เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

ตอนที่ 18 ผลที่ตามมา

ความเจ็บปวดเมื่อครั้งก่อนผุดขึ้นมาในใจมิ้นท์ เธอมิอาจสู้แรงของเตชินทร์ได้ ห้าปีแล้วเขาก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน เธอคิดว่าชีวิตนี้เธอคงไม่มีวันได้พบเขาอีก แต่เหตุใดสวรรค์จึงทำกับเธอเช่นนี้

เตชินทร์ลูบไล้และกดจูบไปทุกอณูในร่างกายของหยวนเธอ เขาไม่อาจละเลยได้แม้แต่ส่วนใดส่วนหนึ่ง ทุกอณูของมิ้นท์ยังเป็นของเขา และเธอยังคงหอมหวาน และยังดูเย้ายวนมากกว่าเดิม เขาคงไม่อาจปล่อยเธอไปได้อีกแล้ว เขาไม่สามารถหยุดได้แล้ว

มิ้นท์ลุกขึ้นและค่อยๆหยิบเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยจากแรงดึงของเตชินทร์ เธอหยิบขึ้นมาใส่ทีละชิ้นๆ เตชินทร์ลุกขึ้นและกอดเธอจากด้านหลังอย่างแนบแน่น พร้อมริมฝีปากซุกไซร้ไปที่ต้นคอด้านหลัง

"มิ้นท์ ผมขอโทษ ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมผิดต่อคุณ แม้กระทั่งถึงตอนนี้ผมขาดคุณไม่ได้ ผมรักคุณเหลือเกิน ผมคิดถึงคุณมากเหลือเกิน กลับไปอยู่กับผมนะ แต่งงานกับผมเถอะนะ..ผมรอคุณมานานแล้ว" เตชินทร์พูดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ที่เขารอคอยและเฝ้าตามหาเธอมาโดยตลอด

เสียงที่ออกจากปากของเตชินทร์ดังขึ้นจากอ้อมกอดจากด้านหลัง แต่งงาน ..คำนี้เธอเคยอยากได้ยินจากเขามานานมากแล้ว เธอหยุดชะงักแล้วค่อยๆหันกลับมา ใบหน้าที่ราบเรียบของมิ้นท์ดูไร้ความรู้สึกใดๆ เธอมองจ้องไปที่ใบหน้าของเตชินทร์นิ่ง ดวงตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

เพี๊ยะ!!

เตชินทร์หน้าหันจากแรงตบของมิ้นท์ ตอนนี้น้ำตาแม้แต่หยดเดียวก็ไม่ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดจากเขาที่มอบให้มาตลอด

" ออกไปจากชีวิตของฉันสักทีเถอะนะได้โปรดเถอะเตชินทร์ ทุกอย่างมันสายไปแล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีกคนอย่างคุณต่อให้รวยจนล้นฟ้าแต่ความชั่วช้ามากมาย ยิ่งคุณทำแบบนี้มันทำยิ่งให้ฉันยิ่งเกลียดคุณ เกลียดคุณมากกว่าสิ่งใดอีก จากนี้อย่ามาให้เห็นหน้า ช่วยออกไปจากชีวิตของฉันซะที"

มิ้นท์ได้พูดความในใจที่เก็บงำไว้มาหลายปี เธอไม่สามารถยอมรับได้ ไม่สามารถยอมรับคำพูดในตอนนี้ของเขาได้อีก บาดแผลในใจยังเจ็บลึก คำว่าอภัย..มันคงจะมากไปสำหรับเขา

เธอลุกขึ้นและเดินออกไปโดยมีเตชินทร์เดินตามติด เธอมองเห็นเขาตามมาจึงรีบเรียกแท็กซี่แล้วรีบวิ่งขึ้นไปทันทีโดยไม่ได้หันมองเขาเลยแม้แต่ปรายตา

"เดี๋ยวก่อน มิ้นท์" เตชินทร์วิ่งตามแล้วพยายามเคาะกระจกด้านที่เธอนั่ง จนมิ้นท์บอกให้แท็กซี่รีบขับออกไปโดยไม่ได้สนใจคนที่วิ่งตาม

เขาวิ่งตามรถแท็กซี่คันนั้นจนรถแท็กซี่นั้นห่างออกไปห่างออกไป จนสุดท้ายเขาก็หมดแรงและใช้มือยันเข่าเพราะเหนื่อยหอบที่วิ่งตามเธอมาไกลพอควร และรีบเดินเข้าข้างทางและเดินไปตามฟุตบาท

