กลับคืนมา ใบหน้าของมิ้นท์ตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง บางทีเขาก็อยากจะรู้จักเธอมากขึ้นเช่นกัน เธอมีเรื่องอะไรในใจกันนะเขาคิด

"อ้อ..พอดีผมเห็นคุณเดินมาจึงเป็นโอกาสดีที่ได้เจอกันอีก ผมก็เลยอยากจะมาทวงสัญญา" ณัฐวัฒน์พูดออกมา

"ค่ะ " มิ้นท์ตอบออกไปอย่างเลื่อนลอยสั้นๆ

"อะเอ่อ ดีครับงั้นไปทานข้าวกันก่อน ดูท่าคุณดูเหนื่อยๆ ขึ้นรถก่อนครับ"

มิ้นท์เดินไปขึ้นรถของณัฐวัฒน์ ไม่มีรอยยิ้มใดๆบนใบหน้า เขารู้สึกว่าเธอต้องมีอะไรในใจที่ไม่สามารถบอกใครได้ เขาจึงรู้สึกอยากรู้จักเธอขึ้นมา ดูท่าทางจะมีเรื่องอะไรภายในใจ และไม่อาจจะพูดออกมาได้

มิ้นท์ขึ้นรถไปกับณัฐวัฒน์ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเตชินทร์ที่เปลี่ยนใจ อยากจะขับรถออกมารับเธอไป แต่ก็มาช้า

รถถูกจอดอยู่ข้างๆ เขาเห็นเหตุการณ์ที่ผู้ชายคนหนึ่งและมิ้นท์ขึ้นรถไปด้วยกัน ความโกรธจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาเริ่มมีความขุ่นเคืองโกรธเธอขึ้นมา และคิดว่าพึ่งนอนกับเขาตอนกลางคืน ตอนเช้าก็ไปกับชายอื่นซะแล้ว นี่เหรอคนที่บอกว่าชอบเขา คนที่ทำลายความรักของเขาเพื่อตัวเอง มาถึงตอนนี้ กลับคบผู้ชายไม่เลือกหน้า เขาถอนหายใจออกมาอย่างไม่ชอบใจ

"คงจะหิวเงินมากละสิมิ้นท์ ผู้หญิงอย่างเธอนี่ทำได้ทุกอย่างจริงๆ สินะ" เขากำพวงมาลัยแน่น แล้วทุบไปหลายๆที จากนั้นก็ขับออกไป

รถมาจอดอยู่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง มิ้นท์และณัฐวัฒน์ลงจากรถ และพากันเดินเข้าไปในร้านทั้งคู่มานั่งลงที่โต๊ะ

" คุณหมอคะ คือฉันจะมาเลี้ยงแค่กาแฟเท่านั้น ฉันคงมีเงินไม่พอที่จะเลี้ยงข้าวคุณหรอกนะคะ" มิ้นท์พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"ฮะๆๆ ผมก็ไม่ได้จะให้คุณเลี้ยงนี่นาไม่เป็นไรวันนี้ผมจ่ายเองคุณก็กินเยอะๆ ก็แล้วกันนะ " ณัฐวัฒน์พูดออกมาเพราะรู้สึกว่าเธอตรงไปตรงมาดี และรู้สึกเอ็นดูเธอขึ้นมา

" แต่ถ้าให้ฉันเลี้ยงคุณกลับแบบนี้ฉันคงไม่มีปัญญาแน่ๆ ร้านอาหารแพงขนาดนี้เงินเดือนทั้งเดือนคงไม่พอจ่าย"

มิ้นท์ก้มหน้าพูดออกมาตามความจริงที่เธอเป็นอยู่ ถ้าเป็นเมื่อสามปีก่อนร้านอาหารแค่นี้เธอก็สามารถเลี้ยงคนได้อีกเป็นร้อยๆ แต่ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว

ยิ่งคิดความจุกเจ็บในใจก็บังเกิดขึ้นใบหน้าที่ยิ้มแย้มน้อยๆ พลันเปลี่ยนเป็นซีดจางเธอกลืนมันลงคออย่างยากลำบากเธอจะมาให้ผู้ชายที่ยังไม่รู้จักเธอดี และเขาเป็นคุณหมอที่มีอนาคตมาเกลือกกลั้วกับคนขี้คุกอย่างเธอไม่ได้

ณัฐวัฒน์ที่มองหน้าของมิ้นท์ เขารู้สึกว่าเธอดูเศร้าสร้อย บนใบหน้าไร้ความสุขในชีวิต เขารู้สึกใจสั่นขึ้นมา บางทีเขาอาจจะพร้อมที่จะมีใครสักคนบ้างแล้วที่อยากจะดูแล เขาอยากเห็นความสุขจากใบหน้าของเธอดูบ้าง

