เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 6 ชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือไง

มิ้นท์ตื่นเช้าขึ้นมา เธอเจ็บปวดไปทั้งตัว โดยเฉพาะที่ตรงหว่างขา เตชินทร์ที่นอนหลับอยู่ข้างๆ พลิกตัวหันหน้ามาหาเธอ มิ้นท์มองหน้าชายหนุ่มที่เธอคิดว่าเขาคือเทพบุตรในใจเธอ แต่แล้วเธอก็คิดผิด เธอทำลายความรักของเขากับคนรัก อีกทั้งยังท้าทายสวรรค์

ตอนนี้เธอคงถูกสวรรค์ลงโทษแล้วจริงๆ น้ำตาของเธอไหลออกมา มิ้นท์ค่อยๆลุกขึ้นอย่างเบาๆ เธอปวดไปทั้งเนื้อทั้งตัว จู่ๆก็มีมือของเตชินทร์ดึงเธอเข้ามากอด เธอล้มลงไปตามแรงกอดของชายตรงหน้า เสียงพูดดังขึ้น

"น้ำอิง คุณจะไปไหน อย่าไปจากผม ผมรักคุณคนเดียว อย่าทิ้งผมไปอีกเลย.."

เตชินทร์ละเมอหาคนรักของเขา น้ำตาของมิ้นท์ไหลออกมาอย่างอัตโนมัติ เธอค่อยๆ ดึงมือของเขาออกแล้วค่อยๆยันกายลุกขึ้นอีกครั้ง ความปวดร้าวไปทั้งตัวทำให้เธอต้องค่อยๆประคองตัวเองเข้าห้องน้ำไป

เธอเปิดฝักบัวอาบน้ำและส่องกระจกมองดู รอยแดงตามซอกคอของเธอ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน อีกทั้งรอยเขียวช้ำ รอยดูด ยังอยู่ไปทั่วตามลำตัวและหน้าอก น้ำจากฝักบัวไหลรินออกมารดตัวของเธอพร้อมกับน้ำตาแห่งความเจ็บปวด น้ำอิงก็คงไม่ต่างจากเธอสินะ ความรู้สึกทรมานแบบนี้

เมื่ออาบน้ำเสร็จเรีบบร้อย เธอออกมานั่งมองทะเลด้านนอก แสงอาทิตย์ค่อยๆ ขึ้นมาตามขอบฟ้า เธอนั่งเหม่อมองออกไป ถ้ากลับไปเธอจะหย่ากับเขาและคืนเขาให้กับน้ำอิง เธอไม่อาจรั้งเขาไว้ได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดทางความคิดของเธอทำให้น้ำตาเธอเอ่อไหลออกมา

"ฉันขอโทษ น้ำอิง " มิ้นท์พึมพำออกมาและรู้สึกสำนึกในสิ่งที่ตัวเองได้กระทำ ผลของการกระทำเลวนั้นได้คืนสนองเธอแล้วในตอนนี้

เตชินทร์รู้สึกตัว แขนของเขากวาดไปรอบๆ เตียงเขาคลำไปไม่เจอมิ้นท์ เขาจึงดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว และลุกขึ้นนั่งแล้วนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา เขาทำพลาดไปแล้ว

เตชินทร์รู้สึกผิดต่อน้ำอิงขึ้นมา เขารีบลุกไปเปิดม่านเล็กๆ ตรงประตู มองออกไปเห็นมิ้นท์กำลังนั่งมองทะเล อยู่ๆ เขาก็นึกแค้นเธอขึ้นมาอีก ดูเธอช่างมีความสุขเหลือเกินนะ มินท์ อยู่ๆเขาก็รู้สึกโมโหขึ้นมาอีก

เธอได้ทุกอย่างจากฉันไปหมดแล้ว มีแค่หัวใจ ที่ฉันจะไม่มีวันให้คนอย่างเธออย่างแน่นอน เตชินทร์แค่คิดไปก็กำมือแน่นเพราะความรู้สึกโกรธ เมื่อเขาทำความสะอาดตัวเสร็จ เขาจึงออกมา

เสียงเปิดประตูเรือดึงขึ้น มิ้นท์ตกใจจนสะดุ้ง เธอรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาในใจ เธอหันไปมองเตชินทร์ที่ทำหน้าโกรธแล้วเดินตรงเข้ามาหาเธอ มิ้นท์ลุกขึ้นจะเดินหนีเตชินทร์เข้าไปในเรือ เธอก้มหน้าเพราะไม่อยากมองเห็นแววตาดุร้ายของเขาและเบี่ยงตัวออกมา แล้วใช้มือดึงประตู สุดท้ายก็โดนเขาจับได้อยู่ดี เตชินทร์ดันเธอติดประตูเรือ แล้วใช้มือของเขาขึ้นมาบีบคางของเธอ

"เธออย่าคิดนะ ว่าที่ฉันทำกับเธอนั้น ฉันพิศวาสเธอ เธอชอบแบบนี้เองไม่ใช่หรือ คุณหนูมิ้นท์ ผู้หญิงแบบเธอก็เป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์ของฉันเท่านั้น "

เตชินทร์สะบัดมือออกจากคางของมิ้นท์อย่างแรง จนหน้าของเธอหัน เธอจึงรีบเปิดประตูเข้าไปภายในเรือ เธอนั่งลงอย่างหมดแรงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลนอง ความรู้สึกเช่นนี้มันช่างทรมานเหลือเกิน

ตกตอนเย็น มิ้นท์และเตชินทร์ไม่พูดคุยต่อกัน เธอเอาแต่อยู่ในห้อง ในใจก็เริ่มคิดถึงพ่อของเธอ เธอจะไม่ถือโทษใดๆ กับเตชินทร์ เพราะคิดว่าเป็นการไถ่โทษที่ทำร้ายความรักของพวกเขา

