เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่1 ถ้าอยากได้ ก็ต้องได้

"เตชินทร์คะ ฉันอยู่ทางนี้ค่ะ" เสียงหวานละมุนยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อให้เขามองเห็นเธอได้ง่าย ใบหน้าหวานละมุนส่งยิ้มมาพร้อมเสียงเรียก

เตชินทร์หันหลังกลับมามองหญิงสาว แล้วยิ้มตอบรับกลับไปให้เธอพร้อมโบกมือให้กับเธอ ขณะที่จะก้าวเดินออกไปอย่างเร่งรีบนั้นเตชินทร์ได้ชนเข้ากับผู้หญิงคนนึงจนเธอนั้นล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง สองขาหยุดลงอย่างชะงักงัน เพราะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่รอช้า รีบก้มลงไปพยุงคนที่เขาชนอย่างแรงทันที เมื่อเสียงร้องดังขึ้น

"โอ้ยยย!" เสียงของมิ้นท์ร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็บกับการชนครั้งนี้ เธออยากจะด่าไอ้คนที่ไม่ยอมมองทางแรงๆ สักที แต่ทว่า เสียงที่ผู้ชายคนนั้นเปล่งออกมาช่างหวานทุ้มละมุนจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา

"ขอโทษครับเป็นอะไรรึปล่าวครับ?" ชายหนุ่มถามอย่างรีบร้อน สายตาดูเป็นกังวล พลางมองไปยังคนที่ยืนรอเขาอยู่

มิ้นท์เงยหน้าขึ้นมาและมองขึ้นไปยังชายหนุ่มที่เธอกำลังจะสบถด่าเขา แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มคนนั้น เหมือนกับว่าเธอนั้นกำลังมองเห็นแสงอาทิตย์อ่อนๆในตอนเช้า ใบหน้าคมคายหล่อเหลาสายตาอ่อนโยนมองมาที่เธออย่างเป็นห่วงนั้นทำให้เธอไม่รับรู้เสียงที่ชายหนุ่มคนนั้นพูด เหมือนกับว่ากำลังตกอยู่ในภวังค์ของห้วงแห่งรักแรก

เตชินทร์ยื่นมือออกมาเพื่อที่จะให้หญิงสาวที่ตัวเองชนล้มดึงเพื่อยันกายลุกขึ้น มิ้นท์ยิ้มออกมาพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆออกมาให้เตชินทร์อย่างไม่รู้ตัว เธอส่งยิ้มให้เขาขขณะที่เขาไม่ได้มองเธอ แต่ก็ต้องรีบหันกลับมามองมิ้นท์ และไม่ได้รับรู้ว่าอีกฝั่งกำลังส่งสายตาให้ ด้วยท่าทางเร่งรีบของเขา

"เป็นอะไรมั้ยครับ เจ็บตรงไหน รึปล่าว?"

เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยนของชายหนุ่มถามหญิงสาว ขณะที่ดึงมือเธอลุกขึ้น มิ้นท์ยิ้มแบบเขินอายแต่ดวงตากลับยังมองชายหนุ่มอย่างไม่กระพริบตาด้วยความพึงใจ และเธอตอบออกเขาไปด้วยเสียงหวานหู ในแบบที่ไม่เคยพูดกับใคร อีกทั้งหัวใจเต้นเเรงจนแทบพุ่งทะลุออกมา

"ไม่เป็นไรค่ะ " มิ้นท์ยิ้มหวานให้เตชินทร์พร้อมกับใช้มืออีกข้างหนึ่งขึ้นมาทัดปอยผมของตัวเองไปที่ใบหูต่อหน้าเขาเพืื่อเชิญชวนให้เขามาสนใจและทำท่าขวยเขินเอียงอาย ไร้การควบคุม

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ " เตชินทร์พูดออกมาอย่างสุภาพทั้งที่มือของมิ้นท์นั้นยังจับมือของเขาอยู่

"ไม่เป็นไรค่ะ "เธอยิ้มแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือเขา และดูเหมือนเธอจะจับมือเขากระชับแน่นขึ้น ใบหน้าแสดงถึงความชอบพอ สายตาที่หวานแหววพยายามมองและส่งถึงเขาอย่างยั่วยวน

"เตชินทร์คะ " เสียงหวานเรียกดังเข้ามา น้ำอิงวิ่งมาหาคนรักของตัวเองที่ยืนจับมือกับหญิงสาวอีกคน เธอหยุดชะงัก มองมือของทั้งคู่จับกันแน่น ทำเอาหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็ตั้งสติได้ และถามขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นคะ" น้ำอิงมองที่มือของทั้งคู่ เตชินทร์อยากจะปล่อยมือของมิ้นท์ออก แต่มิ้นท์กลับกระชับมือของเขาแน่นขึ้นอีกต่อหน้าของน้ำอิง โดยที่ไม่สนใจว่าแฟนเขาจะมายืนตรงหน้า และกำลังจะทำอะไร