ณัฐวัฒน์คีบอาหารมากมายมาใส่จานให้เธอ แต่เธอก็กินได้แค่เพียงเล็กน้อยพอทานไปได้ไม่เยอะเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

ตื๊ดดด!! มิ้นท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

" พลอยเธออยู่ที่ไหนรีบเข้ามาที่บริษัทตอนนี้เลยได้มั้ย?" วรรณาหัวหน้าของเธอโทรมา

" แต่ว่า ยังไม่ถึงเวลางานของฉันเลยนะคะ "

" เฮ้อ..เอาหล่ะๆ ยังไงก็เข้ามาก่อนละกันมาเดี๋ยวนี้ด่วนๆ เลยนะแค่นี้นะ " วรรณารีบวางสายทันที จากนั้นมิ้นท์ก็วางสายแล้วรีบลุกขึ้น

"ขอบคุณนะคะคุณหมอสำหรับอาหารของวันนี้ ครั้งหน้าฉันจะเลี้ยงกาแฟคุณอย่างแน่นอน ตอนนี้ฉันมีงานด่วนค่ะต้องรีบไปขอตัวก่อนนะคะ "

เธอหยิบกระเป๋าแล้วรีบเดินออกไปเรียกแท็กซี่ที่ด้านหน้าร้าน ณัฐวัฒน์จะตามออกไปแต่ไม่ทัน เขาได้แต่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นเพราะมิ้นท์ก็ดูน่ารักดี เขาคิด เขาจะต้องเจอเธออีกให้ได้แน่นอน

รถแท็กซี่มาจอดด้านหน้าบริษัท เธอลงรถและรีบเดินเข้าไปหาวรรณา

" หัวหน้าคะ มีเรื่องอะไรรึปล่าวคะ? " มิ้นท์ถาม

"อ่ะ มาพอดี วันนี้จะมีงานประชุมผู้บริหารใหญ่ ท่านประธานก็สั่งให้ทุกคนในบริษัท ทำงานอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะแผนกทำความสะอาด ต้องสะอาดเนี๊ยบที่สุด วันนี้ฉันเลยอยากมอบมายให้เธอทำความสะอาดห้องประชุมส่วนคนอื่นๆ แยกกันไปทำความสะอาดตามที่ได้แบ่งงานออกไป เดี๋ยวตอนบ่ายฉันจะไปตรวจงานดูอีกที " วรรณา ได้แบ่งงานนี้ให้ทุกคนไปทำ

มิ้นท์ลากรถเข็ญทำความสะอาดเดินเข้าไปยังห้องประชุม ซึ่งมีสองห้องเชื่อมติดกัน ห้องหนึ่งเป็นห้องประชุมโต๊ะยาวสำหรับใช้ประชุมบริษัทหรือติดต่องาน อีกห้องเป็นห้องสำหรับประชุมกับผู้บริหารวีไอพี เป็นโซฟาและโต๊ะกลมที่นั่งแล้วดูสบายหรูหรา

ห้องประชุมนี้เป็นห้องประชุมพิเศษ พนักงานหรือคนอื่นๆ ไม่สามารถเข้ามาได้หากไม่ได้รับอนุญาต เว้นแต่ว่ามีการประชุมเท่านั้น มีแต่แผนกทำความสะอาดเท่านั้นที่จะต้องเข้ามาทำความสะอาดได้

มิ้นท์ค่อยๆเปิดประตูเข้ามา เธอมองไปรอบๆ ห้องประชุมนี้ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เธอคิดถึงภาพที่พ่อเธอนั่งประชุมกับผู้บริหาร

อยู่ๆเธอก็คิดถึงพ่อของเธอที่ทำงานอย่างหนักเพื่อความก้าวหน้าของบริษัท ความทุ่มเท ความอบอุ่นที่มีให้เธอนั้นมันมากมายเสียจริงๆ แต่วันนี้ทุกอย่างสายไปแล้ว เป็นเธอเองที่ไม่ยอมเก็บความสุขตรงนั้นไว้เอง

น้ำตาของเธอไหลออกมาเธอยื่นมือไปลูบโซฟาตัวโปรดที่พ่อของเธอชอบมานั่งเป็นประจำเธอค่อยๆก้มหน้าแนบไปกับโซฟานั้นแล้วค่อยๆหลับตาเสมือนว่าเธอได้นั่งหนุนตักของพ่อเธอ ที่มีมือของพ่อเธอนั้นมาลูบเรือนผมของเธอ น้ำตาไหลออกมาขณะที่หลับตาคิด ความคิดถึงทำให้จิตใจห่อเหี่ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่า และแล้วเธอก็ต้องสะดุ้งและลืมตาขึ้นมาทันที

"อะอ่อ ฉันคิดว่าพนักงานทำความสะอาดจะเข้ามาทำความสะอาดแต่กลับเข้ามาแอบอู้งาน อย่างนี้ต้องให้วรรณาออกใบเตือนให้แล้วล่ะมั้ง" เตชินทร์ที่เห็นเธอเดินมาทางนี้เขาจึงแอบตามเธอเข้ามา

