2 : สัมภาษณ์
2101 Words
“ฉัน…” เหลืออดจริง ๆ เธอจะต้องจัดการยังไงล่ะ ตรงนี้มีคนสามคนที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด และใบหน้าปูดบวม ตามลำตัวเขียวช้ำ แถมยังมีคนที่สลบไปแล้ว เธอต้องจัดการยังไง นี่มันคนทำร้ายร่างกายกันเลยนะ เธอไม่ต้องแจ้งตำรวจเหรอ อ่า... เดี๋ยว! ถ้าแจ้งตำรวจเธอก็เกมน่ะสิ เพิ่งได้งานวันแรกก็จะตกงานเลยหรือไง
“อย่าให้รถผมเปื้อน ผมเหม็นเลือดสกปรก”
“คะ คือ” ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อย เธอตั้งตัวไม่ทันไม่คิดว่าภาพที่เจอตอนนี้ กับตอนที่อยู่ที่สำนักงานจะแตกต่างกันมากถึงขนาดนี้
“ไอ้กันต์ แล้วมึงจะเอาไงกับมันสามตัว” เทมป์เดินมาถามพร้อมกับแบมือไปตรงหน้าทรอย ส่วนทรอยก็วางบุหรี่ไว้บนมือของเทมป์อย่างรู้งาน ทั้งสามคนเป็นเพื่อนกัน แต่คนภายนอกอาจมองว่าเป็นเจ้านายกับลูกน้องก็ไม่แปลก
“มันยังมีหัวโจกอยู่นี่”
“ล่าตัวหัวโจกไหมล่ะ” ทรอยพูดขึ้นพลางจุดบุหรี่ไปด้วย
“มันก็ต้องล่าอยู่แล้วสิวะ ส่วนไอ้สามตัวนี้เก็บมันไว้ข้างตัวดีกว่า” กันต์ธีมองไปทางอดีตเพื่อนทั้งสามที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่
“ฉันว่าจะสั่งสอนมันทุกวันเป็นการใช้หนี้ ถ้ามันไม่มาเรียนฉันก็จะสั่งสอนมันหนักขึ้น อ้อ แล้วอย่าคิดว่าแค่ไม่มาเรียนก็จบนะ เพราะฉันจะตามไปทุกที่ ต่อให้หนีลงนรกฉันก็จะไปดึงกลับมาจากพญายมเอง” อดีตเพื่อนทั้งสามรู้อยู่แล้วว่าทั้งสามคนนี้มันโหดผิดมนุษย์มนา พวกเขาเองก็ได้ใจเกินไปเลยทำตามคำสั่งของเพื่อนอีกคนที่เป็นคนชวนพวกเขาทรยศคนพวกนี้
“อีกอย่าง ถ้าแจ้งตำรวจ รู้ใช่ไหมว่าพ่อฉันเป็นทนายที่เก่งขนาดไหน ส่วนฉันก็กำลังเรียนกฎหมายเจริญตามรอยพ่ออยู่ พวกแกคิดเอาเองแล้วกันว่าคุ้มค่าไหม”
“ระ รู้แล้ว พวกเรารู้แล้ว” สายตาของกันต์ธีมองไปทางเลขาสาวที่เดินเข้าไปใกล้กลุ่มอดีตเพื่อน เธอย่อตัวลงแล้วพูดกับทั้งสามคนด้วยคำพูดดี ๆ
“ถ้าพวกคุณหาเงินมาจ่ายคืนได้ ฉันจะคุยกับนายน้อยให้ค่ะ”
“พะ พวกเราไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก”
“หรือเป็นอย่างนี้ดีไหมคะ เงินจำนวนนี้ให้เป็นการกู้ยืมตามกฎหมายด้วยการเซ็นสัญญากู้ยืม นายน้อยเอ่อ คุณกันต์คิดว่าไงคะ” บอกตามตรงเธอสงสารทั้งสามคนที่มีสภาพแบบนี้มาก เธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าระหว่างพวกเขามันยังไง แต่เธอคิดว่าตอนนี้วิธีนี้มันดีที่สุดแล้ว
“พี่รู้จักพวกมันเหรอครับ” พี่? เด็กนี่ ที่แท้ก็น่ารักอยู่นี่นา
“ไม่รู้จักค่ะ”
“แล้วทำไมถึงกลัวพวกมันโดนผมซ้อมล่ะครับ” เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกลัวอะไร ก็ถ้าเขายังทำร้ายคนอื่นอยู่แบบนี้ สักวันเรื่องก็ต้องถึงหูคุณการันต์น่ะสิ ดีไม่ดี ถ้าถึงตอนนั้นเธออาจจะถูกไล่ออกก็ได้
“ไม่ได้กลัวค่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้” ปลาวาฬพูดจบแล้วหันมาหาทั้งสามคนที่ถูกทำร้ายอีกครั้ง “ดีไหมคะ เซ็นสัญญาอย่างน้อยก็แค่ต้องหาเงินมาคืนไม่ต้องถูกทำร้ายร่างกาย แถมยังถูกกