เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 14 ซาตานในร่างเทพบุตร

เตชินทร์พามิ้นท์ออกมาข้างนอก เขาอยากให้รางวัลแก่เธอ เพราะกลางดึกที่ผ่านมาเขาพอใจมากที่เธอปรนนิบัติเขาได้เป็นอย่างดี เขาพาเธอไปเดินห้างและซื้อของให้กับเธอมากมาย

มิ้นท์ที่เดินตามเตชินทร์ไป เธอไม่อยากได้อะไรของที่ซื้อก็มากมายแล้ว อยู่ๆ เธอก็มองไปยังชุดชั้นในซึ่งตอนนี้แทบจะไม่หลงเหลือให้เธอได้สวมใส่แล้วเพราะถูกเขาดึงขาดไปเกือบหมด

"ถ้าชอบ ก็เข้าไปเลือกสิ " เตชินทร์บอกกับมิ้นท์ที่ยืนนิ่ง เธอได้แต่มองหน้าของเตชินทร์ เขาไม่รอช้าดึงแขนของของเธอเข้าไปในร้าน

"เลือกตามสบายนะครับ..คุณผู้หญิง แต่อย่าเลือกแบบที่เซ็กซี่มากเกินไป เพราะผมอาจจะอดใจไม่ไหว" พูดจบเขาก็อมยิ้มออกไป

เขาออกไปและยืนมองมิ้นท์เลือกชุดชั้นใน ไม่นานเขาก็หันไปมองรอบๆห้างไปเรื่อยๆ อยู่ๆ ก็มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งคนที่เขารอคอยและคิดถึงเสมอ น้ำอิง เธอกลับมาแล้ว ขาของเตชินทร์ก้าวออกไปอย่างไม่รู้ตัวเขาจะต้องวิ่งตามผู้หญิงคนนั้นให้ทัน ใช่แน่ๆ ใช่เธอแน่ๆ น้ำอิง

เขาก้าวเท้าลงบันไดเลื่อนอย่างรวดเร็วเพื่อไปให้ทันหญิงคนนั้น เธอกำลังหันหลัง และก้าวเท้าออกไป ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาบริเวณนั้นจนเขาไม่สามารถเข้าไปใกล้เธอได้เพราะกลัวจะไม่ทัน เตชินทร์จึงตะโกนออกมาตรงนั้น ทำให้ทุกคนหันมาพร้อมกับคนที่เขารอคอยมานานถึงสามปี

"น้ำอิง!" เขาตะโกนออกมาโดยไม่สนใจผู้คนที่เดินเบียดเสียดกันไปมา หญิงคนนั้นหยุด และหันหลังตามเสียงนั้นมาอย่างช้าๆ

รอยยิ้มพร้อมกับน้ำตาของเธอไหลออกมา ความรักความคิดถึงยังคงมากมายอยู่เช่นเดิม ตอนนี้เธอดีใจและตื้นตันใจที่ได้พบคนที่รักอีกสักครั้ง เขายังอยู่ดี และดูหล่อขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มของเขายังคงอบอุ่นเหมือนเดิม

" เตชินทร์..." น้ำอิงพูดออกมาพร้อมกับมองจ้องไปยังคนรักที่ต้องพลัดพรากเพราะแรงของเงินตรา

เตชินทร์ไม่รอช้าเขารีบเดินแกมวิ่งเข้าไปกอดน้ำอิงทันที น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถที่จะอดกลั้นได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาต้องเจ็บปวดมากมายแค่ไหนที่ต้องพลัดพรากกันไปอย่างไม่ทันได้ร่ำลา

"ทำไมคุณไม่บอกผม จะไปทำไมไม่บอกผม ฮึกๆ..กลับมาก็ดีแล้วผมจะชดใช้วันเวลาที่เสียไปให้กับคุณเอง " เตชินทร์พูดออกมาอย่างดีใจโดยลืมอีกคนที่กำลังเลือกซื้อชุดชั้นในอยู่