"เอ่อ..." เตชินทร์รีบปล่อยมือของมิ้นท์ด้วยการดึงมือออกอย่างรวดเร็ว และเดินเข้าไปยืนใกล้แฟนสาวนั่นก็คือ น้ำอิง จากนั้นก็พูดขึ้น

"เอ่อ.. ผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมเตชินทร์ และนี่แฟนผมครับ น้ำอิง "

เตชินทร์แนะนำตัวพร้อมกับแฟนสาวเพราะไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด มิ้นท์หันมามองแฟนสาวของเตชินทร์และค่อยๆก้มมองตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางนึกอิจฉาแฟนสาวของเขาขึ้นมาในใจ อีกทั้งมองหน้าของน้ำอิงแล้วแสยะยิ้มอย่างดูถูก จากนั้นก็พูดขึ้น

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณเตชินทร์ และคุณ น้ำอิง ฉัน มิ้นท์ค่ะ" เธอแนะนำตัวอีกครั้งพร้อมทั้งปลายตามาทางน้ำอิง เตชินทร์เห็นกิริยาที่มิ้นท์ทำเขารู้สึกไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่ผู้หญิงตรงหน้าทำทำท่าดูถูกแฟนเขา

มิ้นท์พูดพร้อมกับยื่นมือออกมาเพื่อจะจับมือทำความรู้จักกับแฟนสาวของเตชินทร์ มิ้นท์จับมือกับน้ำอิงและจากนั้นก็บีบมืเธออย่างแรง จนน้ำอิงรู้สึกเจ็บและแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นเธอจึงรีบดึงมืออกจากมิ้นท์อย่างเร็ว พร้อมกับสีหน้าที่ตกใจอย่างสุดขีด

"หวังว่า พวกเราคงได้เจอกันอีกนะคะ" มิ้นท์พูดออกมาพร้อมกับมองหน้าของน้ำอิงจนเธอต้องรีบหลบสายตาของมิ้นท์ที่ดูน่ากลัวจากการจ้องมองเธอ

"ไปกันเถอะค่ะเตชินทร์ เดี๋ยวเราเข้าเรียนไม่ทัน" น้ำอิงพูดขึ้น พร้อมกับรีบจับมือของแฟนหนุ่มเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะรู้สึกกลัวเธอขึ้นมา

เมื่อเดินออกไปจากมิ้นท์แล้ว น้ำอิงหันกลับมามองมิ้นท์ที่ยืนมองดูเขาทั้งคู่เดินจากไปด้วยสายตาที่ทำให้น้ำอิงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมา เพราะชื่อเสียงของตระกูลของมิ้นท์

เตชินทร์ คบกับน้ำอิงมาตั้งแต่ตอนเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ปีนี้ก็ปีสุดท้ายแล้ว และอีกไม่กี่เดือน พวกเขาก็จะจบแล้ว เขาทั้งสองคนรักกันมาก เตชินทร์รักน้ำอิงมาก

ทั้งคู่สัญญากันว่าจะแต่งงานกันหลังจากเรียนจบพร้อมกับสร้างอนาคตและครอบครัวที่มีความสุขไปด้วยกัน และเมื่อแต่งงานกันแล้วทั้งคู่คิดว่าจะไปเรียนต่อที่อเมริกาด้วยกัน อาจจะไปใช้ชีวิตที่นั่นเลยความฝันของเขาทั้งสองคนใกล้สมบูรณ์แล้ว

"แหวนดอกไม้นี้ ไม่มีค่าอะไร ผมขอหมั้นคุณไว้ก่อนนะน้ำอิง ผมรักคุณ"

เขาจับมือของน้ำอิง มาสวมแหวนดอกไม้นั้นแล้วจูบไปที่แหวนที่สวมไว้กับมือของหญิงสาว น้ำอิงยิ้มออกมาเพราะรู้สึกถึงความรักที่เตชินทร์นั้นมอบให้ ทั้งอบอุ่นและปลอดภัย เด็กกำพร้าอย่างเธอได้รับโอกาสดีๆแบบนี้ช่างอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก

"ฉันก็รักคุณค่ะเตชินทร์" ทั้งคู่สวมกอดกันและจูบกันอย่างนุ่มนวล

"ผมจะรักคุณตลอดไปน้ำอิง" เตชินทร์บอกกับหญิงสาวสุดที่รักของเขา ทั้งสองกอดกันอีกครั้งอย่างแนบแน่น ด้วยความรักที่ทะนุถนอมมานานหลายปี และกำลังจะสุขงอมในไม่ช้านี้

มิ้นท์รู้สึกขัดใจขึ้นมา เธอรู้สึกชอบเตชินทร์ในครั้งแรกที่ได้เจอกัน เธอคิดในใจว่า สิ่งไหนที่เธออยากได้เธอต้องได้ ไม่มีอะไรที่เธอไม่เคยได้เลย.."

