1 : แนะนำตัว

2063 Words

“ผู้ช่วยเลขาใหม่?” “ค่ะ” “เลขาใคร?” ตาแก่เลอะเลือน! กันต์ธีเหลือบสายตามองพ่อตัวเอง คงมีแค่แม่คนเดียวเท่านั้นล่ะมั้งที่พ่อจะจำได้อย่างแม่นยำ หรือเพราะเป็นทนายความนานเกินไปใช้ความจำมากหัวสมองเลยมีปัญหา? “มองป๋าแบบนี้หมายความว่าไงตากันต์” “เปล่าครับ” “ป๋าไม่ได้ความจำเลอะเลือน ป๋าแค่จำไม่ได้ว่ารับสมัครไปตอนไหน” “คืออย่างนี้นะคะนาย...” มธุรสเดินเข้ามายืนตรงกลางระหว่างสองพ่อลูกเพราะรับรู้ได้ถึงศึกสายเลือดทางสายตา เพราะเธอรู้ดีว่าลับหลังคนเป็นพ่อนายน้อยของเธอทั้งดื้อ ทั้งซนขนาดไหน ถึงกับขนาดที่สามารถทำให้คนที่งานยุ่งที่สุดอย่างเธอปวดหัวเลยล่ะ โชคดีจริง ๆ ที่เธอมีผู้ช่วยแล้ว จะได้มีคนช่วยปวดหัวกับการกระทำของนายน้อยมาเพิ่มอีกหน่อย “มะ เมื่อเดือนที่แล้ว นายบอกว่า...” เว้นคำพูดไว้ แล้วเหลือบตามองนายน้อยของตัวเอง “ถ้าไอ้เด็กเวรนั่นมันสร้างปัญหาเยอะนักก็จ้างผู้ช่วยมาสักคน ไว้คอยแก้ปัญหาให้มัน!” มธุรสพูดเสียงเข้มแซมเกรี้ยวกราดเลียนแบบการันต์ในเวลานั้นที่พูดออกมาด้วยความโมโห เพราะไม่ใช่ว่าการันต์ไม่รู้ว่าลูกชายของตัวเองเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ อยู่ต่อหน้าครอบครัวทำเป็นเรียบร้อย เงียบขรึม แต่ลับหลังเขามันก็ได้เขามาเต็ม ๆ ไอ้ลูกคนนี้มันลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นของแท้ เขาถึงได้เครียดคอยเคลียร์ปัญหาให้ลูกอย่างลับ ๆ มาโดยตลอด กลัวมันจะพลาดท่าทำผู้หญิงท้องเข้าสักวัน ตัวของการันต์เองค่อนข้างโชคดีที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ของกันต์ธี แต่ลูกชายเขาเล่าจะได้เจอโชคหรืออับโชคก็ยังไม่รู้ ถ้าผู้หญิงที่เข้าหาเป็นคนไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง ทว่าคำพูดของมธุรสทำให้คนสามคนสะดุ้งตกใจ หนึ่งคนสะดุ้งเพราะจำคำพูดของตัวเองได้ อีกคนสะดุ้งที่ได้ยินคำพูดนั้นจากปากของเลขา ส่วนอีกคนก็สะดุ้งเพราะเพิ่งรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงที่เธอต้องมาทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาที่แท้นายของสำนักงานก็ต้องการคนตามเช็ดตามล้างสิ่งที่ลูกชายตัวเองทำ หรือเรียกง่าย ๆ ว่า ‘เบ๊’ “อ้อ อืม มาสิ เข้ามาสิ มาแนะนำตัว” การันต์เรียกผู้ช่วยเลขาคนใหม่เข้ามาเพื่อให้เธอแนะนำตัว และไม่ลืมกวักมือเรียกลูกชายของตัวเองเข้าไปด้วย “แกมานี่” “ครับ” กันต์ธีเดินไปยืนขนาบข้างพ่อของตัวเอง ขณะที่หญิงสาวก็ก้าวขาไปด้านหน้าอย่างมั่นใจ ในใจเธอคิดเพียงแค่ว่า เอาวะ! ต่อให้ต้องเช็ดอึ เช็ดฉี่ เธอก็ต้องทำ เพราะเงินเดือนกว่าครึ่งแสนมันมากพอที่จะทำให้ย่าของเธอไม่ต้องทำงานหนักได้ แถมยังมีโบนัสให้ทุกปี