มิ้นท์ให้แท็กซี่ขับวนไปมา จนเธอรู้สึกว่าเขาตามเธอไม่ทันแล้ว ทั้งที่บ้านเธออยู่ถัดไปไม่กี่ก้าว แต่เธอก็ไม่อยากให้เขารับรู้อะไรอีกแล้ว

เตชินทร์เดินไปเรื่อยๆ เหมือนคนไร้จุดหมายปลายทาง พร้อมกับคิดถึงภาพเมื่อครั้งเก่าตั้งแต่ครั้งที่เขาทรมานเธอบนเรือ และภาพการเซ็นยกบริษัทและใบหย่าทั้งหมด เธอต้องติดคุกทั้งๆ ที่เขาช่วยเธอได้ และตอนที่เธอข้ามาทำงานที่บริษัท โดยมีเขากลั่นแกล้งทรมานตลอด แต่เธอไม่ตอบโต้เลยสักครั้ง

เตชินทร์ยิ้มน้อยๆออกมาให้กับความโง่เขลาของตัวเอง กว่าจะรู้ใจของตัวเองว่ารักเธอมากขนาดไหนคือวันที่เธอได้จากไปแล้ว น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถจะอดกลั้นไว้ได้อีก

ฝนค่อยๆรินลงมาเรื่อยๆ จนเริ่มแรงขึ้น ฮึ!.. แม้แต่ฝนยังตกลงมาเยาะเย้ยความโง่เขลาของตัวเขาเอง นี่สินะสิ่งที่เขาควรได้รับ

ฝนเริ่มตกแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ชำระล้างจิตใจที่เจ็บปวดออกไปได้ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วใช้มือทุบไปกับริมฟุตบาทตรงนั้น พร้อมกับร้องตะโกนลั่นออกมาอย่างสุดจะกลั้นไว้ได้

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มิ้นท์ต้องเจ็บปวดทรมานใจมากแค่ไหนกันนะ เขาทำร้ายเธอมากมายขนาดนี้จนเธอกลายเป็นคนที่จิตใจด้านชาไปแล้ว เตชินทร์ค่อยๆลุกขึ้นแล้วใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดตัวเองแล้วเดินต่อไป เพราะเขารู้สึกถึงความหนาวเย็นขึ้นมา

ต่อจากนี้แม้จะต้องยากลำบากแค่ไหน แม้จะต้องทนทุกข์มากเท่าไร เขาจะต้องเอาเธอคืนมาให้ได้ แม้ต้องแลกด้วยสิ่งใดเขาก็จะแลก มิ้นท์ยังรักเขาอยู่สายตาของเธอแม้จะเย็นชา แต่เขาก็มองออกว่าเธอยังรักเขาเช่นกัน เขาจะไม่มีวันเสียเธอไปอีก เตชินทร์รีบเดินกลับไปยังที่พักของตัวเอง

มิ้นท์กลับมาถึงที่บ้าน เธอเข้าไปดูน้องมาร์คที่หลับไปแล้ว จากนั้นเธอก็จ่ายค่าแรงเพิ่มให้อุ้มไปหลังจากนั้น เธอก็อาบน้ำ วันนี้แม้จะผ่านมาห้าปียังไง ร่างกายของเธอก็ยังคงตกเป็นทาสอารมณ์ของเขาอยู่วันยังค่ำ เธอคิดขณะสายน้ำไหลรินรดตัวเธอ

หลังจากนั้นเธอเข้าไปดูน้องมาร์คอีกครั้ง เด็กน้อยนอนหลับสนิทไปแล้ว เธอนั่งลงข้างๆแล้วจับมือของลูกชายที่นอนหลับอยู่ขึ้นมาหอมอย่างรักและหวงแหน เธอมองลูกชายนิ่ง

และยื่นมือไปลูบหน้าผากของลูกชาย และหอมเข้าไปที่หน้าผากของเขาอย่างอ่อนโยน จากนั้นค่อยๆนั่งตัวตรงและมองดูลูกที่หน้าละม้ายคล้ายเขายังกับคู่แฝด

น้ำตาไหลออกมาเพราะความเสียใจ ความเจ็บช้ำเมื่อห้าปีก่อน ทำให้มิ้นท์กลับมาเจ็บปวดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันช่างเจ็บปวดทรมากว่าเดิมเสียจริง

เขามาตามหาด้วยตัวเองขนาดนี้ หรือว่าเขารู้ว่าน้องมาร์คเป็นลูกของเขา เขาจะมาเอาน้องมาร์คหรือปล่าว เธอคิดและเริ่มวิตกกังวลขึ้นมา

มิ้นท์ร้องไห้ออกมาเธอเอามือขึ้นมาปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงนั้นเล็ดลอด คนอย่างเตชินทร์ทำได้ทุกอย่างแต่ครั้งนี้เธอไม่มีทางยอม ไม่ยอมเขาอีกต่อไปแล้ว เขาจะทำอะไรเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

...