น้ำอิงยิ้มออกมาอย่างดีใจที่เตชินทร์ยังคงเหมือนเดิมและไม่โกรธเคืองเธอแม้แต่น้อย ครั้งนี้เธอและเตชินทร์จะต้องได้อยู่ด้วยกัน เธอจะไม่จากเขาไปแบบนั้นอีก

การกระทำทั้งหมดอยู่ภายใต้สายตาของมิ้นท์สายตาของเธอตอนนี้ดูเศร้าหมองเกินที่จะสกัดกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีก น้ำอิงกลับมาแล้ว แล้วจะเสียใจไปทำไม สิ่งที่พวกเขาควรได้มันแต่แรกก็ถูกต้องแล้ว

ต่อจากนี้เธอควรจะได้รับอิสระเสียที มิ้นท์ยืนมองพวกเขาทั้งสองพลางคิดไป เมื่อได้สติมิ้นท์รีบเช็ดน้ำตาก่อนที่คนอื่นจะมาเห็น

" คุณมิ้นท์ครับ ประธานให้ผมมารับคุณกลับไปก่อนครับ"

"อืม.." เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตามคนขับรถไปอย่างสงบ

เมื่อกลับมาถึงที่บ้านทุกอย่างถูกปิดล็อคเอาไว้ทั้งหมดเช่นเดิมตอนนี้เธอรู้สึกทรมานมากกว่าตอนที่เธออยู่ในคุกเสียอีกเสียอีก ภาพที่ทั้งคู่โผลเข้ากอดกัน มันทำให้เธอรู้สึกปวดในใจขึ้นมา

จะมาเจ็บปวดใจอะไรกันอีกในเมื่อมันถึงเวลาของเตชินทร์ เวลาที่เขาจะต้องมีความสุขเสียที ตอนนี้เธอจะได้เป็นอิสระจากเขาแล้ว อย่าเสียใจไปเลยนะมิ้นท์ เธอพยายามปลอบใจตัวเอง และค่อยๆ นอนลงไปยังเตียงนอนร้องไห้พร้อมกอดปลอบตัวเองไม่ให้เจ็บปวดมากไปกว่านี้

สามวันแล้วที่เขาไม่กลับมา มิ้นท์อยู่ที่นี่อย่างเดียวดายทรมานใจเธอทั้งร้องไห้และหาทางจะไปจากที่นี่ น้ำอิงกลับมาแล้ว ทำไมเตชินทร์ถึงไม่รีบปล่อยเธอไปอีก เขาจะเก็บเธอไว้ทำไมอีก ถ้าน้ำอิงรู้เธอต้องเสียใจอีกแน่

"มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน ตอนนี้ฉันก็เป็นเพียงแค่มิ้นท์คนขี้คุก ไม่มีสิ่งใดเทียบเทียมเธอได้อีกแล้ว" เธอได้แต่นอนร้องไห้ อยู่ๆ เธอเกิดเวียนหัวอยากอาเจียนออกมาเหลือเกิน

สุดท้ายทนไม่ไหวรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที มิ้นท์อาเจียนออกมาหลายรอบเธอนึกแปลกใจ วันนี้คงกินอาหารมากและพักผ่อนน้อยหรืออาจจะเครียดจนเกินไปจึงเกิดอาการแบบนี้

ไม่นานๆเสียงรถก็แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เธอรีบเข้าห้องและปิดล็อกห้องของเธอทันที ส้นสูงสีแดงก้าวขาลงจากรถ เธอยืนขึ้นแล้วมองไปยังบ้านสีขาวตรงหน้า

"นี่บ้านของคุณเหรอคะเตชินทร์" น้ำอิงถามเขาขึ้นมา

"อืม "

"แล้วคุณ อยู่กับใครคะตอนนี้?"

