เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 4 ทรมานเพื่อคลายความ

มิ้นท์รู้สึกดีใจไม่น้อย ที่จะได้ไปฮันนีมูนกับเตชินทร์ในครั้งนี้เธอจะต้องพิชิตใจเขาให้จงได้มิ้นท์คิดและยิ้มไปกับความคิดของตนเอง

ทั้งคู่ขึ้นรถและขับออกไปโดยเตชินทร์เป็นคนขับเขายิ้มนิดๆที่มุมปากแผนการแก้แค้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว คนอย่างมิ้นท์จะต้องสำนึกได้และคืนน้ำอิงมาให้เขาภานในเร็ววัน

รถหรูแล่นมาจอดหน้าที่พักแห่งหนึ่ง มันคือเซฟเฮ้าท์ติดทะเลที่ดูแล้วโรแมนติกอย่างมาก มิ้นท์ยิ้มออกมาดูแล้วโรแมนติกดีจริง เธอยิ้มและหันไปหาเตชินทร์เพื่อเป็นการขอบคุณ สิ่งที่เธอทุ่มเทมาทั้งหมดเริ่มเห็นผลแล้ว เธอคิดและเริ่มวาดฝันในรักครั้งนี้ แม้จะเป็นสิ่งที่ผิดแต่เธอก็ดูจะภูมิใจซะเหลือเกิน

เตชินทร์ยืนนิ่งให้มิ้นท์กอดแต่ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยแผนการและความแค้น มิ้นท์คราวนี้เธอจะได้รู้ซะทีว่าความเจ็บปวดทรมานใจมันเป็นอย่างไร

"สวยมากเลยค่ะเตชินทร์เราจะอยู่ที่นี่กี่วันคะ?" มิ้นท์ขึ้นถามด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุข

"ก็..จนกว่าผมจะพอใจ" เตชินทร์ตอบแล้วมองออกไปยังทะเลกว้าง

"มิ้นท์..คุณเห็นเรือยอร์ชตรงนั้นมั้ยไปขึ้นกันเถอะ" เตชินทร์เอ่ยปากชวนเธอออกมา

"เอ่อ คือฉันไม่.." มิ้นท์กำลังจะตอบแต่เตชินทร์ก็ดึงแขนเธอแล้วพาเธอขึ้นไปบนเรือยอร์ชลำนั้นโดยที่ไม่ได้ใส่ใจคนตรงหน้ามากเท่าไร ในใจที่มีแต่ความเกลียดที่มันร้อนระอุอยู่ข้างใน เขาดึงแขนเธอไปทันที พร้อมกับพูดขึ้น

"คู่รักควรอยู่ด้วยกันบนเรือน่าสนุกดีออก" เตชินทร์พูดและเดินไปนั่งลงและขับเรือให้แล่นออกไป..

ตอนนี้มิ้นท์นั่งเงียบไม่พูดอะไรตลอดทางเพราะเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาเธอคิดถึงตอนที่เธอตกน้ำแล้วเธอก็อยากจะหลับตาลงไป....

"มิ้นท์คุณไม่สนุกเหรอ?" เตชินทร์หยุดเรือที่กลางทะเลแล้วแกล้งถามออกไป ทั้งที่ในใจรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

มิ้นท์หน้าซีดที่เธอมองออกไปกลางทะเลมีแต่น้ำล้อมรอบเธอหลุบตาลงต่ำไม่อยากจะมองออกไป เพราะความเวิ้งว้างของห้วงทะเลมันดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

"เตชินทร์ฝนใกล้ตกเรากลับเข้าฝั่งกันเถอะ" มิ้นท์พูดออกมาและเริ่มสั่นกลัวขึ้นมา แม้คนตรงหน้ายังนิ่งอยู่

"ทำไมกลัวเหรอ?!"เตชินทร์เริ่มเปลี่ยนแววตาตอนนี้เขาไม่ต้องแสดงเสแสร้งอะไรต่อไปอีกแล้ว ผู้หญิงคนนี้ ควรได้ลิ้มลองความทรมานและการเจ็บปวดที่ทำลายความรักของคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้มีความสุข ไม่มีทางแน่นอน เขามองเธอนิ่ง

