โซ่สวาท

การกลับมาเจอ

"อุ้ย! ขอโทษค่ะ" ด้วยความเร่งรีบทำให้วดีชนเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงอย่างจัง เป็นผลทำให้เธอกระเด็นไปจากจุดแรก แต่วดีก็กุลีกุจอเก็บของที่หล่นเกลื่อนพื้นพร้อมกับกล่าวขอโทษ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม วินาทีที่ตาสบตา แวบแรกนั้นวดีเห็นสายตาของชายหนุ่มไหววูบ แต่แค่แวบเดียวเท่านั้นเขาก็ปรับสายตาให้เป็นปกติ

"ไม่เป็นไร ทีหลังก็เดินให้ระวังหน่อย มีตา ก็หัดมองทางซะบ้าง ไม่ใช่มองหาแต่ผู้ชาย" ปวินเหน็บเข้าทันทีเพื่อความสะใจ เขาจำหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างแม่นยำแม้จะไม่ได้เจอกันถึงห้าปีเต็ม ความจำในอดีตกลับมาพร้อมกับความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คนที่เขาเกลียด คนที่เขาถวิลหา คนที่เขายังจำกลิ่นหอมได้ตลอดมา ปวินรีบส่ายศรีษะทิ้งความคิดไร้สาระเหล่านั้นออกไปก่อนจะรีบเดินไปห้องทำงาน

"วินคะ ปวินใช่ไหมคะ" วดีร้องถามออกไปไม่ดังมากนัก แต่ก็ดังพอที่ชายหนุ่มจะได้ยินแต่เขาไม่ให้ค่ากับเสียงเรียกนั้น เขาไม่สนใจและเดินต่อไปทิ้งให้หญิงสาวสับสนอยู่กับความคิดของตัวเอง วดีมั่นใจว่าต้องใช่ปวินแน่ๆ ชายหนุ่มที่อยู่ในหัวใจของเธอเสมอไม่เคยจางหายตลอดห้าปี

"อุ้ย! จะเก้าโมงแล้ว" หลังจากมองนาฬิกา เห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดสัมภาษณ์งานแล้ววดีจึงทิ้งความคิดต่างๆเกี่ยวกับชายหนุ่มไว้แต่เพียงเท่านี้แล้วรีบไปหาฝ่ายบุคคลของบริษัท

"สวัสดีครับคุณผานิต ผมอยากทราบว่าวันนี้มีคนมาสัมภาษณ์งานไหม" ชายหนุ่มต่อสายตรงหาผู้จัดการฝ่ายบุคคล

"มีค่ะ ท่านประธาน วันนี้ดิฉันนัดสัมภาษณ์ไว้สามคน มาสมัครฝ่ายบัญชีค่ะ"

"ผมขอดูรายชื่อและประวัติผู้สมัครงานด้วยครับ ผมจะคัดเลือกเอง คุณช่วยพามาส่งที่คุณนารี เลขาผมได้เลยนะ"

"ได้ค่ะ ท่าน"

...........

ห้าปีแล้วที่ปวินไม่ได้เจอกับวดี ผู้หญิงใจร้าย สำส่อน เห็นแก่เงิน วดีทิ้งเค้าไปเพียงเพราะคิดว่าเค้าจน ไม่มีเงินทองจะปรนเปรอให้ สุดท้ายรักแท้มันก็ไม่มีในโลก ผู้หญิงมันก็เหมือนกันหมด เลวหมดนั่นแหละ! ปวินคิดถึงอดีตที่เค้าไม่มีวันลืม หลังจากอดีตอันเจ็บปวดที่วดีสร้างไว้ให้ ปวินก็กลายเป็นคนละคน ดูถูกผู้หญิงควงเล่นไม่ซ้ำหน้า จนวันนี้ วันที่โอกาสกลายเป็นของเขา วันที่เขาจะได้เอาคืน ปวินยิ้มที่มุมปากกับความคิดของตัวเอง

ก็อกๆๆ!

