เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 16 เมื่อสายไปแล้วค่อยเห็นค่า

เมื่อทุกอย่างบรรลุตามเป้าหมายทั้งหมดแล้ว ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว เธอเรียกแกร๊ปมา และเจรจาเหมาเองโดยไม่ผ่านระบบแกร๊ป คนขับตกลง ในเย็นวันนั้นเธอออกเดินทางทันที

มิ้นท์มาถึงน่านแล้ว ที่นี่ดูสงบ ผู้คนใจดีจริงๆก่อนอื่นต้องหาที่พักก่อน เพราะไม่รู้จักใครเลยและเหนื่อยเหลือทน มิ้นท์เข้าพักที่โรงแรมเก่าแก่แห่งหนึ่ง เมื่อถึงห้องเพราะความเหนื่อยล้าเธอจึงหลับไปในทันที

ในตอนเช้าเธอลืมตาตื่นขึ้นเพราะรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาเมื่ออาเจียนเสร็จก็รีบควานหาลูกอมรสเปรี้ยวมาอมถึงค่อยรู้สึกดีขึ้น เธอนั่งลงสักครู่ แล้วหยิบกระเป๋าออกมาเปิดดู เงินห้าสิบล้านพร้อมชื่อใหม่ เธอยิ้มให้กับความขื่นขมในครั้งนี้ขึ้นมา เธอจะเริ่มต้นใหม่ยังไงต่อไป

มิ้นท์ออกไปด้านนอก เธอไปเดินชมสถานที่ต่างๆจนสุดท้ายเธอได้ติดต่อที่ ที่จะเปิดร้านกาแฟแล้ว เธอตกลงและซื้อร้านนั้น แล้วให้ช่างเข้ามาตกแต่ง ระหว่างนั้น เธอก็ไปเรียนรู้การชงกาแฟและเครื่องดื่มระหว่างรอร้านเสร็จ เธอฝึกทำเค้กและขนมปังต่างๆไปด้วย การทำงานทำให้ความคิดฟุ้งซ่านลดน้อยลง

เงินอีกส่วนซื้อบ้านไว้ใกล้ๆกับร้านของเธอ พักนี้เธอมีความสุขขึ้น เบื้องหลังจะะเป็นอย่างไรเธอไม่อยากสนใจอีกแล้ว ตอนนี้เตชินทร์และน้ำอิงคงแต่งงานกันแล้ว รอยยิ้มน้อยๆพร้อมน้ำตาที่เอ่อมารอบๆดวงตาเกิดขึ้น เธอพยายามสกัดกลั้นไว้

ตอนนี้อาการอาเจียนของเธอกลับรุนแรงขึ้น เธอเป็นอะไร ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ มิ้นท์รู้สึกงงงวย เส้นทางข้างหน้ากลับมืดมัวลงไป แล้วทุกอย่างก็มืดดับไป

......

ทางด้านเตชินทร์งัวเงียตื่นขึ้นมา เขาหลับลึกมากเกินไป เขาคิด เขายังนอนอยู่ที่โซฟาสักครู่ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและใส่เสื้อผ้าแล้วเดินไปรอบๆ เขาเข้าห้องของตัวเองแล้วอาบน้ำแต่งตัวออกมา วันนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เมื่อคืนมิ้นท์ไม่ขัดขืนแล้วเอาใจเขาอยู่ๆเขากลับยิ้มออกมา อย่างคนอารมณ์ดี

เขาจะพาเธอไปซื้อของสักหน่อย เพื่อเป็นการให้รางวัลที่เธอทำดีก็แล้วกัน เขาเดินขึ้นไปแล้วเปิดประตูห้องของเธอ เขาเดินเข้ามาที่เตียงนอน แล้วมองไปรอบๆ

"มิ้นท์อาบน้ำอยู่รึไง? " เขาเดินเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำเมื่อไม่เจอก็เกิดกระวนกระวายขึ้นมา เขารีบเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าทุกอย่างกลับว่างปล่าว อารมณ์ที่ดีตอนนี้กลับกลายเป็นตกใจจนหน้าชา เขาทำอะไรไม่ถูก วิ่งไปตามหาเธอรอบบ้าน

มือสั่น ใจสั่น หัวใจเต้นแรง เขาไม่อยากจะคิดว่า เธอไปแล้ว เมื่อหาทุกซอกทุกมุมไม่เจอ โทรหาก็ปิดเครื่อง เขานั่งลงอย่างอ่อนแรง เหมือนขาจะก้าวไม่ออก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหามิ้นท์หลายรอบแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ ฝันไป เขาต้องฝันไปเเล้วแน่ๆ ดวงตาแดงก่ำและร้อนผ่าวสะท้านไปถึงหัวใจของเขา เขายกมือขึ้นและตบหน้าของตัวเองซ้ำๆไปมา เพื่อหลอกตัวเองว่ากำลังฝัน

"หนีไปแล้วจริงๆ คนอย่างเธอไม่มีทางหนีฉันพ้นแน่นอน ฉันจะลากเธอกลับมาให้ได้ แม้ต้องออกตามหาจนสุดล่าฟ้าเขียวก็ตาม..มินท์คุณอยู่ที่ไหนกันแน่?" เตชินทร์ยกหูโทรศัพท์ขึ้นโทรหาเลขา ให้ไปสืบมาว่าเธอไปที่ไหน วันนี้เขาต้องได้คำตอบ

เตชินทร์รู้สึกหัวใจเต้นแรงและใจสั่น เขาก้มหน้าลง และยกสองมือขึ้นมาปิดหน้า ตัวคนเดียวแบบนั้นจะไปที่ไหนได้ ในใจก็นึกเป็นห่วงเธอขึ้นมา วันนี้เขาทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ การที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆ เขาไม่รู้จะต้องทำยังไงอีกต่อไป มิ้นท์คงหาโอกาสนี้มานาน เธอคงโกรธและแค้นเขามาก จนต้องหาทางหนีไปแบบนี้ อยู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"ประธานครับคุณมิ้นท์บินไปแคนนาดาครับ"

"ดี วันนี้ซื้อตั๋วให้ผม เอาเร็วที่สุด"

"ได้ครับ "

เตชินทร์วางหูโทรศัพท์แล้วยืนขึ้น

"เธอไม่มีทางหนีรอดฉันไปได้หรอก มิ้นท์ เธอจะต้องอยู่กับฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น" เขายืนขึ้นอย่างมีความหวัง เตชินทร์ออกเดินทางไปแคนนาดา ทันทีที่ได้ตั๋ว ...

มิ้นท์ลืมตาขึ้นที่โรงพยายาบาลเธอรีบลุกขึ้นทันทีแต่ก็มีคุณหมอเข้ามาพอดี โรงพยาบาลอีกแล้ว เธอมองไปรอบๆ จากนั้นก็หันตามเสียงของใครบางคน

"ใจเย็นๆก่อนนะครับ อย่าพึ่งลุกครับ"

มิ้นท์หันหน้าไปมองคุณหมอคนนั้น เธอเบิกตากว้าง ทำไมมาเจอเขาที่นี่ได้ล่ะ

"หมอณัฐคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ? " มิ้นท์ถามขึ้นเพราะความบังเอิญ จริงด้วยเขาไม่ได้ติดต่อเธอมานาน อยู่ๆคุณหมอก็หายไป เธอก็ลืมเขาไปเลยเช่นกัน

"พอดีผมเบื่อความวุ่นวาย ผมจึงขอย้ายมาอยู่ที่นี่ "

มิ้นท์จะลุกขึ้น แต่ณัฐวัฒน์รีบเข้ามาพยุงเธอไว้

"อย่าพึ่งลุกครับ ตอนนี้คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ คุณไม่ได้มีตัวคนเดียวแล้วนะครับ" คุณหมอพูดขึ้น

"อะไรนะคะ ฉันไม่เข้าใจ?"

