บทที่ 2 ดอกบัวผลิไม้บาน
1742 Words
ณ ตำหนักเหลียนฮวาบูรพา
หลานฮ่วนยืนดูหมอหลวงตรวจองค์รัชทายาทอย่างตั่งใจเพราะอย่างไรงูนั้นก็เป็นงูพิษ
"หมอหลวงองค์รัชทายาทเป็นอย่างไรบาง"เขาเอ่ยถาม
"ท่านองครักษ์โปรดวางใจ องค์รัชทายาทไม่เป็นอะไรมากแล้วเพียงแต่.."หมอหลวงตอบกลับพร้อมทำสีหน้ากังวลใจ
"เพียงแต่อะไร!" หลานฮ่วนถามด้วยความกังวล
"งูที่กัดองค์รัชทายาทคงจะเป็นงูเห่าใช่หรือไม่"เอ่ยถาม
"ข้าไม่ทันสังเกตแต่ดูเหมือนจะเป็นงูเห่าจริงๆนั่นแหละ มีอะไรงั้นหารือหมอหลวง"ข้าถามด้วยความสงสัย
"องค์รัชทายาทป่วยเป็นโรคความเย็นตั้งแต่เกิด งูพิษทุกชนิดจึงเป็นภัยต่อองค์รัชทายาทเป็นอย่างยิ่ง ถึงตอนนี้ท่านจะช่วยเอาพิษออกไปแล้วฤทธิ์เย็นของพิษยังอยู่ ตอนนี้มันไปกระตุ้นทำไมให้โรคความเย็นกำเริบ"
"มีวิธีช่วยอย่างไรท่านหมอหลวง"หลานฮ่วนถามด้วยความเป็นห่วง
"เมื่อก่อนหากโรคความเย็นกำเริบเพียงแค่นำองค์รัชทายาทไปแช่น้ำอุ่นก็หาย แต่บัดนี้มีพิษความเย็นจากที่โดนงูกัด แค่แช่น้ำอุ่นคงไม่หายเป็นแน่"
"ไม่มีวิธีเลยหรือ"
"ไม่ใช่ว่าไม่มี แค่ต้องให้ท่านองครักษ์ช่วย"
"ข้าหรือ"
"ข้าไม่ใช่หมอจะช่วยได้อย่างไร"
"ใช้ความร้อนจากกายเนื้อเพื่อลดความเย็นในกายขององค์รัชทายาท"
"กายเนื้อ!!!!! ความหมายของหมอหลวงคือ?"
"ใช้ความร้อนจากกายของท่านทำให้กายขององค์รัชทายาทอุ่นขึ้น"
"ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ"
"ไม่มีแล้วขอรับ"
"ไม่มีเวลาไต่ตรองแล้ว ท่านรีบทำเถอะ"
"ข้าจะไปเตรียมยาเอาไว้ ข้าอยู่ด้านนอกหากองค์รัชทายาทฝืนแล้วเรียกข้าได้ตลอด"ว่าเสร็จหมอหลวงก็เดินออกไป ปล่อยเขาไว้กับองค์รัชทายาทสองต่อสอง
เขาถอนเสื้อผ้าขององค์รัชทายาทออกจนหมดสิ้นเผยให้เห็นเรือนร่างเบอะบางอันเรียบเนียนทุกซอกทุกมุม ไม่พ้นแม้ว่าจะมีปานหรือแผลเป็นตรงจุดใดเขาเห็นจนสิ้น เขายืนมองเรื่อนรางที่สลบอยู่อย่างหลงไหล พอดึงสติกลับมาได้เขาเอาผ้าห่มมาปิดเรือนร่างนั่นเอาไว้ ต่อมาเขาเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกที่ละชิ้นที่ละชิ้นจนหมดเผยให้เห็นเรือนร่างแข็งแรงกำยำเฉกเช่นทหารผ่านศึก เขาค่อยโล้มตัวลงนอนแล้วค่อยๆดึงเรือนร่างเบอะบางด้านข้างมาสวมกอดแนบติดชิดกาย อย่างถนุถนอมเขามองหน้าของร่างบางนั้นอย่างหลงไหล
"ไม่คิดเลยว่า ท่านจะน่าเอ็นดูเพียงนี้"
