Alesko, Astasya'nın ardından evden çıktığında, onun ormana doğru koştuğunu gördü. Kız muhtemelen ağlıyordu. Çünkü ormana kadar olan çayırlık alanda geçtiği her yerde otlar sararıp soluyordu. Üzgün olmalıydı, eğer öfkeli olsaydı peşinde ateşten bir ize dönüşürdü çünkü kuruyan otlar.
Alesko kıza yetişince, kolundan nazikçe çekip durdurdu. Astasya elinin tersini yüzüne kapatıp gözyaşlarını saklamaya çalıştı ama Alesko onun çok üzüldüğünde böyle yaptığını ezbere biliyordu. Mız mız bir kız sayılmazdı Tasya, çoğu zaman gerçekten kalbi kırılınca ağlardı ve o ağlayınca çevresindeki doğada hüzünle solardı. Bu yüzden de tutardı gözyaşlarını çoğu kez; sebep olmaya korkardı bitkilerin ölümüne.
"Ciddi olmadığını biliyorsun. Seni hep kıskandı ama çok da seviyor. Sadece kafası karışık." Kız, eli