มิ้นท์พยักหน้ารับ เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ และอยากออกไปจากตรงนี้ไวๆ เพราะความเวิ้งว้างของห้วงทะเลทำให้ความกลัวเข้าถาโถม

"ฮึ..แค่นี้ก็รู้สึกกลัว แล้วเวลาทำลายความรักของคนอื่นทำไมไม่นึกกลัวบ้าง!" เตชินทร์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วพูดขึ้น

"ผู้หญิงอย่างคุณเคยมีความละอายบ้างมั้ย?!" เตชินทร์เริ่มเสียงแข็งใส่หน้าของมิ้นท์ที่ตอนนี้หน้าถอดสีเพราะลมทะเลเริ่มพัดมาแรงขึ้น อีกทั้งเรือก็เริ่มโคลงเคลงไปมา มิ้นท์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา

"ที่ฉันทำไปทั้งหมดเพราะฉันชอบคุณ..น้ำอิงเขาไม่คู่ควรกับคุณฉันต่างหากที่คู่ควร!" มิ้นท์ตะเบงเสียงพูดออกมาใส่หน้าของเขา

"ฮ่าๆๆ สารเลว! ได้.. ถ้าคุณรักผมคุณควรพิสูจน์ให้ผมได้เห็นสิ ไม่ว่าผมจะทำอะไรคุณก็จะหยุดรักผมไม่ได้คุณจะต้องชดใช้สิ่งที่ทำกับผมและน้ำอิง!"

แววตาของเตชินทร์เปลี่ยนไปเป็นดุดันนัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ต่อจากนี้ไปเธอจะได้รู้รสชาติของการแก้แค้นของเขาแน่นอน..น้ำอิงจะต้องได้กลับมาหาเขาเพียงเท่านั้น

"มานี่เลย ผู้หญิงสารเลวทำลายความรักของคนอื่นไม่สมควรจะได้ความรักที่สวยงามจากใคร..มานี่!"

"นี่..เตชินทร์คุณจะทำอะไรฝนจะตกแล้วนะ!" มิ้นท์ตกใจที่เตชินทร์ดันตัวเธอมาที่ขอบเรือ ซ้ำเรือยังโคลงเคลงไปมาบวกกับลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ

มิ้นท์จับราวกั้นไว้แน่นเธอตกใจที่อยู่ๆ เตชินทร์กลับดุดันเหมือนอยากจะเอาชีวิตของเธอไป เขาคงจะยังไม่หายโกรธเธออย่างแน่นอน

"คุณจะบ้ารึไง..ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันกลัว ไม่..เตชินทร์!"

ตู้มมมมมม!!

เตชินท์ผลักมิ้นท์ตกน้ำทะเลลงไปอย่างสะใจ ผู้หญิงสารเลวแบบนี้ควรได้ลิ้มลองความทรมานจากคนที่คิดว่ารักจนพรากเขากับน้ำอิงออกจากกันได้ เขายืนมองเธอที่ตกน้ำอย่างอย่างสะใจอยู่ตรงขอบเรือ

อึก..เตชินทร์ช่วยด้วย..อึกๆๆ เต..." มิ้นท์ ร้องขอความช่วยเหลืออีกทั้งยังสำลักน้ำทะเล แต่เตชินทร์กลับยืนมองเธอที่กำลังจมลงไปเรื่อยๆ เขายังยืนนิ่งมองเธอที่กำลังตะเกียกตะกายเพื่อหายใจ

"อย่ามาเสแสร้งแกล้งว่ายน้ำไม่เป็น..คนอย่างเธอทำได้ทุกอย่าง ฉันไม่หลงกลเธอหรอก!" เขายืนกอดอกมองเธอนิ่ง ผู้หญิงคนนี้ไม่ควรได้รับความรักจากใคร นี่คือการที่เขาจะตอบแทนเธออย่างสะสม

เตชินทร์ที่ยืนดูมิ้นท์ตกน้ำลงไปอย่างสะใจเขามองดูเธอที่ดิ้นรนตะเกียกตะกายอยู่ตรงนั้นพร้อมความรู้สึกสะใจขึ้นมา บางทีคนเลวๆ แบบเธอชอบทำร้ายความรักของคนอื่น บางครั้งก็น่าจะตายๆ ไปซะ ความคิดวูบหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของเตชินทร์

"แสดงละครเก่งนี่..มิ้นท์!"