มิ้นท์รีบลุกขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วไม่พูดโต้ตอบอะไร เธอรีบลุกขึ้นจะไปหยิบอุปกรณ์มาทำความสะอาดแต่แล้วเตชินทร์ก็คว้าแขนของเธอเอาไว้

"เธอกล้าดียังไงมิ้นท์ กลางคืนนอนกับฉันกลางวันนัดผู้ชายอีกคน เธอคงหิวเงินมากสินะ บอกฉันสิบอกฉันเธอต้องการเท่าไร ฉันให้เธอได้!" มิ้นท์ไม่พูด ได้แต่จ้องมองหน้าของเขาด้วยความโกรธ

เธอสะบัดมือออกจากเตชินทร์ แล้วจะเดินไปหยิบของแต่เขาก็กลับดึงแขนของเธอเข้ามาแล้ว กอดเธอไว้แน่น

" เธอจะรักจะชอบใครไม่ได้ เธอจะต้องอยู่ชดใช้ฉัน จนกว่าฉันจะพอใจ" เตชินทร์กอดมิ้นท์ไว้แน่นอย่างกับว่ากลัวเธอจะหายไป

มิ้นท์ดิ้นรนอย่างสุดแรง เพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนเขายิ่งรัดเธอแน่นขึ้น

"ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้" เธอพูดขึ้น เมื่อหลุดออกจากตัวของเขาพร้อมกับตบหน้าเขาไปทันทีอย่างเหลืออด

เพี๊ยะ!!

มิ้นท์ตบหน้าของเตชินทร์อย่างแรง แล้วจะวิ่งหนีออกไป แต่เขาก็คว้าแขนของเธอไว้แล้วดึงเธอเข้ามาจูบอย่างบ้าคลั่ง เขาจูบเธอจนเธอหยุดดิ้น เขาจึงเงยหน้าขึ้น แล้วค่อยๆหอมไปตามแก้มและค่อยเลื่อนลงไปยังซอกคอของเธอ อยู่ๆเธอก็ผลักเขาออกมาอย่างสุดแรง

" นับจากนี้ ฉันขอลาออก ฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก" มิ้นท์พูดออกมาอย่างเหลืออด

" เฮ่อะ..ลาออกเหรอ ได้..ในเมื่อลาออกแล้ว ก็ต้องไปอยู่กับฉัน เขาดึงแขนของเธอออกมา และจะพาเธอออกไปขึ้นรถ ท่ามกลางสายตาของคนทั้งบริษัท เขาบังคับเธอขึ้นรถแล้วขับออกไป โดยไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น

"คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันนะ ฉันลาออกแล้วไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว" มิ้นท์เอ่ยออกมา

" ก็ในเมื่อออกแล้ว ฉันก็จะหางานใหม่ให้เธอยังไง"

"เตชินทร์คุณมันบ้าไปแล้ว!"

.....

รถได้มาจอดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมิ้นท์ก็ไม่ทราบว่าที่ไหน เขาจอดรถ แล้วอุ้มเธอขึ้นบ่า จากนั้นก็พาเธอไปยังห้องนอน

"ปล่อยฉันนะ คุณมันบ้า เตชินทร์ อย่ามายุ่งกับฉันอีก ปล่อย "

เมื่อถูกปล่อยตัวเธอก็กระแทกลงกับที่นอนนั้นแล้ว เธอลุกขึ้นแล้วรีบถอยออกไป แต่ไหนเลยจะหนีเขาพ้น สุดท้ายเตชินทร์ก็จับเธอได้ แล้วจัดการเธออีกครั้ง เขาทำกับเธอครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย

ความต้องการในตัวของเขาที่มีต่อเธอนั้นยิ่งมากขึ้นทุกวันจนไม่อยากให้เธอนั้นอยู่ห่างกับเขาแม้แต่ก้าวเดียว เขากระชับกอดเธอ หอมแก้มของเธอขณะที่เธอเหนื่อยและหลับไป เขานอนตะแคงมองหน้าของเธอ และใช้นิ้วมือลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา วันนี้เขารู้สึกพอใจอีกครั้งที่เขาได้ครอบครองเธอ

หัวใจของเขาเต้นสั่นระรัวขึ้นมา และเมื่อคิดถึงตอนที่เธอขึ้นรถไปกับผู้ชายคนอื่นมันทำให้เขาพาลอารมณ์เสียขึ้นมาอีก เขากระชับกอดเธอแน่นขึ้น และจัดการเธออีกครั้งขณะที่เธอยังหลับอยู่อย่างไม่ปราณีเพราะความโมโห

ทุกเสี้ยววินาทีของเธอจะต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น มิ้นท์ เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำไว้กับฉันเท่านั้น

จบตอน 12