เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 13 ทุกสิ่งทุกอย่างหมดสิ้นแล้ว

มิ้นท์ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภายใต้ผ้าห่มนั้นร่างกายเธอเปล่าเปลือย และรู้สึกเจ็บไปตามร่องกลางกาย เขาช่างโหดร้ายเหลือเกิน ทำไมเขาถึงไม่ยอมลืม หรือออกไปตามหาน้ำอิงเองบ้าง ทำไมต้องโกรธแค้้นไม่จบไม่สิ้นสักที

มิ้นท์ที่นอนคิดไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมานองหน้า สิ่งที่เธอทำอาจจะผิดอย่างร้ายแรงแต่ป่านนี้น้ำอิงแม้จะถูกเธอแย่งความรักไป แต่เธอก็ไม่ได้ทำให้น้ำอิงต้องลำบาก เงินที่เธอให้ไป สามารถซื้อบ้านหรือตั้งตัวได้โดยไม่เดือดร้อน ได้ทั้งานที่ดี ได้ทั้งการศึกษาที่ยอดเยี่ยม เป็นความจริงที่เธอทำลายความรักของน้ำอิงและเตชินทร์ แต่น้ำอิงก็ไม่ต้องลำบาก เมื่อต้้องอยู่คนเดียว

แต่ตอนนี้ตัวเธอเองต่างหากที่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะกรรมที่เธอก่อ ตอนนี้ทุกอย่างในชีวิตของเธอมันกลายเป็นศูนย์ เพราะเธอทำตัวเองข้อนี้เธอรู้ตัวเองดี ต่อจากนี้เธอจะต้องใช้ชีวิตและเดินต่อไปอีกเช่นใด หนทางช่างมืดมิดจนเธอแทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว ความโกรธเกลียดของเตชินทร์ตามมาทำร้ายเธอไม่เลิกรา

ตอนนี้บนที่นอนว่างเปล่า เหลือแค่ความอ้างว้างโดดเดี่ยวที่อยู่เป็นเพื่อนของเธอในตอนนี้ เธอค่อยๆลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นขึ้นมา มองดูแล้วมันไม่สามารถสวมได้อีก

มิ้นท์จึงเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำพร้อมกับน้ำตาของเธอ เธอเดินสำรวจตามห้องมีตู้เสื้อผ้าใหญ่หนึ่งตู้แต่เปิดออกมามีแต่เสื้อผ้าของเตชินทร์ทำอย่างไรได้ ก็ต้องใส่ไปก่อน

มิ้นท์เดินไปสำรวจรอบๆบ้านเธอพยายามเปิดประตูเปิดหน้าต่างทุกบานแต่กลับเปิดไม่ออก ประตูกระจกเหรอ เธอจะต้องหนีออกจากที่นี่ให้ได้ เธอจะต้องออกไปจากชีวิตของเขาให้จงได้ แต่ทว่ายิ่งสำรวจไปทุกอย่างกลับถูกปิดล็อคแน่นหนา เขากำลังขังเธอไว้รึไงกัน เธอคิด

มิ้นท์ลากเก้าอี้มาเพื่อมาทุบบานประตูกระจกให้แตก แต่ทุบเท่าไรก็ไม่เป็นผล บานกระจกนั้นเป็นกระจกนิภัยกันกระสุน ไม่สามรถทุบทำลายได้ รวมทั้งหน้าต่างทุกบานของที่นี่

อีกอย่างบานประตูทุกบานหน้าต่าง ถูกสั่งเปิดปิดด้วยระบบอัตโนมัติเท่านั้น หมายความว่า เธอถูกขังอยู่ที่นี่ เตชินทร์คุณช่างใจร้ายนัก

นนอกจากคุกที่เคยกักขังเธอมาแล้ว ชีวิตของเธอกลับต้องมาถูกขังอีกครั้งเพราะเขา มิ้นท์นั่งลงกอดเข่าร้องไห้ ตอนนี้ถ้าหากหนีออกไปได้ เธอจะหนีเขาไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวเลยทีเดียว

ความเจ็บปวดในหัวใจของเธอนั้นแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆจากคนที่เธอเคยรักมากแต่ตอนนี้ เขากลายเป็นคนที่เธอเกลียดมากเช่นกัน เขาทำร้ายชีวิตของเธอมากเกินไปแล้ว