"ไม่ว่าจะเป็นแคว้นนี้หรือแม้แต่ท่านจะต้องเป็นของข้า เจียงหวั่นอิ่น"
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตำหนักเหลียนฮวาบูรพา
=เจียงหวั่นอิน=
ข้าสะลึมสะลือรู้สึกตัวตื่น มองไปรอบก็พบว่าเป็นตำหนักของตัวเอง ข้าพยายามพลิกตัวแต่ก็ไม่สำเร็จรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาเหนี่ยวรั้งเอาไว้ ข้าใช้มือคล้ำดูไปทั่วร่างข้า มือของข้าก็ไปสดุดกลับอะไรบางอย่าง ข้าเปิดผ้าห่มออกดูก็พบว่าเป็นแขนของใครบางคน ข้ากวาดสายตาไปตามแขนของคนผู้นั่นก็เห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่คุ้นเคยผู้หนึ่งเขากำลังนอนกอดข้าอยู่ มิหนำซ้ำพวกเรายังเปลือยเปล่าทั้งคู่ ข้าลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบๆก็เห็นเสื้อผ้าของเราทั้งสองกองอยู่ที่พื้น ทำให้ถึงกลับแน่นิ่งไประยะหนึ่ง แต่จู่ๆระหว่างที่ใจข้าลอยละลิ่วไปไหนต่อไหนแล้วก็หารู้ได้ก็มีมือหนาคู่หนึ่งฉุดข้าลงไปนอนกอด ทำให้ข้าตกใจยิ่งกว่าเดิม ข้าตกใจมากจึงดิ้นรนเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนคนผู้นี้จนทำให้เขาตื่นขึ้น เขาลืมตาตื่นแล้วเหลือกมองมาที่ข้าเขามองตั้งแต่หัวจนถึงหน้าท้องของข้า ข้ารีบหยิบเอาผ้าห่มมาปิดไว้ ใบหน้าข้าแดงกล่ำ ทำอะไรไม่ถูกแม้แต่น้อยเลย คิดไม่ถึงว่าอาฮ่วนจะเป็นคนอันตรายเพียงนี้
=หลานฮ่วน=
ข้ามองดูหนุ่มน้อยหน้ามลนั่งสั่นระริกด้วยความตกใจผสมความกลัวเล็กน้อยอยู่ข้างๆ ดูน่ารักนัก
"จ่..จะ ..เจ้า...เจ้าทำอะไรข้าอาฮ่วน"เขาเอ่ยปากถามข้าด้วยท่าทางสั่นกลัว น่าแหย่เล่นนักเชียว
"คิดว่าอย่างไรเล่า เมียจ๋า"ข้าตอบออกไปด้วยความนึกสนุกที่อยากจะแหย่เขาเล่น
เปี๊ยะ~~~~
ข้าโดนเขาใช้มืออันเล็กบางนั่นฟาดเข้าใบหน้าซ้ายอย่างแรงจนหน้าข้าหันไปตามแรงมือ มือเล็กๆนี้ก็แรงดีเอาเรื่องเลยนะ
"เจ้ามันเนรคุณ!!! ไม่รู้ดีชั่ว คนเลว!!!"เขาด่าข้าเป็นชุด เขาพุ่งเข้ามาทุบอกข้าเป็นชุดใหญ่พร้อมกับร้องไห้ไป ถึงจะทุบไม่แรงแต่พอโดนหลายๆก็เจ็บอยู่นะ
"คนไม่มีจิตสำนึก คนสารเลว "
ข้าเอื้อมมือไปจับข้อมือของเขาเอาไม่ให้เขาทุบข้าต่อ
"ปล่อยข้านะ"เขายังพยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดออกจากพันธนาการของข้า
"องค์รัชทายาทใจเย็นก่อน ฟังข้าพูดก่อน"
"ข้าไม่ฟัง ปล่อย!!!!"
