“เพราะความโลภบังตาแท้ ๆ ถึงได้ก่อเวรก่อกรรมกับผู้อื่น เพียงเพราะอยากได้สมบัติของเฮือนปันเป็นของตน ถึงกับออกอุบายป้ายสีจนฆ่าคนเป็นมดปลวก ช่างชั่วช้ายิ่ง” สิงห์คำกำหมัดแน่นอย่างแค้นเคือง
“เพลานี้กูกลับมาแล้ว กูจักให้พวกมันพินาศย่อยยับ”
เสือเหยียดยิ้มอย่างหมายมาด เขาวางแผนไว้แล้วว่าจักลงมือเยี่ยงไรบ้าง แม้นอาจต้องใช้เพลาสักหน่อยเพราะเขาตัวคนเดียว กระนั้นเขาก็รอได้
“หากท่านต้องการสมบัติคืนไป ข้าช่วยท่านได้หนา”
น้ำเสียงนุ่มนวลดังมาจากบนเรือน สองหนุ่มจึงหันไปมองเจ้าของเสียง แม่หญิงบัวรินนั่งอยู่บนพื้นเรือนใกล้บันได หลุบตาลงมองมือของตนเองด้วยสีหน้าเก้อเขินเอ่ยว่า
“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้ามิได้ตั้งใจจักแอบฟัง แต่พวกท่านคุยกันเสียงดังนัก ข้าได้ยิน”
เสือลอบยิ้มก่อนเอ่ยเสียงอ่อนว่า “แม่หญิงจักช่วยข้าเยี่ยงไร”
“ข้าบอกท่านได้ว่าห้องเก็บสมบัติของเฮือนสมนั้นอยู่ที่ใด แลกุญแจที่ แม่หญิงปทุมบดีเป็นผู้เก็บน