"ก็คุณกำลังตั้งครรภ์นะครับ แปดสัปดาห์ "

มิ้นท์ตกใจจนหน้าชา น้ำตาไหลลงมาทันที เธอทำเวรทำกรรมอะไรไว้หนักหนา ทำไมชีวิตของเธอต้องเป็นแบบนี้ เธอคิด

"ฉันตั้งท้องหรือคะ?" มิ้นท์ถามหมอณัฐออกไปอย่างตกตะลึง ที่ผ่านมาที่เธออาเจียนบ่อยๆ เพราะเธอแพ้ท้องงั้นหรอ

หมอณัฐพยักหน้าลงเบาเบา มิ้นท์ยกมือขึ้นมาปิดหน้าร้องไห้ออกมาทันที ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไม หนีเขามาพ้นแล้วทำไมต้องมีลูกของเขาตามมาด้วย มิ้นท์นึกน้อยใจในโชคชะตาเหลือเกิน

เตชินทร์มาถึงแคนนาดา เขาตามเธอไปทุกที่ตามเบาะแสที่มี แต่ก็ไม่พบสักที่ ไปเชคที่สถานทูต จึงได้รู้ว่าเธอไม่ได้มาที่นี่ เขารู้สึกใจหายและเจ็บปวดภายในใจขึ้นมา นึกถึงช่วงเวลาที่เขาทำสิ่งแย่ๆกับเธอมาตลอด เขาค่อยๆนั่งลงไปกับพื้น รู้สึกหมดแรงหมดพลัง น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาโดยไม่สนใจต่อผู้คนในแคนนาดาที่เดินผ่านไปมามอง เขามองทำไมกันนะ ทำไมถึงได้เสียใจขนาดนี้ เตชินทร์เหมือนคนที่ใจสลาย

"เธออยู่ที่ไหนมิ้นท์ ต่อให้ต้องพลิกทั้งผืนแผ่นดิน ผมก็จะตามหาคุณให้เจอ..ผมต้องการคุณณณ!" เขาร้องออกมาอย่างไม่อายใครอยู่ตรงนั้น

เตชินทร์นั่งลงที่ม้านั่งในสาธารณะเขารู้สึกเจ็บปวดในหัวใจขึ้นมา ความเจ็บช้ำแบบนี้มันมากมายเกินกว่าตอนที่น้ำอิงจากไป น้ำตาไหลลงมาอัตโนมัติ เขาก้มหน้าลงเอามือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมา ร้องเรียกชื่อเธอเสียงดังในที่สาธารณะ เหมือนคนขาดสติ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้เกิดขึ้น วันที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆแล้ว มันเจ็บช้ำมากมายนัก เขาลุกขึ้นพร้อมกับเดินโซเซออกไปและกลับไทยทันที

ตื๊ด!! เสียงโทรศัพย์ดังขึ้นเขารีบรับสายทันทีโดยที่ไม่ได้ดูชื่อที่หน้าจอ

"นี่ อยู่ไหนกลับมาเลยนะ ฉันจะให้คนไปรับ" เตชินทร์พูดขึ้น

"อะไรนะคะเตชินทร์ฉันน้ำอิงเองนะ " เสียงน้ำอิงพูดตอบกลับเขา

"อ้อ น้ำอิง ผะ ผมต้องขอโทษ นึกว่า.."

"เตชินทร์ คุณว่างมั้ยคะ พักนี้คุณไม่ค่อยมาหาฉันบ้างเลย ฉันคิดถึงคุณมากนะคะ" น้ำอิงพูดออกมาทั้งที่รู้ว่าตอนนี้ใจของเขาไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว

"พอดีผมมีงานด่วนต้องขอโทษด้วย เดี๋ยววันหลังผมจะเลี้ยงข้าวคุณนะ แค่นี้ก่อนนะผมมีธุระสำคัญที่ต้องจัดการ .." เตชินทร์กำลังจะวางสาย

"เดี๋ยวก่อนค่ะอย่าเพิ่งวางสายถ้าคุณอยากรู้เรื่องของมิ้นท์ออกมาหาฉันสิคะแค่นี้นะคะ" ตื๊ดดๆๆ สายถูกน้ำอิงวางตัดไป

เพียงไม่นาน ประตูห้องพักหรูถูกกดเรียกหลายๆครั้ง น้ำอิงเดินเข้ามาเปิดประตูเธอก็เธอโผลเข้าไปกอดเตชินทร์ทันที

"คุณมาแล้ว มาค่ะมากินอะไรก่อน พักนี้คุณดูผอมลงนะคะ" น้ำอิงพูดออกมาอย่างหวานหู

"นี่น้ำอิงคุณพูดมาเถอะ คุณรู้ใช่ไหมว่ามิ้นท์อยู่ที่ไหน?" จากนี้เขาจะไม่อ้อมค้อมอีกต่อไปแล้ว เขาจะต้องซื่อสัตย์ต่อใจของตัวเองได้แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาต้องพบแต่ความผิดหวังมาตลอด

จริงอยู่ที่มิ้นท์จะเป็นต้นเหตุของเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก็ใช่ว่าตัวเขาจะดี เขาทำร้ายเธอจนเธอไม่เหลืออะไรสักอย่าง หนำซ้ำยังบังคับจิตใจเธอ ทรมานเธอ จนเธอต้องหนีไป

ในวันที่ไม่มีเธอ เขาก็ได้รู้ทันทีว่า เขารักและต้องการมิ้นท์มากขนาดไหน ที่ผ่านมาเธอยอมเสียสละทุกอย่าง ทั้งที่รู้ว่าทรัพย์สินทั้งหมดจะไปไม่รอดหรือไปรอดแต่เธอก็ไว้ใจเขา

เขาเองก็ผิดเหมือนกัน ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาทำเรื่องแย่ๆกับเธอ วันนี้เขาจะต้องรู้เรื่องของมิ้นท์ให้ได้ การที่ไร้มิ้นท์อยู่เคียงข้างในตอนนี้เธอก็ทำให้เขาได้เห็นสัจธรรมหลายไปอย่าง แม้แต่น้ำอิงที่เขาคิดว่าเธอเป็นรักแท้ก็ยัง ..

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาจะทรมานมิ้นท์สารพัดแต่เธอก็ทำให้เขาได้รู้และเข้าใจในตัวของเธอหลายอย่างคนที่คิดว่าจะร่วมชีวิตกลับทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่า..

น้ำอิงยิ้มออกมา

"เตชินทร์ บางทีฉันก็คิดว่าคุณเปลี่ยนไปมาก คุณชอบมิ้นท์แล้วใช่มั้ย?" น้ำอิงถามออกไปเพราะเห็นเขายืนนิ่งเหม่อลอย

"คือ ผมไม่.." เขาสะดุ้งกับคำถามของน้ำอิง

"ฉันไม่รู้ว่าหรอกนะว่ามิ้นท์ไปไหน จริงๆแล้วฉันแค่อยากอยู่กับคุณ แค่นั้น" น้ำอิงพูดออกมา และเดินเข้าไปกอดเขาแน่นจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับโน้มใบหน้าขึ้นไปเพื่อจะจูบเตชินทร์

"น้ำอิง.." เขาค่อยๆแกะอ้อมแขนของน้ำอิงที่กอดแน่นแล้วหันกลับมามองหน้าของเธอ

"เตชินทร์คุณเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ อย่าหลอกตัวเองอีกเลย คุณรักมิ้นท์แล้วใช่มั้ย? แล้วฉันล่ะ ฉันเฝ้ารอคุณเฝ้ารอมาตลอด จนถึงวันนี้ คุณกลับปฏิเสธฉัน" น้ำอิงพูดกระแทกเสียงออกมาต่อหน้าของเขา

"เฝ้ารอเหรอ? น้ำอิง หากคุณรักผม คุณควรหาทางกลับมาหาผม คุณควรหาทางติดต่อผม ทุกวันนี้มันไม่ยากหากจะติดต่อกัน.."

"เพราะอะไร?" น้ำอิงพูดสวนออกมา

"เพราะคุณไม่เคยรักและจริงใจกับผม หากคุณรักผม คุณคงไม่แต่งงานใหม่กับเศรษฐีคนนั้น ผมรู้เรื่องคุณทั้งหมดผมตามไปหาคุณ ติดตามคุณทุกฝีก้าว ผมพยายามโทรติดต่อคุณ แต่สิ่งที่คุณทำมันสวนทางกัน และนั่นยิ่งทำให้ผมโกรธแค้นและทำลายมิ้นท์มากขึ้น แทนที่ผมจะโกรธแค้นคุณ ผมกลับทำลายเขามาตลอด..จริงๆคนที่ผมควรทำลายน่าจะเป็นคุณมากกว่าเขา..น้ำอิง ผมแค่อยากรู้ ว่าคุณจะทำอย่างไร บอกมาเถอะมิ้นท์ไปที่ไหน?"