สักพักมิ้นท์เริ่มหมดแรงเธอคิดว่าคงไม่รอดแน่ๆ เธอค่อยๆ จมลงไป พอหมดแรงที่จะดิ้นรน

เตชินทร์ที่ยืนมองเธอสักพักก็พึ่งรู้ว่ามิ้นท์ว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆ เขาจึงรีบกระโดดลงไปช่วยและดึงตัวเธอขึ้นมา

"ฮึ..กลัวตายเป็นด้วยหรือแม่คนเก่ง"

มิ้นท์ไอออกมาเพราะสำลักน้ำเตชินทร์จึงโยนผ้าขนหนูให้เธอเพื่อเช็ดเนื้อเช็ดตัว เธอไม่พูดอะไรเพราะหมดแรงไปเยอะ จากนั้นมิ้นท์ค่อยๆ ลุกขึ้นและจะเดินเข้าไปในเรือ

"ออกไปฉันจะไปอาบน้ำ" มิ้นท์จะเดินเข้าไปในเรือยอร์ชแต่เตชินทร์กลับมาขวางประตูทางเข้าไว้

"ว้า..เสียดายจังที่ข้างในเต็มซะแล้วสิ คงมีที่ไม่พอให้คุณเข้าไปหรอกมั้งง" เตชินทร์พูดออกมา

"คุณจะบ้ารึไงนี่ฝนกำลังจะตกแล้วด้วยหลีกทาง!" มิ้นท์ทำหน้าเข้มขึ้นมา

"ที่รัก..ผมว่าคุณชอบที่นี่แล้วแน่ๆ เอาอย่างนี้นะ..ผมคิดว่าคนที่ชอบทำร้ายคนอื่นแบบคุณเนี่ยนะควรอยู่อาบน้ำฝนไปละกันเผื่อจิตใจของคุณจะได้ใสสะอาดขึ้นมาบ้าง"

ปัง!.เสียงประตูปิดดังขึ้นต่อหน้าของมิ้นท์ ฝนเริ่มตกลงมาพร้อมกับฟ้าแล๊บและลมเริ่มแรง

ก๊อกๆๆๆๆๆ

"เปิดเดี๋ยวนี้นะเตชินทร์เปิดให้ฉันเข้าไป!"

มิ้นท์เริ่มเคาะประตูเรือเมื่อลมแรงจากฝนฟ้ากำลังผัดผ่านเข้ามา เธออยู่ตรงนั้นเป็นนานสองนานเพราะคิดว่าเดี๋ยวเตชินทร์ก็คงเปิดให้ เขาคงโกรธ แต่ก็ไม่น่าจะใจดำกับเธอถึงขนาดนั้น

จากนั้นเสียงเคาะก็เงียบไป มีแต่เสียงฝนที่ซัดสาดเข้ามาจนเตชินทร์ก็ไม่ได้ยินเสียงนั้นแล้ว เขาไม่สนใจและเขาปิดม่านลงทันที เพราะไม่อยากเห็นหน้าหรือแม้แต่เงาของเธอ

"อยู่ตรงนั้นล่ะ เผื่อสำนึกได้และจะไดับอกที่อยู่ของน้ำอิงมาสักที" เขายืนกิดออกยืนพิงประตูด้านใน รอยยิ้มยกขึ้นอย่างสะใจ ที่เขาได้ทรมานเธอ แต่แค่นี้ก็คงไม่ถึงครึ่งของความเจ็บปวดของน้ำอิงและเขา ไม่มีวัน ที่เขาจะอยู่กับผู้หญิงแบบนี้ได้ เตชินทร์คิด