โอทีต่างหากอีกด้วยแถมรับรู้ถึงปัญหาของเลขาผู้งานยุ่งหากในหนึ่งปีไม่ได้ลาพักร้อนจะคืนเงินให้อีกต่างหาก ในหัวเธอตอนนี้มีแต่เงินเท่านั้น ที่จะทำให้บั้นปลายชีวิตของย่าเธออยู่อย่างสุขสบาย “สวัสดีค่ะนาย ฉันชื่อปัทมา เรียกว่าปลาวาฬก็ได้ค่ะ มาเริ่มงานตำแหน่งผู้ช่วยเลขาของพี่ธุวันนี้เป็นวันแรกค่ะ” “อ่า คุณปลาวาฬ ยินดีต้อนรับนะเดี๋ยวเรียนรู้งานจากคุณธุ แล้วก็... เอ่อ ฝากดูแลลูกชายผมอีกทีหนึ่งแล้วกันนะครับ” ปลาวาฬก้มหน้าพลางเหลือบสายตามอง ‘ลูกชาย’ ที่ว่า ดูท่าแล้วนี่ต้องเป็นงานช้างของเธอแน่เพราะคนเป็นลูกชายตอนนี้ก็กำลังมองเธออยู่เหมือนกัน แต่สายตาที่เขามองเธอมันแปลก ๆ จนรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัวเลยคล้ายกับว่าเธอกำลังถูกคาดโทษโดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย บรื๋อ~ ขนลุกแฮะ เหมือนมีผีมาตามรังควานเลย หรือว่า เจ้ากรรมนายเวรจะตามตัวเธอจนเจอแล้วนะ “เอ้า ฝากตัวซะสิ เดี๋ยวแกเรียนจบก็ต้องมาเป็นเจ้านายเธอแล้ว” ตบหลังลูกเบา ๆ เป็นการส่งสัญญาณนั่นทำให้กันต์ธีก้าวขาเดินออกมาทว่ายังเดินออกไปได้ไม่ถึงครึ่งก้าวก็ถูกพ่อของเขาคว้าคอเสื้อด้านหลังเอาไว้ทำให้ทั้งสองเท้าของเขาต้องหยุดลง “ฝากตัวด้วย” “พูดให้มันดี ๆ เธออายุมากกว่าแกตั้งเท่าไหร่” กันต์ธีเลื่อนสายตามองไปทางปลาวาฬที่ตอนนี้กำลังอมยิ้มอย่างสุดกลั้นไม่เพียงแค่เลขาใหม่คนนี้แต่ว่ามธุรสเองก็กำลังพยายามกลั้นขำด้วย แหมนายน้อยของเธอตอนอยู่ข้างนอกกร่างราวกับผู้มีอิทธิพลประจำจังหวัดแต่พออยู่กับคุณพ่อก็เป็นเพียงแค่เด็กซน ๆ คนหนึ่งเท่านั้นต่อให้เขาจะอยู่มหาวิทยาลัยแล้วก็ยังคงเหมือนเด็กที่ตัวแค่เอวเธอเท่านั้น ใช่แล้ว ภาพจำของเธอที่มีต่อนายน้อยนั้นเป็นเพียงแค่เด็ก (เปรต) ตัวแค่เอว “จิ๊ ผมขอฝากตัวด้วยนะครับ” “แล้วก็รีบเคลียร์ไอ้เพื่อนเวรพวกนั้นให้เรียบร้อย ถ้ามีเรื่องชกต่อยก็ทำให้มันเงียบ ๆ” กันต์ธีพยักหน้าให้พ่ออย่างเข้าใจ ก่อนเดินออกมาเขาต้องเดินผ่านคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดสูทสีขาวเข้ากับรูปร่างเธอได้เป็นอย่างดี เธอตัดผมสั้นแถมยังทำสีผมแบบทูโทนอีกด้วย ดูท่าแล้วน่าจะเป็นสาวแซ่บน่าดู ในตอนที่เดินผ่านสายตาก็เห็นสะโพกงอนน่าตีให้เด้ง เขาเม้มปากแน่นอย่างพยายามอดกลั้นแล้วเดินผ่านคนตัวเล็กไปอย่างไม่ใส่ใจมากนัก “เฮ้อ… ไอ้ลูกคนนี้” “นายให้ท้ายนายน้อยมากไปหรือเปล่าคะ” เธอก็รู้ว่าเจ้านายของเธอเก่งมากแค่ไหนแต่ว่าหากยังให้ท้ายอยู่แบบนี้นายของเธอจะเกรงกลัวใครที่ไหนเป็นนอกจากพ่อก็คงจะไม่เกรงกลัวใครอีกแล้วล่ะมั้ง “เอาล่ะ ไปทำงานเถอะครับ” ทั้งสองสาวเดินออกมาจากห้องทำงานของการันต์ เมื่อประตูปิดลงกระจกที่เคยใสก็กลายเป็นขุ่นมัวจนมองข้างในไม่เห็นแล้ว