ในตอนเย็นรถแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน เขาเดินเข้ามาแล้วพบว่ามิ้นท์นอนหลับไปแล้ว เขาเข้ามานั่งใกล้ๆเธอที่นอนหลับในตอนนี้ เตชินทร์ก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน เขาปล่อยให้เธออยู่ห่างเขาไม่ได้จริงๆ ทุกย่างก้้าวของเธอต้องอยู่ข้างๆเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น เขาปล่อยเธอไปไม่ได้

มิ้นท์ค่อยๆลืมตาขึ้นในช่วงเย็นๆ เมื่อมองเห็นคนตรงหน้า เธอตกใจรีบลุกขึ้นและรีบถอยห่างเขาไปในทันที แววตาดูจะหวาดกลัวเขาขึ้นมา ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีมันหายไปหมดแล้ว เธอถูกเขาบดขยี้กระทำย่ำยีจนกลายเป็นคนอ่อนแอขึ้นมา

"พาฉันออกไปเดี๋ยวนี้ เตชินทร์"

"จะออกไปได้ยังไงในเมื่อเธอได้งานใหม่ไปแล้ว"

"งานอะไร?"

"นี่ไง..นางบำเรอฉันนี่ไง งานสบาย เงินดีด้วย ไม่ชอบรึไงกัน เธอจะได้ไม่ต้องไปหากินข้างนอกอีก"

เพี๊ยะ!!!

มิ้นท์ตบหน้าเขาทันทีไม่คิดว่าเตชินทร์ผู้อ่อนโยนจะกลายเป็นซาตานที่เหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ เขาเปลี่ยนไปจากที่เธอเคยรักมาก ตอนนี้กลับอยากจะหนีให้ห่างเขา ไม่อยากจะอยู่ใกล้แม้แต่เพียงเสี้ยววินาที ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งในสายตาของเธอ เขาคือคนที่แสนดี และอ่อนโยน

แม้ตอนนั้นอาจจะไม่ได้ใช้ความอ่อนโยนกับเธอ แต่เธอก็เคยคิดว่าสักวัน เขาจะใช้ความอ่อนโยนและความเป็นสุภาพบุรุษนั้นกับเธอ ความรู้สึกมันฝังอยู่ในใจเธอเรื่อยมา

วันนี้เหมือนความจริงปรากฏ ที่แท้เขาคือปีศาจร้ายในร่างเทพบุตร เธอหลงไหลเขาจนทำผิดเพราะคิดว่าจะได้ความรักที่ดีบ้าง แต่ไม่เลย เขาคือคนที่ตอนนี้เธอเกลียดที่สุดเช่นกัน

เตชินทร์ยกมือขึ้นลูบใบหน้าด้านที่โดนตบ เขายิ้มออกมาและจ้องไปที่มิ้นท์ทันที สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของเขาเปลี่ยนไปเป็นเกรี้ยวกราดหลังจากที่ถูกเธอตบหน้าแทบหัน เขาไม่รอช้าด้วยความโมโหขึ้นคร่อมเธอทันที ครั้งนี้เขาจะสั่งสอนให้เธอหลาบจำ ว่าอย่ามาต่อต้านเขาอีก

สองมือของมิ้นท์ถูกตรึงไว้แน่นเหนือศรีษะ เสื้อยืดตัวใหญ่ที่สวมใส่ถลกขึ้นมาเหนือเอวทำให้เหลือแต่กางเกงในสีขาวที่กำลังจะถูกดึงรั้งออกไป มิ้นท์สบตาของเตชินทร์อย่างแข็งกร้าวและท้าทายเธอจะขัดขืนเขาอย่างสุดกำลังอย่างแน่นอน

เตชินทร์เหมือนกับชอบใจที่เธอดูเหมือนจะพยศเขา มันยิ่งทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้นอีก รอยยิ้มของเขาที่ยิ้มออกมาเหมือนกับปีศาจที่จับเหยื่อสาวได้มาและกำลังจะถูกกลืนกิน มิ้นท์ดิ้นไปมาเพื่อต่อต้านเขา

"ดิ้นสิ ดิ้นอีกสิ" เตชินทร์พูดออกมาเชิงท้าทาย

"เตชินทร์ปล่อยฉัน.." มิ้นท์กำลังจะพูดแต่ริมฝีปากก็ถูกประกบเข้ามาอย่างรุนแรง ริมฝีปากเรียวเล็กถูกดูดดึงอย่างไร้ปราณี พร้อมกับลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาดูดเอาความวาบหวามภายในโพรงปากของเธอจนแทบจะหมดลม เขารุนแรงและเกรี้ยวกราดเมื่อเธอพยศเขา

เมื่อพึงพอใจในความหอมหวานของริมฝีปาก ใบหน้าหล่อร้ายของเตชินทร์นัวเนียชอนไชไปตามซอกคออ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอมดึงดูดอารมณ์ให้เขาได้ดูดดึงเอาความหอมหวานของเธออีกครั้ง รอยแดงเก่ายังไม่ทันจะจางหาย รอยแดงใหม่ก็ผุดขึ้น มิ้นท์ได้แต่ดิ้นไปมา แต่สุดท้ายก็หมดแรงไปเอง

มือหนาใหญ่ทั้งสองข้างที่รวบตึงแขนเรียวเล็กของมิ้นท์นั้น เขาปล่อยมือออกหนึ่งข้างเพื่อมาบีบเคล้าคลึงหน้าอกที่ไร้ซึ่งบราเซียร์ที่สวมใส่ มันเด้งฟูเหมือนกับมารอให้เขาได้เชยชม ยอดอกที่เบ่งบานชูช่อเป็นสีชมพูส่งให้เขามิอาจละสายตา เขาซุกไซร้ซอนใบหน้าและริมฝีปากมาโลมเลียดูดดึงจนคนตัวเล็กที่อยู่ข้างล่างถึงกับร้องเสียงหลงเพราะความรุนแรงที่เขากระทำ

ขาเรียวสวยทั้งสองข้างถีบไปมาแต่ก็ถูกร่างหนากดทับไว้ จนเธอหมดแรงและนิ่งสงบไป ปล่อยให้เขาสำรวจร่างกายเธออีกครั้ง เมื่อการดิ้นพยศเริ่มลดลง มือที่ตรึงแขนของเธอไว้ถูกปล่อยลง ริมฝีปากดอมดมโลมไล้ไปทุกอนูผิวของร่างกาย

เมื่อสาแก่ใจเตชินทร์พลิกตัวของมิ้นท์จากนอนหงายเป็นพลิกคว่ำ แล้วพรมจูบไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มและดอมดมไปเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มเสียที เมื่อถึงใจเขาพลิกร่างงามที่ตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงที่จะพยศเขาได้แล้วหงายขึ้น เขามองเธอด้วยสาตาหิวโหย

เตชินทร์ลุกขึ้นและมองสำรวจร่างงามที่เขาสำรวจมาจนทั่ว เขามองตรงไปที่มิ้นท์ที่นอนหงายและหันหน้าไปทางอื่น เขาปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งและสายตายังมองตรงไปที่เธอ

กางเกงค่อยไหลลงไปที่ขาสองข้างของเขาจนร่างกายเปล่าเปลือยเผยให้เห็นส่วนนั้นที่มีความต้องการมากมายในตอนนี้ เมื่อถอดเสื้อผ้าเสร็จ เตชินทร์ค่อยๆขึ้นคร่อมไปที่เธอแล้วจับปลายคางเพื่อบังคับให้หันหน้ามามองเขา

"ดูสิ..ดูหน้าฉันไว้..จำฉันไว้ ฉันจะทำให้เธอไม่มีวันลืมฉันได้เด็ดขาด"

"คนเลว " มิ้นท์พูดออกมา

"ใครกันแน่ที่เลว ไม่สิ..สารเลวต่างหาก" เตชินทร์ตอบกลับออกไป

พูดจบเขาก็กดริมฝีปากของเขาลงไปที่มิ้นท์อีกครั้ง ขาสองข้างของเขาเบียดขาของเธอให้กางออก เขาไม่รอช้า ฝังร่างกายของตัวเองลงไปยังร่างกายของเธออย่างสุดลึก ความต้องการของเขามากมายถึงขนาดนี้

เขาโยกไปมาอย่างไม่รีบเร่ง จนกลายเป็นหื่นกระหาย บั้นท้ายบดกระแทกร่างงามจนเธอร้องเสียงหลง เตชินทร์ตอนนี้เต็มไปด้วยความหิวกระหายและเสพติดร่างกายของมิ้นท์ เขาพอใจมากที่ได้เธอมาอยู่ตรงนี้