"ผมอยู่กับคนใช้น่ะ เข้าบ้านกันเถอะ..ผมมีเรื่องเซอร์ไพร้ส์คุณอีกนะ "

"เตชินทร์ คุณหย่ากับ..เอ่อ..คุณหนูมิ้นท์ "

"ใช่ ..ผมหย่ากับเธอตั้งแต่สามปีที่แล้ว ตอนนี้เธอไม่มีที่ไปผมก็แค่ช่วยเหลือไว้ " เตชินทร์พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่เอาน่า คุณรู้มั้ยผมดีใจมากแค่ไหนที่ได้พบคุณอีก..เข้าบ้านเถอะ"

น้ำอิงมองมาที่เตชินทร์สายตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ตลอดทางเขากลับพูดถึงแต่เรื่องมิ้นท์ ทำให้เธอนึกอิจฉามิ้นท์ขึ้นมา

เตชินทร์พยุงน้ำอิงเดินเข้าบ้านไป สายตาที่มองออกมายังหน้าต่างของห้องนั้นกลับมีน้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่ขาดสายเตชินทร์คุณคือปีศาจร้ายในร่างเทพบุตร คุณจะเหยียบย่ำฉันให้จมดินไปมากแค่ไหนอีก

อยู่ๆอาการอยากอาเจียนก็เกิดขึ้นเธอจึงวิ่งเข้าห้องน้ำอีกรอบ วันนี้ช่างรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน หลังจากอาเจียนเสร็จเธอเดินโซเซมายังเตียงนอน แต่เมื่อนอนได้ยังไม่นาน แขนก็ถูกดึงให้ลุกขึ้น

"คนใช้ ไปทำอาหารต้อนรับแขกหน่อยสิ!"

สายตาแข็งกร้าวปนดุถูกมองมาที่เธอ ลุกขึ้น ไปเซอร์ไพรส์คนที่คุณอยากจะเจอเขาหน่อย เตชินทร์ฉุดกระชากแขนของมิ้นท์ลงมา

เธอหยุดและมองมาที่น้ำอิงอย่างใจเต้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปน้ำอิงดูดีมีการศึกษาต่างกับเธอที่ตอนนี้เป็นแค่หญิงขี้คุกไร้บ้าน และต้องถูกเตชินทร์ดูถูกดูแคลน นี่สินะ ฟ้ากับเหว..เธอเข้าใจก็วันนี้เอง

"ไปทำอาหารต้อนรับแขก..ไม่สิ แฟนของผมที่พลัดพรากจากกันไปนาน ฉลองการกลับมาของเธอหน่อย ต้อนรับเธอหน่อย" เตชินทร์พูดขึ้น น้ำอิงมองหน้าเขา และหันมามองมิ้นท์ น้ำอิงอิงยกยิ้มอย่างดูถูก ทำให้มิ้นท์คิดถึงอดีตที่เธอเคยดูถูกเหยียดหยามน้ำอิง ตอนนี้ผลกรรมวนกลับมาที่เธอแล้ว

ใบหน้าของมิ้นท์ราบเรียบ เธอได้แต่ก้มหน้าแล้วรีบเดินไปทำอาหารทันที วันนี้เธอทำหลายอย่าง เธอรู้สึวิงเวียนอ่อนเพลียอยู่ตลอดแต่ก็ต้องฝืนใจทำ

น้ำอิงที่นั่งใกล้ๆกับเตชินทร์ แต่เขากลับไม่มองเธอ สายตาของเขากลับมองไปที่มิ้นท์ตลอดเวลา ทุกอย่างคงเปลี่ยนไปแล้ว เขาแค่คิดถึงเธอ..เพียงเท่านั้น น้ำอิงสังเกตุดูพฤติกรรมของทั้งคู่

อาหารถูกจัดเตรียมอย่างเต็มโต๊ะ ถ้วยแกงถูกนำมาเสิร์ฟเป็นอย่างสุดท้าย น้ำอิงคิดถึงวันที่บังคับให้เธอเลิกกับเตชินทร์แล้วนึกแค้นใจขึ้นมา น้ำอิง เธอจึงขัดขาของมิ้นท์ จนเธอเซถลาและน้ำแกงร้อนๆ หกลงใส่แขนของเธอ