ในวันต่อมา

เตชินทร์เข้ามาที่ร้าน มานั่งดื่มกาแฟอีกตามเดิม แม้เขาจะรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวแต่ยังไงเขาก็จะต้องมาให้ได้เขานั่งรอเธอจนถึงเที่ยง วันนี้มิ้นท์ให้พี่เลี้ยงดูแลน้องมาร์คเมื่อเข้ามาก็ต้องพบกับเตชินทร์ ซึ่งเธอก็ไม่ได้สนใจและไม่ได้มองมายังเขาเลย

เตชินทร์พยายามจะสั่งกาแฟและหาทางพูดคุยกับเธอ แต่เธอก็บ่ายเบี่ยง และไปบริการลูกค้าท่านอื่นแต่เขาก็ยังรอเธอ เขานั่งอยู่แบบนั้นและมองมิ้นท์ทำงานทุกอย่าง เธอก็เป็นแบบนี้แต่ก่อนไม่เอาไหน แต่กลับกันตอนนี้เธอคือคนที่เก่งที่สุด และขยันที่สุด

เตชินทร์รู้สึกหนาวสะบั้นขึ้นมาเขาทุบไปที่หลังคอของตัวเอง แม้ตอนนี้จะปวดหัวมากเท่าไร เขาก็จะอดทนหาทางคุยกับมิ้นท์ให้ได้

เมื่อลูกค้าน้อยลง และมิ้นท์เก็บแก้วข้างๆ โต๊ะของเขาเตชินทร์ได้โอกาสจับข้อมือของเธอไว้ทันที มิ้นท์เงียบและมองไปยังมือของเขาที่จับข้อแขนของเธออย่างไร้ความรู้สึก

"ปล่อยนะอย่ามาถูกตัวฉัน" มิ้นท์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอพูดออกมาและมองซ้ายขวา เพราะกลัวพนักงานเห็น

"กลับไปกับผมเถอะไปเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ"

เตชินทร์ยังไม่ละความพยายาม ยังขอร้องและอ้อนวอนเธออย่างที่เขาควรจะทำ มิ้นท์สะบัดข้อมือออกจากเขาอย่างแรง และพูดขึ้น

"พอเถอะเตชินทร์ ฉันไม่ต้องการคุณอีกต่อไปแล้วฉันมีครอบครัวแล้วอย่ามายุ่งกับฉันอีก" เธอแกล้งพูดออกไป

"ต่อจากนี้อย่ามาที่นี่อีกอย่าทำแบบนี้ด้วยหากสามีฉันมาเห็นเข้าเขาจะเข้าใจผิด" มิ้นท์พูดออกไปเพื่อให้เตชินทร์นั้นละความพยายามสักที

"คุณแต่งงานแล้ว" เตชินทร์รู้สึกหน้าชาขึ้นมาทันที ในใจเจ็บปวดรวดร้าวเมื่อได้ยินสิ่งที่มิ้นท์พูดออกมา

"ใช่..เขาดีกับฉันมากแตกต่างกับคุณเหมือนฟ้ากับเหว ออกไปคุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน อย่ามาสั่งให้ฉันทำตามใจคุณ ฉันเกลียดคุณ..แม้แต่หายใจร่วมกัน ฉันยังไม่ต้องการเลยกลับไปเถอะไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว" มิ้นท์พูดอย่างไร้้เยื่อใย

เตชินทร์รู้สึกหมดเเรง เขายกยิ้มน้อยๆ แล้วค่อยๆลุกขึ้น น้ำตาหยดลงมาแบบไม่รู้ตัว เขาลุกขึ้นอย่างหมดแรงและเดินออกไปเพราะรู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของเธอ เขามองตรงไปด้านหน้าแต่อยู่ๆร้านกลับหมุนรอบ ประตูทางออกมีหลายบานจนกลายเป็นภาพซ้อนตาก็มัวเพราะน้ำตามันไหลออกมารวมทั้งความเจ็บปวดภายในใจที่มันปะทุออกมาโดยไม่สามารถควบคุมต่อไปได้อีก

อยู่ๆภาพด้านหน้าที่มองทอดออกไปกลับมืดดำสนิทเขาค่อยๆล้มลงไปและหมดสติอยู่ตรงนั้นพร้อมกับโต๊ะที่ล้มตามตัวคนที่ล้มลงไป เสียงโต๊ะล้มเสียงดังทันที และเขานอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น จนหมอณัฐเข้ามาพอดี

จบตอนที่18