"มิ้นท์ เธอเก่งนักก็รับฉันให้ไหวก็แล้วกัน" เตชินทร์พูดออกมาอย่างชอบใจ และสะใจที่วันนี้เขาได้อยู่เหนือมิ้นท์อีกครั้ง

"เธอจะไม่มีวันเป็นของใครได้อีก นอกจากฉัน..อ๊ะส์" เสียงครางประสานกันเพราะความรู้สึกเสียวสะท้านที่ทะยานสูงขึ้น

ร่างบางเริ่มโยกไปตามร่างกายของเขาอีกครั้ง ความรุนแรงยังคงเดิม ซึ่งเป็นอีกครั้งที่เธอไม่สามารถคัดค้านเขาได้เลย เมื่อไหร่กันนะที่เธอจะถูกปลดปล่อยไปเสียที เขาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอนั้นแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เหตุใดร่างกายเธอถึงไม่ยอมต่อต้านเขาให้ถึงที่สุดสักทีนะ

ในตอนเช้า

มิ้นท์ลืมตาตื่นขึ้นมา ชุดถูกขว้างมายังใบหน้าของเธอ จนเธอตกใจ

"ใส่ซะ ฉันจะพาเธอไปกินข้าวข้างนอก " เตชินทร์พูดขึ้นด้วยเสียงเรียบ

มิ้นท์หยิบชุดมาใส่ด้วยใบหน้าที่อิดโรย พอเเต่งตัวเสร็จเขาก็พาเธอมานั่งที่รถ เธอนั่งนิ่งลืมไปว่าต้องคาดเข็มขัดเขาจึงเอี้ยวตัวมาคาดให้ ทำให้ทั้งคู่มองสบตากัน เตชินทร์ไม่รอช้า เขาบดจูบเธอไปอย่างรุนแรงเนิ่นนาน ลิ้นของเขาสอดเข้าไปดูดกลืนความหอมหวานในปากของเธอในทันที

เขาถอนจูบนั้นออกจากเธอ แต่ในใจนั้นเสียดายจริงๆ ไม่ช้าเขาจึงพาเธอออกไปทานข้าวกัน เขาพาเธอไปที่ไนท์คลับแห่งหนึ่งพาเธอเข้าไปนั่งในห้องวีไอพี เขาสั่งอาหารและเครื่องดื่มเข้ามามากมายมิ้นท์ที่นั่งเงียบก้มหน้าจึงพูดขึ้น

"ไหนคุณบอกฉันว่า จะพาฉันมาทานข้าว แล้วนี่อะไร มีแต่เหล้า"

"นางบำเรอเขาก็กินกันแบบนี้ล่ะ นี่กินสิ" เตชินทร์ยื่นไวน์ให้เธอ เธอหันหน้าหนีจากแก้วไวน์

"ฉันบอกให้เธอดื่ม" เขากระชากเธอเข้ามาแล้วบีบปากของเธอ จากนั้นเทไวน์ลงไป ทำให้ไวน์นั้นหกเลอะเสื้อผ้าของเธอ

"ทำไม แต่ก่อนเห็นชอบดื่ม เอาน่าอย่ารักษาภาพพจน์เลย เป็นนางบำเรอก็ต้องเอาใจนายจ้างเป็นธรรมดาสิ" เขาพูดขึ้นอย่างดูถูกดูแคลนเธอ

มิ้นท์ไม่พูดจาโต้ตอบเขาอีก ในใจมีแต่ความคั่งแค้น หากมีโอกาสเธอจะหนีเขาไปให้ไกล จะไม่มีวันต้องพบเจอเขาอีกเป็นแน่

เตชินทร์กรอกทั้งเหล้า ทั้งไวน์ ให้เธอดื่มจนเธอเมามาย ไม่ได้สติ เธอลุกขึ้นเซถลาไปเล็กน้อย เตชินทร์จึงดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้

"ปล่อยฉัน ฉันจะออกไป ฉันจะไปให้ไกลๆคุณ ฉันเกลียดคุณ" มิ้นท์พูดออกมาจากความรู้สึกของเธอในตอนนี้ที่เธอเมามายไม่ได้สติ

"เกลียดเหรอ เป็นฉันเองซะมากกว่าที่เกลียดเธอ เกลียดจนอยากจะบดขยี้เธอให้ละเอียดเป็นผุยผง" เขาตอบเธอออกไป

"ฮ่าๆๆ ยินดีด้วยคุณทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้ ฉันก็ไม่เหลืออะไรในชีวิตแล้ว สมใจคุณทุกอย่างแล้ว คุณ..ทำสำเร็จ ฮ่าๆๆ..คุณเก่งขนาดนี้ทำไมไม่ปล่อยฉันไปอีก ฉันไม่อยากอยู่กับคุณ ไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว ไอ้โรคจิต!"