มิ้นท์ที่อยู่ด้านนอก ตอนนี้ลมเริ่มพัดมาอย่างแรงขึ้นเรื่อยๆจนเรือเริ่มโคลงเคลง เธอเซไปตามเรือที่กำลังส่ายไปมา เเละตกใจเสียงฟ้าผ่าที่ดังอยู่ใกล้ๆ น้ำตาเธอไหลออกมาเพราะเธอกลัวเอามากๆ มิ้นท์ค่อยๆทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรง สองมือยกขึ้นมาปิดหูและหลับตา เพราะฟ้าร้องฟ้าแลบ

จากนั้นก็ใช้ผ้าขนหนูผืนบางขึ้นมาบังตัวและหัวของเธอ เธอรีบนั่งลงตรงมุมประตู ฝนตกมาอย่างแรงกระทบใบหน้าของเธอจนรู้สึกเจ็บ มือก็เคาะประตูให้ฟางเฉิงเปิดออกแต่ก็ไร้เสียงตอบรับน้ำตาของเธอไหลริน

เขาคงโกรธแค้นเธอมากที่เธอทำลายความรักของเขาทั้งสอง แต่ไม่เป็นไรไม่ว่าจะทรมานแค่ไหนเธอจะทน เพราะเธอรักเขานั่นเอง น้ำตาของมิ้นท์ไหลออกมาผสมกับสายฝนที่โปรยมาท่ามกลางทะเลสีเทาที่กำลังบ้าคลั่ง เธอนั่งกอดเข่าหนาวสั่นที่ตรงขอบประตูทางเข้าไปด้านในของเรือยอร์ชนั้นโดยมีผ้าขนหนูที่คลุมตัวเธออยู่

เมื่อฝนหยุดตกเตชินทร์เปิดประตูออกมามองไปรอบๆ และก็มองไม่เห็นมิ้นท์ เขาหน้าชาขึ้นมา จากนั้นก็รีบเรียกหาเธอ แต่แล้วก็มองไปเห็นเธอนั่งหมดสติที่ตรงมุมประตูเขาเดินเข้าไปและเขย่าตัวเธออย่างแรง

"มิ้นท์!..มิ้นท์!" เขาสะกิดตัวเธอหลายครั้งแต่เธอก็ไม่ได้สติขึ้นมา เขาหน้าชาไปชั่วขณะ เขาทำรุนแรงเกินไปรึปล่าวนะ เขาคิด

จากนั้นเตชินทร์จึงชัอนอุ้มเธอเข้าไปด้านในและจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ตอนนี้ตัวของเธอนั้นร้อนวูบจากที่เขาสัมผัส เตชินทร์คิดว่าเธอคงไม่สบายแล้ว เขาจึงตัดสินใจเช็ดตัวให้เธอ จะตายง่ายเกินไปแล้ว เขาคิด

มิ้นท์นอนไม่ได้สติอยู่ในเรือ แต่ทว่าเธอกลับฝันเห็นแม่ของเธอที่ดูอบอุ่น ในฝัน เธอวิ่งเข้าไปหาแม่ของเธอทั้งกอดทั้งหอมเพราะความคิดถึงอย่างมากมาย แม่ของเธอไม่มีคำพูดใดๆมีแต่รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นงดงาม แล้วอยู่ๆเธอก็หายไป มันทำให้มิ้นท์ร้องไห้ออกมา น้ำตาของเธอไหลออกมาขณะที่เธอหลับซึ่งเตชินทร์ก็นั่งเฝ้าเธออยู่ตรงนั้น

มิ้นท์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเธอพบว่าตัวเองอยู่ภายในเรือยอร์ช เธอเข้ามาได้อย่างไรเตชินทร์แน่ๆที่พาเธอเข้ามา อย่างน้อยเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอต้องตาย มิ้นท์ยิ้มออกมาอย่างดีใจ และคิดว่าเตชินทร์คงเริ่มมีใจให้เธอ

เตชินทร์เดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำและยาในมือสายตาของเขาบอกว่าเธอว่า เขาเกลียดเธอเหลือเกินมันทำให้มิ้นท์สั่นสะท้านในหัวใจ นี่เธอทำให้เขาเกลียดได้ถึงขนาดนี้ ขนาดที่ว่า เขาจะฆ่าเธอเชียวหรือนี่ ดูจากสีหน้าแล้วไม่มีความห่วงใยจากเขาอยู่เลย มีแต่เธอที่คิดไปเอง

"มากินยาสิ..เดี๋ยวจะตายเสียก่อน" เตชินทร์พูดกับมิ้นท์ออกมา ได้กินแบบนั้นเธอเบือนหน้าหนี....