อยู่ๆ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมา เธอถึงกับสะดุ้งตกใจจนเธอต้องถอยหลังไปชิดกำแพงผนังเรือ เขาเมาอีกแล้ว หน้าตาของเขาดุดัน สายตาที่เคียดแค้นได้มองมาทางเธอ มิ้นท์ก้มหน้าลงเพราะไม่อยากสบตาเขา

"ทำไม สามีเข้ามาหา ทำท่ากลัวไปได้"

"เตชินทร์คุณเมาแล้วนะ รีบนอนพักเถอะ เดี๋ยวฉันออกไปข้างนอกก็ได้ "

พูดจบมิ้นท์ก็ลุกขึ้นจะรีบออกไปข้างนอก เธอไม่อยากให้เขาทำกับเธอแบบนั้นอีก เธอกลัวเขาขึ้นมา

"จะไปไหน อยู่ให้สามีชื่นชมก่อนสิ "เตชินทร์ดึงเธอเข้ามากอด แล้วเริ่มซุกไซร้เธอ

"พอเถอะ คุณเมามากแล้วนะ เตชินทร์ " มิ้นท์ผลักเขาออกอย่างแรงจนเตชินทร์ล้มลงไป กับที่นอน เขารู้สึกโมโหขึ้นมาที่เธอไม่ยอมตอบสนองเขา เขาจึงดึงกระชากเธอลงมานอนบนเตียง แล้วรีบขึ้นคร่อมตัวเธอ อย่างไว พร้อมกดแขนเธอไว้ทั้งสองข้างด้วยมือเดียว

"ทำไม เธอต้องการฉันนี่นา เธอชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ไหนบอกว่าถึงแม้ว่าฉันจะทำอะไรเธอก็ยังจะรักฉันไม่ยอมหยุด ฉันจะทำให้เธอพอใจอย่างที่สุดเลยล่ะ"

เตชินทร์ซุกไซร้ใบหน้าไปตามซอกคอของมิ้นท์ เธอไม่อาจขัดขืนเขาได้อีก เตชินทร์ทรมานเธอแบบนี้ทั้งคืน เขาพอใจที่เขาได้ทรมานเธอ มิ้นท์เองไม่สามารถขัดขืนได้ มีแต่น้ำตาเท่านั้นที่ไหลนองออกมา

ในเช้าวันต่อมา มิ้นท์รู้สึกตัวขึ้นมา อยู่ๆ ก็มีกระเป๋าใบใหญ่ลอยมากระแทกตัวเธอ จนเธอเจ็บไหล่

"เก็บของซะ ฉันจะพาเธอกลับแล้ว รีบใส่เสื้อผ้าซะ ทุเรศเหลือเกิน"

มิ้นท์ลุกขึ้นอย่างช้าๆ เพราะปวดไปตามตัว เตชินทร์ช่างทรมานเธอได้มากเหลือเกิน เธอค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เธอดีใจที่วันนี้เธอจะได้เจอพ่อของเธอแล้ว กลับไปครั้งนี้เธอจะยอมหย่าให้เขา เธอจะคืนเขาให้กับเจ้าของหัวใจของเขา

เรือยอร์ช ได้แล่นมาเทียบชายฝั่งทั้งคู่ลงมาแล้วเอากระเป๋ามาเก็บที่รถ รถได้แล่นออกมาไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์พ่อบ้านโทรมา

"ลุงสุขม มีอะไรหรือคะ? " มิ้นท์รับสาย

"เอ่อ..คุณหนูครับ คุณหนูฟังดีๆนะครับ"

"มีอะไรสำคัญ?" เธอถามต่อด้วยเสียงเนือยๆ

"คุณท่านครับ"

"คุณพ่อทำไม?" มิ้นท์รู้สึกใจไม่ดี เสียงของลุงสุขุมสั่นเครือ

"คุณท่านเครื่องบินตกเมื่อเช้านี้ ตอนนี้ท่านเสียชีวิตแล้วครับ " สุขุมแจ้งข่าวร้านให้มิ้นท์ทราบ พร้อมร้องไห้ออกมา

มิ้นท์รู้สึกเหมือนฝันไป โทรศัพท์ที่ฟังอยู่ก็หล่นลงจากมือของเธอ เธอช็อคไปชั่วขณะ เหมือนโลกทั้งโลกแตกสลาย ใจทีี่อ่อนแอตอนนี้กลับกลายเป็นแพนิคขึ้นมา สติที่มีดับหายไป น้ำตาไหลลงอาบสองแก้ม จนเตชินทร์ต้องจอดรถและเอามือถือขึ้นมาฟังพ่อบ้านพูดต่อเขาก็ตกใจเช่นกัน

"ไม่จริงงงง.. ฉันไม่เชื่ออออ..พ่อของฉันยังอยู่ ปล่อย..ฉันจะไปหาพ่อฉัน!" อยู่ๆมิ้นท์ก็กรีดร้องออกมา

เธอขาดสติไปในทันที เพราะพ่อคือคนที่เธอรักมากที่สุดในชีวิต ตอนนี้เธอไม่เหลือใครแล้ว เธอไม่อาจเข้มแข็งต่อไปได้อีกแล้ว เธอปลดเข็มขัดนิรภัยวิ่งออกจากรถไปเหมือนคนคลั่งไร้การควบคุม เตชินทร์จึงรีบวิ่งตามออกไปดึงตัวเธอเข้ามาในรถเพื่อให้เธอสงบสติอารมณ์ เขากอดเธอไว้แน่นเพื่อให้เธอหยุดคลั่งจากนั้นจึงพาเธอขับรถกลับมาที่บ้านอย่างเร่งรีบ

จบตอนที่6