"ปล่อยเหรอ..โรคจิตเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงไม่แตกต่างกับเธอ เรามันโรคจิตทั้งคู่ ถ้าเธอไม่เริ่ม ทุกอย่างยังคงไม่เกิดขึ้นและไม่เป็นแบบนี้!" เตชินทร์ดึงเธอเข้ามาแล้วผลักลงไปที่โซฟา เขาถกกระโปรงของเธอขึ้น แล้วกดเธอลงไป เวลาที่เธอพยศเขาช่างมีอารมณ์เหลือเกิน

เขาสอดส่วนนั้นของเขาเข้าไปยังด้านหลังเธอ เขาจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือ ต่อจากนี้ เขาจะไม่ป้องกันใดๆอีก ถุงยางที่วางอยู่ถูกเขาขว้างทิ้งไป หากเธอท้องขึ้นมา เธอจะไม่มีทางไปที่ใดได้อีก เธอจะต้องอยู่กับเขา เขาจะต้องทรมานเธอจนกว่าเขาจะพอใจ

มิ้นท์ที่เมามายถูกเตชินทร์กระแทกเข้าออกจากด้านหลังเสียงร้องครวญครางร้องออกมาจากเธอ เตชินทร์ยิ้มออกมาเพราะพอใจกับการตอบสนองของเธอ เมื่อถึงจุดสุดยอดเขากอดเธอจากด้านหลังอย่างหวงแหน เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะคิดหนีต่อไปได้อีกแล้วมิ้นท์

เมื่อเสร็จสมเขาอุ้มเธอที่หลับมาที่รถ เขาคาดเข็มขัดให้เธอแล้วมองใบหน้าของเธอด้วยสายตาอ่อนโยน เขาอยากมองจ้องเธอทั้งวันทั้งคืน เขาค่อยๆลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน เมื่อไหร่กันนะที่เขารู้สึกแบบนี้ ใบหน้าที่หลับไหล ไม่รู้สึกอะไรตอนนี้ ช่างน่าถะนุถนอมเหลือเกิน เขาจูบไปที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน

ในเช้าวันต่อมา

ยาแก้เมาค้างถูกวางไว้บนหัวเตียง มิ้นท์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัว เธอไม่ได้ดื่มมาตั้งสามปี ทำให้เธอเหมือนกับคนที่อ่อนหัดมาก เขาจะทำร้ายเธอแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กัน เธอคิด และมองไปรอบๆ

เขาไปทำงานแล้วเหลือแต่เธอที่ถูกขังไว้ที่นี่ แม้มีทุกอย่างสะดวกสบาย แต่เธอนั้นไม่ต้องการ เธอจับดูตรงหว่างขาของตัวเอง เขาทำร้ายเธออีกแล้ว มิ้นท์หากเธอหลุดพ้นจากเขาไปได้เธอจะไม่มีวันกลับมาให้เขาเห็นหน้าอีกเป็นอันขาด เมื่อคิดได้เธอจึงไปค้นกระเป๋าของเธอ เจอบันชีเงินฝากในกระเป๋า

หกหมื่นบาท ผลของการเก็บเงินของเธอ ทำให้ตอนนี้เงินที่เธอมีอาจจะไม่มากพอที่จะไปเริ่มชีวิตใหม่ แต่ว่าการหนีไปคือทางออกที่ดีที่สุด เธอรีบเก็บไว้ที่เดิม เสียงรถแล่นเข้ามา เขามาแล้ว เธอรีบนอนลงไป จากนั้นไม่นาน เสียงเปิดประตูเข้ามา

"ลุกขึ้นอย่าเสแสร้ง" ถุงเสื้อผ้าถูกโยนเข้ามาใกล้ๆ มิ้นท์แกล้งทำเป็นงัวเงียและค่อยๆลุกขึ้น

"ใส่ซะฉันจะพาเธอออกไปกินข้าวข้างนอก"

จบตอนที่13