มธุรสหันมายิ้มให้กับปลาวาฬก่อนจะเริ่มต้นสอนงาน และกำชับเธอในเรื่องต่าง ๆ ที่สำคัญ ติ๊ง [นายน้อย : คุณธุส่งรถมาให้ผมหน่อย] [นายน้อย : ส่งรูปภาพให้คุณ] [นายน้อย : ส่งโลเคชันให้คุณ] ปลาวาฬเห็นสีหน้าของมธุรสแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ เธอถามมธุรสเพราะสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับมธุรสหรือเปล่า เพราะตลอดเวลาที่เรียนรู้งานกับมธุรสมาจนถึงตอนเย็นเธอก็ดูปกติดีกระทั่งมีเสียงข้อความดังขึ้นเมื่อครู่นี้ “มีอะไรรึเปล่าคะพี่ธุ” มธุรสมองหน้าปลาวาฬ ราวกับเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์เธอฉีกยิ้มให้ปลาวาฬก่อนส่งช่องทางติดต่อของกันต์ธีไปให้ปลาวาฬ เพราะถึงอย่างไรคนที่ปลาวาฬต้องทำงานด้วยจริง ๆ ก็คือนายน้อยแม้จะยังต้องฝึกงานกับเธอไปจนกว่านายน้อยจะพร้อมทำงานก็เถอะ “เอ่อ” ส่งมาทำไม อย่าบอกนะว่าจะให้เธอรับมือกับเด็กเปรต? หมายถึงนายน้อยตั้งแต่วันแรกที่ยังเรียนรู้งานเอกสารไม่ครบน่ะเหรอ “ช่วยส่งรถไปรับนายน้อยทีค่ะ แล้วก็ถ้าหากว่านายน้องต้องการอะไรก็ให้เขาไปนะคะ ทุกอย่างลงบิลของนายนะ ไม่ใช่บิลสำนักงาน” “หมายถึง จะให้ปลาวาฬไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ” “ใช่ค่ะ ส่วนงานนี้เอากลับไปทำที่บ้านได้ ถ้าสงสัยส่วนไหนส่งข้อความมาหาพี่ได้ตลอด แล้วก็พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าประชุมผ่าน Zoom นะคะ” ประ ประชุม? เธอเพิ่งทำงานวันเดียวจะให้ไปประชุมอะไร “ไม่ต้องทำหน้างงค่ะ แค่เข้าร่วมก็พอ พี่ก็เข้าด้วยแล้วก็จดจำรายละเอียดสรุปใจความสำคัญที่ประชุม ส่งมาให้พี่นะ แน่นอนว่าพี่ไม่ได้จะใช้ผลงานของน้องหรอกเพราะพี่ก็จะสรุปตามปกติของพี่เหมือนกัน ถือว่ามันเป็นการฝึกนะ” “ค่ะ” “ไปเถอะจะเดี๋ยวเด็กเป… เอ่อ เดี๋ยวนายน้อยจะหงุดหงิดเอา” เฮ้อ ทำไมนะทำไม เอาวะปลาวาฬแกต้องสู้นะ เพื่อย่า เพื่อย่า เพื่อย่า ••• โรงยิมโรงเรียนร้าง 17:50 PM “ขะ ขอ ขอโทษจริง ๆ” “ฉันเคยเตือนพวกแกแล้วไม่ใช่เหรอ มีสิทธิ์อะไรเอาชื่อฉันไปแอบอ้างซื้อนั่นซื้อนี่วะ” ผลัวะ! ไม้เบสบอลถูกฟาดลงไปเต็มแรงทำให้ชายหนุ่มสามคนที่ถูกลากตัวมาจากมหาวิทยาลัยได้แต่คุกเข่ายกมือขึ้นป้องกันการถูกตีจากชายหนุ่มอีกคน “พะ พวกฉันโดนบังคับจริง ๆ นะ พวกฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยกันต์ เห็นแก่ที่เคยเป็นเพื่อนกัน นายช่วยปล่อยพวกฉันไปได้ไหม” “ปล่อยเหรอ เทมป์ฟาดมันอีก” กันต์ธีนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่มองดูภาพอดีตเพื่อนในกลุ่มที่เคยเลิกคบไปแล้วถูกไม้เบสบอลฟาดอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร คนพวกนี้แอบอ้างชื่อของเขาเข้าสถานเริงรมย์จนมีบิลเรียกเก็บเงินส่งไปที่สำนักงานทำให้เขาถูกพ่อเรียกไปต่อว่าในวันนี้ อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ว่าผู้ดูแลสถานเริงรมย์นั้นปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร หรือเพราะเห็นว่าเมื่อก่อนพวกเขาไปเที่ยวด้วยกันบ่อยเลยปล่อยปละละเลยเรื่องพวกนี้จนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น “ฉันโทรไปถามมาแล้ว ที่เขาปล่อยเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนที่อยู่แก๊งเดียวกับพวกเรา แล้วก็ไอ้เวรพวกนี้ไปโกหกว่าแกจะตามไปทีหลังเขาเลยปล่อย” ทรอยเดินกลับเข้ามาในโรงยิมแล้วเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง ชายหนุ่มเดินไปตรงหน้าคนที่คาดว่าจะเป็นคนต้นคิดแล้วยกเท้าขึ้นถีบเต็มแรง อั่ก! “ไอ้เวรเอ๊ย พวกแกทรยศพวกฉันก็ไม่เคยไปตามล่า แต่ทำไมต้องมาทำให้เดือดร้อนด้วยวะ” เพราะพ่อของกันต์ธีหากจะว่าใจดีก็ใจดีมาก แต่จะว่าโหดก็โหดมากเหมือนกัน อาจเพราะหวังไว้กับลูกชายสูงมากเลยทำให้ท่านค่อนข้างอ่อนไหวต่อกระแสสังคมด้านลบ “ขะ ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ” “แล้วไง ล้านสามจะคืนได้เมื่อไหร่” กันต์ธีถามขึ้นหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างแล้ว อันที่จริงเขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินหรอก พ่อเขาก็ด้วย แต่ที่พ่อโมโห เพราะกลัวแม่จะมาเห็นบิล และเพราะว่าในจำนวนเงินนี้เขาไม่ใช่คนใช้จ่ายด้วยตัวเอง ใช่แล้ว พ่อเขารู้ว่าในเงินก้อนนี้ไม่มีส่วนของเขาเลยมันยิ่งทำให้ท่านโมโหเข้าไปใหญ่ เอี๊ยดดดด! Lexus LM300h สีดำที่ถูกล้างมาอย่างสะอาดจนขึ้นเงาจอดอยู่หน้าโรงยิม ทำให้ทุกคนที่อยู่ภายในโรงยิมหันไปมองต้นทางของเสียงที่จอดอยู่ ประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับร่างบางผมสั้นโทนสองสีอันเป็นเอกลักษณ์เดินลงมาเธอเดินตรงเข้ามาในโรงยิมที่เห็นคนไม่กี่คนทั้งนั่งคุกเข่า นอนสลบ และคนอีกกลุ่มที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่อย่างไม่เกรงกลัว “ใครวะ” เทมป์ถามขึ้นเพราะเขาไม่เคยเห็นคนคนนี้มาก่อน แต่เขาเคยเห็นรถคันนี้มาก่อน มันเป็นรถประจำสำนักงานพ่อของกันต์ธีเขาเคยนั่งมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วเพราะเป็นรถประจำตัวของกันต์ธีเช่นกัน “สวัสดีค่ะนายน้อย” “เรียกคุณกันต์ก็พอ” น้ำเสียงเย็นชาตอบกลับมาพร้อมพ่นควันขาวคลุ้งไปทั่ว “จะให้ปลาวาฬจัดการยังไงคะ” เพื่อไม่ให้เสียเวลาเธอเองก็อยากกลับไปหาย่าของเธอแล้ว “เป็นถึงเลขาแค่นี้คิดเองไม่ได้?” อ่า มธุรสไม่ได้โกหก คนคนนี้เป็นเด็กเปรตจริง ๆ ด้วย!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more