"เตชินทร์คุณต้องเป็นของฉันเท่านั้น" เธอยืนมองด้านหลังของทั้งสองที่จับมือกันเดินออกไปแล้ว มิ้นท์กำมือแน่นสายตาก็เต็มไปด้วยความริษยา ไม่มีสิ่งใดที่อยากได้แล้วไม่ได้ เตชินทร์ มิ้นคนนี้จะทำให้คุณเปลี่ยนใจ

"ฉันชอบคุณแล้วล่ะเตชินทร์..."

มิ้นท์พูดพึมพำออกมาพร้อมกับสายตาที่บ่งบอกว่าชาตินี้เธอจะต้องได้เขามาครอบครองคนเดียว ไม่ว่าอย่างไรเตชินทร์คนนี้เธอจะต้องเอาเขาไปเป็นของเธอให้ได้ โดยไม่สนว่าวิธีใด

"ไม่ว่าคุณจะมีใคร หรือว่าคุณจะรักใครมาก่อน หากฉันอยากได้ฉันก็ต้องได้..เตชินทร์"มิ้นท์พูดออกมาเป็นครั้งแรก ด้วยสายตาที่แน่วแน่

.......

"คุณหนูครับ คุณประพันธ์มาแล้วครับ" เสียงคุณพ่อบ้านใหญ่ ลุงสุขุม เข้ามารายงานเจ้านาย

"ให้เขาเข้ามา.." มิ้นท์บอกกับพ่อบ้านใหญ่ให้เชิญคุณประพันธ์เข้ามา เขาคือนักสืบที่เธอจ้างให้ไปสืบเรื่องของเตชินทร์กับน้ำอิง

"คุณหนูครับ" ประพันธ์เข้ามาแล้วพูดขึ้น

"นั่งลงสิคุณประพันธ์" มิ้นท์บอกนักสืบหนุ่มใหญ่นั่งลงด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง

"นี่เป็นเอกสารของทั้งสองคนครับ " เขายื่นเอกสารให้กับมิ้นท์ เธอยื่นมือออกมารับซองเอกสาร และเปิดดูในซองนั้นทันที เมื่อดูภายในซองแล้วสายตาของมิ้นท์เบนไปที่ประพันธ์ทันที

"คุณเตชินทร์เป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูล ทรัพย์วรารักษ์ ที่เป็นเจ้าของบริษัทจิวเวอร์รี่เจ้าใหญ่ในประเทศครับ เขาเป็นคนโอบอ้อมอารีย์ และเป็นคนสุภาพมากเลยครับ เขามีแฟนสาวชื่อ น้ำอิง กุลวารี ทั้งคู่คบกันมาได้สามปีกว่าแล้วครับและอีกไม่นานทั้งคู่ก็จะแต่งงานกันเมื่อเรียนจบครับ" ประพันธ์พูดขณะที่มิ้นท์เปิดดูรูปภาพต่างๆระหว่างเตชินทร์และน้ำอิงขณะอยู่ด้วยกัน

"ส่วน คุณน้ำอิง เป็นเด็กกำพร้า ที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเธอต้องต่อสู้กับชีวิตที่ยากลำบากมากครับกว่าที่เธอจะมาถึงจุดนี้ ก่อนหน้านั้นเธอได้ช่วยชีวิตของคุณเตชินทร์จากการเกือบถูกรถชนครับ ทั้งสองจึงได้รู้จักกัน" ประพันธ์พูดต่อ

"แล้วครอบครัวทรัพย์วรารักษ์ล่ะ

"ส่วนครอบครัวของเขาก็ไม่ได้ติดใจอะไรในอดีต ฐานะ หรือชาติตระกูลของน้ำอิงเลยครับ จนทั้งคู่คบหากันมาจนถึงตอนนี้ครับ"

มิ้นท์นั่งฟังนักสืบพูดจนจบ..พร้อมกับดูภาพต่างๆที่เขาหามาได้ เธอทำสีหน้าปกติจนประพันธ์ได้ขอตัวลากลับไป

สีหน้าของมิ้นท์แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดเธอลุกขึ้นกำมือแน่น ในใจร้อนระอุดั่งไฟสุมทรวง เตชินทร์ทำให้เธเป็นบ้าเป็นหลัง เขาคือรักแรกของเธอ เธอจะยอมเจ็บปวดไม่ได้ เขาจะต้องเป็นของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น ต่อให้ต้องแย่งชิงเขามาจากน้ำอิงคนรักของเขาก็ตาม คนที่เหมาะสมกับเตชินทร์คือเธอต่างหาก ไม่ใช่น้ำอิงที่ต่ำต้อยด้อยค่าคนนั้น

"เตชินทร์ไม่ว่าคุณจะอยู่ในสถานะไหน แต่ถ้าฉันอยากได้ฉันต้องได้ คุณจะต้องเป็นของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น!"

ดวงตาแดงก่ำพึมพำขึ้นมาด้วยความอิจฉาริษยามือกำเอกสารแน่นจนเอกสารนั้นยับยู่ยี่ไปตามแรงแห่งไฟร้อนรุ่มในหัวใจ ความอยากได้ไม่มีคำว่าสิ้นสุด..

จบตอนที่1