"เชิญ" ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์หลังจากได้ยินเสียงเคาะประตู

"ผู้สัมภาษณ์งานมารอเรียบร้อยแล้วค่ะ" เสียงหวานๆของนารี ซึ่งเป็นทั้งเลขาและคู่ขาของปวินบอกให้ชายหนุ่มทราบ ถึงแม้นารีจะรู้สึกงงงวยที่ปวินต้องการจะสัมภาษณ์งานเองทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ชายหนุ่มเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ เป็นกรรมการประธานบริษัท ตำแหน่งของเขามันใหญ่เกินกว่าจะมาให้ความสำคัญกับพนักงานรากหญ้าของบริษัท

"โอเค เชิญคนแรกได้เลย" เมื่อคนแรกและคนที่สองเข้าไปสัมภาษณ์กับปวินเสร็จเรียบร้อยก็เดินทางกลับ ชายหนุ่มแจ้งเพียงว่าจะให้ฝ่ายบุคคลติดต่อกลับ หลังจากที่ชายหนุ่มสัมภาษณ์คนแรกกับคนที่สองแค่ห้านาทีเท่านั้น

วดีรู้สึกตื่นเต้นมาก นี่เป็นการสัมภาษณ์งานครั้งแรกของเธอหลังจากเรียนจบ เธอหวังไว้มากว่าจะได้ทำงานที่นี่ เพื่อจะได้มีเงินเอาไว้รักษาน้องสาวเธอและตัวเธอเองด้วย

เมื่อวดีเปิดประตูเข้าไป เธอถึงกับทำหน้าไม่ถูก และแปลกใจกับคนที่จะสัมภาษณ์เธอ

"ตกใจมากหรอ? ที่เห็นว่าเป็นฉัน ตกใจมากไหมที่รู้ว่าฉันไม่ใช่ผู้ชายกระจอกอย่างที่เธอคิด" ชายหนุ่มเปิดฉากแขวะหญิงสาวทันที ด้านวดีก็ยังงงๆอยู่ แต่เธอก็พยายามจะรวบรวมสติและตอบปวินออกไป

"สวัสดีค่ะ พี่วิน วดีไม่คิดว่าจะเป็นพี่ที่สัมภาษณ์วดีเอง วดีขอแนะนำตัวเองก่อนนะคะ" หญิงสาวพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือและประหม่า

"ไม่ต้องแนะนำหรอก ฉันว่าฉันรู้จักเธอดี อ้อ!และอีกอย่าง กรุณาอย่าเรียกฉันว่า พี่วิน เธอไม่มีสิทธิ์นั้นมานานแล้ว" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับจ้องหน้าหญิงสาว วดีได้แต่ก้มหน้าลง เธอรู้ว่าเธอทำผิดต่อปวิน ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยทิ้งเขาไปโดยไม่บอกลา แต่เธอมีเหตุผลที่ยังไม่เคยบอกเขา

"ค่ะ" วดีได้แต่รับคำสั้นๆ

"ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ ดังนั้นถ้าเธออยากทำงานที่นี่ เธอต้องฟังฉันและทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง ฉันจะสตาร์ทเงินเดือนให้เธอสูงๆเลยดีไหม ถ้าเธอทำหน้าที่เธอได้ดี" ปวินพูดพร้อมทั้งเดินเข้ามาหาหญิงสาว ใช้นิ้วมือไล้ไปตามพวงแก้มสีใสอมชมพู ยิ่งเขาขยับเข้าใกล้ เขายิ่งรู้สึกอยากทำมากกว่าใกล้

"เธอช่วยเปิดสูทนี่ให้ฉันได้เข้าไปสำรวจสินค้าเธอหน่อยสิ"

"บ้า! คุณเป็นบ้าอะไร คุณเปลี่ยนไปมากๆ ทั้งการกระทำและคำพูด" หญิงสาวพูดออกไปพร้อมน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วยตา เธอรู้สึกกลัวคนตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เพราะใครล่ะ ก็เพราะผู้หญิงสำส่อนอย่างเธอนั่นแหละ แต่ฉันก็อยากรู้จังเลยว่าข้างในจะเฟะแค่ไหน" ปวินพูดจบก็เดินเข้าหาหญิงสาวด้วยอารมณ์กลัดมัน เพื่อต้องการที่ระบาย เขาใช้มือคว้าหมับเข้าที่ไหล่เรื่อยลงไปตามร่องอกที่เห็นวับๆ เพราะหญิงสาวใส่เพียงเสื้อกล้ามข้างใน