"กินซะ..อย่าเรื่องเยอะ!" เตชินทร์ใช้มือบีบแก้มของมิ้นท์อย่างแรงเพื่อให้เธออ้าปากและกินยา เขายัดเม็ดยาเข้าปากเธอและกรอกน้ำเข้าไป แล้วใช้มือกดปิดปากของเธออย่างหนักหน่วงจนเธอนั้นกลืนยาลงไปได้....

"เตชินทร์คุณเกลียดฉันขนาดนี้ก็ฆ่าฉันเลยสิใช่..ฉันทำลายความรักของคุณแต่ฉันก็ได้มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับน้ำอิงไปแล้ว เธอไม่มีวันกลับมาหาคุณอย่างแน่นอน..."

"หุบปาก!..สิ่งที่ดีที่สุดคือน้ำอิงกับผมได้แต่งงานกันถ้าไม่มีคนอย่างคุณป่านนี้ผมกับเค้ามีความสุขกันแล้ว..เพราะผู้หญิงอย่างคุณ ชาตินี้ผมไม่มีวันรักคุณอย่างแน่นอน!" เตชินทร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่โกรธเกลียดและดูจะแข็งกร้าวต่อเธอ

"ทำไมฉันสวยสู้น้ำอิงไม่ได้ตรงไหน ฉันมีพร้อมทุกอย่างฉันดีกว่าทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น ชาติตระกูล ฐานะ หน้าตาทางสังคม ฉันมีทุกอย่าง คนอย่างฉันมันมีข้อเสียตรงไหน!"

เตชินทร์มีสีหน้าดุดันขึ้นมาทันที น้ำอิงไม่ควรโดนเปรียบเทียบและดูถูกแบบนี้ เตชินทร์จึงดึงตัวเธอไปที่อ่างอาบน้ำ ด้วยความโกรธขึ้นมาเพราะคำพูดของมิ้นท์ ที่ไม่รู้จักอายปากและไม่คิดจะสำนึก

"ตรงไหนเหรอ? ผมจะบอกคุณให้ มานี่ดู!" เตชินทร์ดึงเธอเข้ามาในห้องน้ำและจับเธอกดท้ายทอยส่องไปที่กระจกตรงหน้า

"คุณมันเหมือนปีศาจร้ายที่น่าเกลียดน่าขยะแขยง ในใจมีแต่เรื่องสกปรกโสมม ให้ตายยังไงคุณก็คือผู้หญิงที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิตที่ผมเคยพบเจอมา!" เตชินทร์โมโหสุดขีดเขาจับหัวของเธอกดลงไปในน้ำที่อ่าง จนใบหน้าจมลงไป เธอแทบจะขาดใจแต่เขาก็ดึงเธอขึ้น

"เตชินทร์ ถ้าคุณเกลียดฉันขนาดนี้คุณก็หย่ากับฉันสิ หรือไม่ก็ฆ่าฉันให้ตายตรงนี้ไปเลย!"

"ฮ่าๆๆ แบบนั้นก็ไม่สนุกสิ ผมจะทรมานคุณให้ตายทั้งเป็นให้สาสมกับที่คุณทำกับน้ำอิงและผม"

เตชินทร์ผลักมิ้นท์ที่เปียกโชกไปทั้งตัวล้มลงตรงอ่างน้ำ ส่วนเตชินทร์ก็เปิดประตูออกไปอย่างแรง ตึ้งงงง!! เสียงกระแทกของประตูปิดลง

มิ้นท์รู้สึกปวดใจเป็นครั้งแรก ทว่าความไม่สมหวังเป็นแบบนี้นี่เอง เธอทำอะไรลงไปกันนะ ความเจ็บปวดนี้ทำไมมันรุนแรงเหลือเกิน น้ำตาของเธอไหลอาบลงสองแก้ม..ความรู้สึกนี้มั้ยนะที่เรียกว่าความเจ็บปวดใจ..

จบตอนที่4