เตชินทร์พูดขึ้นด้วยแววตาขอร้องอ้อนวอน แววตาแบบนี้ทำให้น้ำอิง รู้สึกถึงความเป็นไปของเตชินทร์ ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 3 ปี เขาไม่มีเธออยู่ในสายตาอีกต่อไปแล้ว มันก็จริงที่เธอตัดการติดต่อกับเขาทุกอย่าง มิ้นท์ไม่ได้บังคับเธอ แต่เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอ เพราะผู้ชายคนใหม่มาติดพัน

"ฉันไม่รู้.. " น้ำอิงรีบหันหลังเพื่อปกปิดแววตาของตัวเอง

"คุณคงไม่รู้ ที่ผ่านมา ผมใช้ความรักของผมกับคุณทำลายคนคนหนึ่งมามากมาย ตอนนี้ผมรู้แล้ว มิ้นท์เธอต้องเสียสละทุกอย่างมากมายขนาดไหน แม้แต่คุณที่ได้ทั้งเงินทั้งการศึกษาและชีวิตที่ดีขนาดนี้ เพราะเธอมิ้นท์ เธออาจจะผิดที่แยกเราสองคนออกจากกัน แต่เธอก็ทำให้ผมได้รู้ว่าคุณก็ไม่ได้รักและคิดถึงผมอย่างที่มิ้นท์ทำให้ผม น้ำอิงจากนี้เราจบกันจริงๆซะทีเถอะ" เตชินทร์พูดความในใจออกมาทั้งหมด

ที่ผ่านมาเขารู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างของน้ำอิง เธอเจอมาหาเศรษฐีที่อเมริกาและแต่งงานกับเขา และจากนั้นก็ตัดการติดต่อทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตัวของเขา หากน้ำอิงรักเขาจริง เธอจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองได้กลับมาครองรักกับเขา แต่นี่ เธอกลับไม่ทำอะไรและปล่อยเลยตามเลย สุดท้ายก็หายไปเฉยๆ นั่นยิ่งทำให้เตชินทร์โทษแต่มิ้นท์มาตลอด

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามีแต่ความร้ายกาจมีแต่คำพูดแย่ๆ ที่ต่อว่าและด่าทอเธอ ทั้งทางร่างที่ทรมานเธอ จิตใจของเธอจะบอบช้ำแค่ไหน ในสิ่งที่เขาทำกับเธอลงไปทั้งหมด เพียงแค่นึกขึ้นมา เขาก็เหมือนกับคนที่ตาสว่าง คนที่ร้ายไม่ใช่มิ้นท์ แต่เป็นเขาและน้ำอิงต่างหาก ที่ก็เป็นต้นเหตุทั้งหมดนี้เหมือนกัน

เตชินทร์ไม่พูดอะไรต่อและหมุนตัวจะเดินออกไป แต่น้ำอิงดึงเขาไว้..

"อย่าไปเลยนะ เตชินทร์ เราเคยสัญญาต่อกันไว้ว่าจะแต่งงานกัน ตอนนี้คุณลืมไปแล้วเหรอ อย่าทิ้งฉันไปอีกเลยนะ ตอนนี้ฉันไม่มีใครอีกแล้ว" น้ำอิงพูดขึ้นระหว่างที่เขากำลังจะเดินออกไป เมื่อเขาได้ยินเขาจึงตอบกลับเธอในขณะที่หันหลัง

"ผมไม่เคยทิ้งคุณ คุณต่างหากที่ทิ้งความรักนี้ไปเอง ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ใจของผมไม่ได้อยู่กับคุณนานแล้ว จบแค่นี้พอกันที" พูดจบเขาก็เดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามองเธอเลยแม้แต่น้อย

จบตอนที่16