7 : สนใจมาอยู่กับผมไหม

2013 Words

คนเจ็บที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาจากอาการบาดเจ็บถลึงตามองคนตัวสูงที่เขาคุ้นเคย เราเคยเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันมาก่อนแถมยังค่อนข้างสนิทกันมากด้วย ไอ้ตี๋นี่มันเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ใบหน้ายิ้มแย้มใจดีของมันไม่สามารถสะท้อนถึงความคิดอันชั่วร้ายในใจจิตได้เลย “เอ่อ สวัสดีครับ จะ จำพวกผมได้ไหมครับ” ภิภูพูดขึ้นทักทายปลาวาฬที่ยังยืนงงอยู่ในดงผู้ชายที่สูงตั้งแต่ 175 เซนติเมตรขึ้นไป เธอที่สูงเพียงแค่ 159 เซนติเมตรก็เหมือนหลักกิโลที่อยู่ในดงเสาไฟแหละนะ หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอก่อนส่งยิ้มให้กับทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ ผู้ชายพวกนี้ทั้งสูง และดูดีมากจริง ๆ บางคนก็ผิวขาว บางคนก็ผิวแทน ให้อารมณ์หลากหลายความรู้สึก ทว่าสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ตรงใบหน้าหล่อของหนุ่มตี๋ตาชั้นเดียว ผิวขาวซีด อ่า... หล่อดูดีมากจริง ๆ ยิ่งตอนยิ้มยิ่งดูอบอุ่น ไม่เหมือนใครบางคนที่ตอนยิ้มเหมือนกับวายร้าย “จำได้ค่ะ แต่ว่านี่ยังไม่ถึงกำหนดชำระเงินเลยนะคะ จะมาชำระก่อนเหรอ” คำพูดอันไร้เดียงสาของปลาวาฬทำให้หนุ่ม ๆ ที่อยู่ในห้องพักต่างก็นิ่งเงียบไปราวกับมีนกกาบินผ่านศีรษะของแต่ละคน ด้วยดวงตาใสแป๋วที่มองพวกเขาอยู่นั้นทำให้เชนหลุดขำออกมา “ฮ่า ๆ น่ารักจริง ๆ เลย” นะ น่ารัก อะไรน่ารัก เธอเหรอ? ปลาวาฬชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างใสซื่อ ก่อนจะหันไปมองทางประตูเมื่อคุณหมอเดินเข้ามาพร้อมกับคุณพยาบาล ทุกคนต่างก็เคารพสถานที่กันทั้งนั้นถึงได้ถอยหลังไปรอที่โซนรับแขก เหลือเพียงแค่คุณหมอ คุณพยาบาล คนเจ็บ และคนที่เฝ้าคนเจ็บมาตลอดคืน “ผู้หญิงคนนั้นเหรอที่มึงบอก” หันไปถามเชน เพราะเชนเป็นคนบอกเรื่องของปลาวาฬให้แพกซ์รู้ “อือ เป็นไง” “จุ๊ ๆ ๆ ถูกใจฉันวะ” มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว มีใครบ้างที่เห็นผู้หญิงคนนี้แล้วไม่รู้สึกอะไรเลยบ้าง เธอเป็นผู้หญิงที่รูปร่างดีบ่งบอกว่าเธอเป็นคนมีวินัยในการดูแลตัวเองมากแค่ไหน แถมน้ำเสียงยังไพเราะจนแพกซ์อยากจะฟังเสียงเธอในอิริยาบถอื่น เช่น การนอนครางอยู่ใต้ร่างของเขา แพกซ์มองไปทางปลาวาฬอย่างไม่ปิดบังสายตาของเขาแสดงออกถึงความพอใจจริง ๆ ยิ่งเห็นตอนที่เธอถามคุณหมออย่างละเอียดยิบมันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าเธอน่าสนใจ “แล้ว เธอเป็นอะไรกับมัน” “ตอนนี้ก็ยังเช็กอยู่ มึงใจเย็นหน่อยกูเพิ่งให้คนเช็กเมื่อวาน” “แต่ก็... ไม่ว่าจะเป็นอะไรกับมัน กูก็จะเอาเธอมาอยู่กับกูให้ได้” นุนิวมองเพื่อนที่เป็นหัวโจกก่อนจะเลื่อนสายตาลงมามองเพื่อนสนิทของแพกซ์ ราวกับว่าเชนเป็นมือขวาของแพกซ์ ตัวเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับการกระทำของสองคนนี้ เพียงแต่ตั้งแต่แยกมาอยู่กลุ่มนี้เขาก็รู้สึกถึงความแปลกซึ่งต่างจากข้อมูลที่เขาเคยได้รับมาก่อนตัดสินใจแยกกลุ่ม “นิว มาหากูหน่อยดิ” เขาก็ยืนอยู่ใกล้ ๆ ทำไมต้องให้เขาเดินไปด้วย แต่เพราะไม่อยากให้แพกซ์รู้สึกโมโหในโรงพยาบาลที่ต้องการความสงบ นุนิวเลยก้าวขาขึ้นไปหนึ่งก้าวแพกซ์ก็พาดแขนแกร่งของเขาที่บ่าของนุนิวทันที “มีอะไร” “ไม่มีอะไร กูแค่ไม่มีที่วางแขน” หน้าไม่อายจริง ๆ เลย ไอ้หมอนี่ ทั้ง ๆ ที่เชนกับ ภิภูก็ยืนอยู่ข้าง ๆ แท้ ๆ แต่ไม่ยอมคล้องคอใครนอกจากเขาเลย แพกซ์เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมอปลายด้วยกันแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงชอบคล้องคอเขานักหนา! “ขอบคุณนะคะคุณหมอ” ปลาวาฬโค้งตัวขอบคุณคุณหมอที่เหนื่อยมาอย่างหนัก และแสดงความสามารถออกมาได้อย่างเต็มที่ หลังจากที่เธอได้รับคำแนะนำการดูแลว่าที่เจ้านายจากคุณหมอแล้ว “นี่พี่ครับ ผมพักอีกแค่สองอาทิตย์ก็กลับบ้านได้แล้ว ผมไม่เป็นอะไรแล้วพี่ก็เลิกร้องไห้เถอะนะครับ” ตอนที่เห็นเธอตั้งใจฟังหมออย่างตั้งใจก็ทำให้เขาอดอมยิ้มไม่ได้เลยจริง ๆ เธอดูน่าเอ็นดูมาก ๆ “ฉันรู้แล้วค่ะ แต่มันก็อดห่วงไม่ได้นี่นา” “โอ้~ พี่คนสวยคนนี้ สนใจมาอยู่กับผมไหมครับ” แพกซ์เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนคนอื่น แขนของเขายังคล้องลำคอของนุนิวสายตามองไปทางปลาวาฬที่ตอนนี้ขอบดวงตาของเธอกำลังแดงเรื่อเป็นภาพที่น่ามองสำหรับแพกซ์ในตอนนี้ “เอ่อ…” ปลาวาฬกำลังงง เธอยังไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลย เธอรู้จักแต่สามคนข้างหลังที่ถูกกลุ่มของกันต์ธีลากไปที่โรงยิมร้างในวันนั้น “อ่า ยังไม่รู้จักใช่ไหมครับ ผมชื่อแพกซ์ครับ เป็นเพื่อนสนิทซี๊ปึกของไอ้กันต์เลย” แพกซ์แนะนำตัวพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่กันต์ธียังคงนอนมองการกระทำของแพกซ์อย่างไม่ยอมลดละไปไหน ทำให้แพกซ์ที่คอยสังเกตท่าทีของกันต์ธีอยู่ตลอดยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้คงจะเป็นคนที่ไอ้หมอนั่นกำลังเล็งอยู่สินะ “อ่า สวัสดีค่ะ” “แล้วก็ ผมจะใช้หนี้ให้เพื่อนสามคนที่ก่อเรื่องเอาไว้ วันนี้น่ะครับ” หา วะ วันนี้เหรอ? “วะ วันนี้เหรอคะ แต่ว่าวันนี้ฉัน...” พอจะรู้แล้ว ดูจากที่ผู้หญิงคนนี้เป็นแบบนี้ น่าจะเป็นผู้ช่วย หรือไม่ก็อาจจะเป็นหนึ่งในคู่นอนที่กันต์ธีพอใจสินะ แบบนี้ก็น่าสนุกน่ะสิ “คือ ถ้าจะให้เรียบร้อยวันนี้เลย ฉันอาจจะต้องไปเอาเอกสารมาก่อนค่ะ จะรอได้ไหมคะ” “สำหรับพี่ ผมรอได้อยู่แล้วครับ” แพกซ์ยิ้มให้ แล้วเลื่อนสายตาหันไปมองคนเจ็บซึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากได้แค่มองเขาเล่นกับของเล่นของตัวเอง “แต่ว่า ฉันไม่ไว้ใจพวกคุณให้อยู่กับคุณกันต์โดยไม่มีฉัน” เธอพูดขึ้นขัดความมั่นใจของแพกซ์ ชายหนุ่มตาชั้นเดียวหันมองคนตัวเล็กที่มีสีหน้ายุ่งเหยิงอย่างใช้ความคิด ภายในห้องพักคนไข้ตกอยู่ในความเงียบราวกับว่าที่ห้องนี้ไม่มีใครอยู่ กระทั่งหญิงสาวร่างเล็กดีดนิ้ว “ถ้านัดเป็นตอนเย็นของวันนี้ได้ไหมคะ เดี๋ยวคุณเตยหอมกำลังมาฉันจะรีบไปที่ สำนักงานแล้วกลับมาพร้อมสัญญา” “เฮอะ อะ เอางั้นก็ได้ครับพี่ เอาที่พี่สะดวกเลยพวกผมไม่หนีอยู่แล้ว แต่เราจะไปเจอกันที่ไหนดีครับ” “เป็นคาเฟ...” “ที่นี่!” เสียงของกันต์ธีดังขึ้นมาทำให้คนที่เคยสนิทกับเขารับรู้ได้ถึงความร้อนใจ แต่เพราะร่างกายของกันต์ธีขยับตัวลำบากเลยทำให้แพกซ์ได้ใจ “แต่เดี๋ยวคุณป้าก็จะมาแล้วนี่ จะเป็นการรบกวนแกเปล่า ๆ นะกันต์” “อย่ามาสอด!” สายตาดุดันของกันต์ธีมองไปที่แพกซ์อย่างไม่ชอบใจ อาจจะเพราะเคยเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันมาก่อนเลยทำให้กันต์ธีรู้ดีว่าแพกซ์กำลังคิดอะไรอยู่ “จุ๊ ๆ ๆ เฮ้ย ไอ้กันต์ แกแน่ใจเหรอวะว่าถ้าแม่แกอยู่ด้วยแกจะไม่ซวยเอาน่ะ” เพราะที่บ้านของกันต์ธีก็คงจะไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาแยกตัวกันออกมาแล้ว แล้วหากต้องเซ็นสัญญาการคืนเงิน แม่ของเขาก็คงสงสัยว่าพวกเขามีปัญหาอะไรกัน กันต์ธีมองไปที่คนตัวเล็กที่ตอนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแม้แต่น้อยว่าในตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น เขาได้แต่ถอนหายใจแล้วตอบออกไปด้วยน้ำเสียงจำต้องยอม “ก็ได้ แต่พี่ครับ พี่ต้องคาสายผมไว้ด้วยนะ ผมไม่ไว้ใจมัน” “ได้ค่ะ คุณกันต์ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันเรียนเทควันโดมาค่ะ” พูดแล้วทำท่าเตะกลับหลังโชว์ให้ดูเป็นขวัญตาทำเอาทั้งห้องอึ้งตาม ๆ กันไปโดยเฉพาะกันต์ธีที่ตอนนี้คิดไปแล้วว่าเขาจะเข้าหานักเทควันโดสาวคนนี้ยังไงดีไม่ให้โดนเตะกลับหลัง “งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ เพราะต้องไปเตรียมเศษเงินมาคืนคนขี้งก” “จะจ่ายเป็นเช็คก็ได้นะคะ แต่ถ้าเป็นเงินสดก็จะดีมากเลยค่ะ งั้นก็ เดินทางปลอดภัยนะคะ” ปลาวาฬกล่าวลาให้อย่างสุภาพ ก่อนหันมาดูแลกันต์ธีต่อโดยไม่ได้สนใจเพื่อนในคราบศัตรูของว่าที่เจ้านายอีก “พี่ครับ ผมหิวน้ำอีกแล้ว” “ได้ค่ะ” เธอเอี้ยวตัวไปรินน้ำใส่แก้วแล้วหันมาจ่อหลอดที่ปากเขาอีกครั้ง สายตาของเธอมองเขาด้วยความห่วงใยขณะที่คนเจ็บกำลังใช้หัวสมองอย่างหนักว่าจะทำอย่างไรดี ถึงจะได้เธอสักครั้ง “เหมือนปากผมจะแห้งเลย พี่มีลิปมันไหมครับ” “มีค่ะ เดี๋ยวฉันหยิบให้นะคะ” ถ้าใช้วิธีที่เขาเจ็บตัวแทนจนเกือบตายแบบนี้มันจะเป็นการข่มขู่ หรือขู่เข็ญเธอหรือเปล่านะ แล้วเขาควรทำยังไงดีให้เธอไม่รู้สึกว่าถูกคุกคาม “นี่ค่ะ ตะ แต่ว่าฉันใช้ไปบ้างแล้วถ้าคุณกันต์ไม่ถือก็ใช้ต่อได้เลยค่ะ” “ผมยกแขนไม่ขึ้นเลยครับ พี่ครับ พี่ช่วยทาให้ผมหน่อยได้ไหม” ขั้นตอนนี้ปลาวาฬค่อนข้างลำบากใจ แต่พอเหลือบสายตามองเห็นเขามันก็ทำให้เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพราะอย่างน้อยเขาก็ช่วยชีวิตเธอไว้นะ! “ได้ค่ะ” ปลาวาฬหยัดกายลุกขึ้นยืน เธอใช้นิ้วชี้แตะไปที่ลิปมันแบบแท่งถูวนมันเบา ๆ ก่อนใช้นิ้วเดียวกันแตะที่กลีบปากของเขา ทันทีที่ท้องนิ้วแตะถูกปากเขาเธอสะดุ้งนิดหน่อยเพราะไม่ค่อยชินที่มีปากของใครมาสัมผัสตัวเธอแบบนี้ขณะที่กำลังใช้นิ้วของเธอแตะที่ปากเขา สายตาของเขากลับจ้องมองมาที่เธอจนรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ นี่เธอเป็นอะไรเนี่ย ทะ ทำไมหัวใจมัน... ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก... “เสียงหัวใจพี่ มันดังออกมาข้างนอกเลยนะครับ” ท้องนิ้วยังแตะที่ปากเขา พอเขาขยับปากมันยิ่งคล้ายกับว่าตอนนี้กันต์ธีกำลังเลียปลายนิ้วของเธออยู่อย่างไรอย่างนั้น “กะ ก็ฉัน...” ยังไม่ทันได้เถียงก็ได้ยินเสียง ‘หึ’ ดังออกมาจากคนเจ็บที่อยู่บนเตียง เขาเม้มปากแน่นหลังจากที่ปลาวาฬชักนิ้วกลับมาแล้ว “พี่ต้องดูแลผมนะครับ ผมเจ็บขนาดนี้คงทำอะไรเองไม่ได้” “ได้ค่ะ ฉันจะดูแลคุณกันต์เป็นอย่างดีแน่นอน” “ดีครับ ถ้าผมต้องการอะไรพี่ก็ต้องทำให้ผมนะครับ” “ดะ ได้ค่ะ ฉันต้องทำให้คุณกันต์อยู่แล้วสิคะ” เพราะเขาเจ็บตัวแทนเธอ เรื่องแค่นี้ที่เขาร้องขอมาใช่ว่าเธอจะทำไม่ได้เสียหน่อย “ดีครับ ตอนนี้ผมอยากนอนแล้ว พี่ช่วยปิดม่านให้ผมหน่อยนะครับ” “รับทราบค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปปิดผ้าม่านเพื่อบดบังแสงสว่างให้กับชายหนุ่มที่บอกว่าง่วงแล้ว โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้สายตาของชายหนุ่มจดจ้องอยู่ที่สะโพกสวยของเธออย่างไม่วางตา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more