เตชินทร์ตกใจแต่กลับไม่ทำสิ่งใด น้ำแกงหกเต็มโต๊ะ แต่เขากลับมองนิ่งและรีบหันหน้าไปหาน้ำอิง

"มิ้นท์ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" น้ำอิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและดูน่าสงสาร

มิ้นท์รู้สึกร้อนเธอไม่พูดสิ่งใด เธอรีบวางถ้วยและรีบวิ่งไปล้างแขนในน้ำเย็น เตชินทร์ลุกขึ้นทันทีและตามมิ้นท์เข้ามา

"นี่เธอทำบ้าอะไร เธอคิดจะกลั่นแกล้งน้ำอิงอีกรึไง อย่าเอาความอิจฉามาแสดงให้ดูน่าสงสารมองแล้วมันสมเพช คนอย่างเธอต่อให้แอคทีฟตัวเองขนาดไหนก็ไม่มีวันกลับไปเท่าเทียมน้ำอิงได้อีกไม่ว่าจะเป็นตอนนั้นและตอนนี้"

เตชินทร์จับแขนของเธอมากำไว้แน่น อาการอยากอาเจียนกลับเกิดขึ้น เธอพยายามอดกลั้นและค่อยๆกลืนมันลงไป อยู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มีสายด่วนจากบริษัท เขาจึงปล่อยมือของมิ้นท์แล้วออกไปรับโทรศัพท์ทันที น้ำอิงได้โอกาสจึงเดินเข้ามา

"ไม่นึกเลยว่าเตชินทร์จะเซอร์ไพรส์ฉันขนาดนี้ดูๆแล้วคุณมิ้นท์เปลี่ยนไปเยอะนะคะ ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้วสินะ .." น้ำอิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

มิ้นท์ไม่อยากโต้ตอบ เพราะสำนึกในสิ่งที่ตัวเองทำกับน้ำอิงไว้ ได้แต่ก้มหน้ารอรับกรรมที่เธอได้ก่อไว้ในอดีตกับเธอ น้ำอิงจึงดึงแขนของเธอขึ้นมา

"ฉันคงให้อภัยคุณไม่ได้ ตอนนี้ฉันกับคุณมันแตกต่างกันนัก ดูสิ ดูสภาพคุณหนูมิ้นท์สิ ตอนนั้นที่ใช้เงินซื้อผู้ชายมาแต่งงาน แต่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับขอทานเลยนะคะ " น้ำอิงพูดขึ้นอย่างเคืองแค้นกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอในอดีต

มิ้นท์ได้แต่เก็บงำความเงียบไว้ในใจ ทุกอย่างที่น้ำอิงพูด เป็นความจริงทุกอย่าง ไม่นานเตชินทร์เดินเข้ามา และเรียกน้ำอิง

"น้ำอิง เราไปทานข้าวข้างนอกกันเถอะ กินที่นี่ผมกลัวว่าคุณจะกินไม่ลง "

เตชินทร์ชวนน้ำอิงแต่สายตากับเบนไปทางมิ้นท์ ดูว่าเธอจะแสดงอาการต่อเขาและน้ำอิงอย่างไรสุดท้าย มิ้นท์เงียบไปและเหมือนไม่สนใจเขาทั้งคู่เตชินทร์เก็บความไม่พอใจเอาไว้และจับมือของน้ำอิงแน่นต่อหน้าของเธอพร้อมกับจูงมือของเธอเดินออกไปโดยทิ้งให้มิ้นท์อยู่ที่บ้านหลังนั้นอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง

เมื่อทั้งคู่ออกไปแล้ว มิ้นท์อดทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เธออาเจียนออกมาอีกครั้ง วันนี้เธอเป็นอะไรนะ ทำไมถึงอยากอาเจียนตลอดเวลา

จบตอนที่ 14