"ถ้าไม่ฟังข้าจูบ!!!"ร่างบางหยุดดิ้นทันทีหลังข้าพูดจบ
"ข้าแค่แหย่พระองค์เล่นเท่านั้น ข้าไม่ได้รังแกหรือย้ำยีท่านแม่แต่น้อย"ถึงจะอยากทำจริงก็เถอะ^_^
"(●__●)"ดูทำหน้าเข้าน่ารักจริงเชียว
"หมอหลวงบอกว่าให้ข้าใช้กายเนื้อเพื่อทำให้ร่ายกายพระองค์คล้ายความเย็น เราจึงอยู่ในสภาพเช่นนี้ ข้าทำไปเพราะช่วยพระองค์นะพะย่ะค่ะ"
"ช่วยข้า!!?"
"พิษงูทำให้โรคความเย็นของพระองค์กำเริบ หมอหลวงบอกมีเพียงวิธีนี้ถึงจะช่วยพระองค์ได้"
"แล้วเจ้าทำอะไร....ไปบ้าง"
"นอกจากนอนกอดพระองค์ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรเลย"ถึงจะอยากทำจนใจแทบขาดก็เรือนร่างยั่วยวนส่ะขนาดนี้
"แล้วเสื้อผ้าอาภรณ์ข้า?"
"ข้าเป็นคนถอดให้เอง"หลังขาดูจบใบหน้าของเขาแดงกล่ำจนเห็นำได้ชัด จนข้าอดไม่ได้ที่จะแหย่เขาอีกครั้ง
"เขิลหรือ"
"โดนตบเมื่อครู่ยังไม่พอใช่ไหม!!ಠಿ_ಠ"อยากจะตอบว่าไม่แต่ยังชาไม่หายเลย
"ไม่แหย่พระองค์แล้ว ข้าจะไปตามหมอหลวงให้"ข้าลุกขึ้นจากเตียงไปใส่เสื้อผ้า แล้วเดินไปหยิบชุดคลุมขององค์รัชทายาทมาวางไว้ตรงหน้าเขาแล้วก็เดินออกไปตามหมอหลวง
=เจียงหวั่นอิ่น=
หน้าข้าแดงกล่ำจนถึงใบหู คนบ้านั่นกล้ามากถึงเพียงนี้กล้าแหย่ข้าที่เป็นองค์รัชทายาท ข้าหยิบเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เขาเอามาวางให้มาสวมใส่ พอใส่เสร็จประตูห้องก็เป็นออก มีชายหน้าหนาอาฮ่วนเป็นคนนำ มีหมอหลวงถู่เป็นคนตาม
"ไอ่หย่า มันได้ผลจริงด้วย วิธีนี้ได้ผลจริง"หมอหลวงถู่เอ่ย ที่หมอหลวงถู่พูดเมื่อครู่แสดงว่าที่เขาพูดเป็นความจริง แต่ใครจะรู้ข้าไม่รู้สึกตัวเสียหน่อยเขาอาจจะทำอะไรลวงเกินข้าไปแล้วก็ได้
"กระหม่อมขอตรวจชีพจรพระองค์หน่อยได้หรือไม่พะย่ะค่ะ"
"ย่อมได้"พูดเสร็จข้าก็เดินไปนั่งลงที่แท่งบรรทม พอข้าจะแอ่นตัวลงนอนก็มีหนาๆคู่หนึ่งมาจับไหล่ข้าจากทางด้านหลังแล้วลากข้าไปพิงที่หัวเตียงข้ามองหน้าเขาเพื่อบ่งบอกว่าข้าทำเองได้ ข้ายื่นแขนให้หมอหวงจับชีพจร
"เป็นอย่างไรบางท่านหมอหลวง"เขาเอ่ยถาม
"องค์รัชทายาทไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ต้องพักผ่อนให้ดีหลีกเลี่ยงการโดนงูกัดหรือสัตว์พิษกัดต่อยเพื่อไม่ให้โรคความเย็นกำเริบอีก"
"หมอหลวงไม่ต้องห่วงมีข้าอยู่"
"เช่นนั้นฝากท่านองครักษ์ด้วยขอรับ"
"เป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วเหตุใดต้องฝาก อีกอย่างข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะหมอหลวงถู่" ข้าพูดตัดบทขึ้น
"องค์หญิงและท่านอ๋องเสด็จ~~~"เสียงของทหารยามหน้าตำหนักร้องตระโกนขึ้นพร้อมกับบานประตูเปิดออก มีสาวงามผู้เรอโสมผิวพรรณผุดผ่องราวกับกรีบดอกบัว ลักษณะท่าทางเยี่ยงเทพธิดามาจุติ
"อาเฉิง"นางเรียกชื่อข้าพร้อมตรงเข้ามานั่งข้าๆ
"ได้ยินว่าเจ้าถูกงูกัดจนโรคเก่ากำเริบเจ้าเป็นอย่างไรบางรู้หรือไม่ว่าพี่เป็นห่วงเจ้ามาก"นางพูดพร้อมลูบหัวข้าไปพ่าง
"ข้ารู้ว่าท่านพี่เป็นห่วงข้ามาก ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว"ข้าพูดเพื่อให้พี่หญิงสบายใจ
"อาการขององค์รัชทายาทปลอดภัยดีแล้วจริงพะย่ะค่ะองค์หญิง โชคดีมี่ท่านองครักษ์ดูดพิษออกให้ มิเช่นนั้นองค์รัชทายาทคงมิรอด"เยินยอกันเขาไปชิ
"เจ้าช่วยองค์รัชทายาทไว้งั้นเหรอ"เว่ยอู่เซียนตรงเข้าไปตามอาฮ่วนโดยตรง
"พะยะคะท่านอ๋อง เป็นหน้าขององครักษ์เช่นข้าอยู่แล้วพะย่ะค่ะ แล้วอีกอย่างท่านอ๋องกับองค์รัชทายาทก็เป็นคนช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ถือเป็นการตอบแทนพะย่ะค่ะ"เข้าตอบ
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ตบรางวัลให้เขาก็แล้วกัน เจ้าอยากได้สิ่งใดว่ามา"ท่านพี่กล่าวขึ้น
"ข้าไม่อยากได้สิ่งใดพะยะคะ"
"ไม่ต้องเกรงใจว่ามาเถอะ"
"เช่นนั้นข้ามีเรื่องจะขอองค์รัชทายาทหนึ่งเรื่อง"ขอข้า!??? พี่หญิงตบรางวัลให้เจ้าแล้วจะมาขอข้าเพื่อ!!!!
"ข้าขอให้องค์รัชทายาททำตามคำขอของข้าหนึ่งเรื่อง"
"อะไรว่ามา"
"ตอนนี้ยังไม่มีพะย่ะค่ะ หากนึกได้จะทูนขอภายหลัง"คนผู้นี้เจ้าเล่ห์หนักยังไงก็ถือว่าช่วยข้าเอาไว้แต่อยากเดียวเองชังเขาเถอะ
"ได้ แต่ต้องเป็นเรื่องที่ข้าทำได้แล้วยินยอมทำ"ข้าพูตัดเขาไว้เลยถึงไม่รู้ว่าที่ข้าติดจะเป็นจริงหรือไม่ ถ้าเกิดเขาขอข้าอุ่นเตียงจริงอย่างที่ข้าคิด ละก็ได้ตายดีแน่
*************************************************
- Writer
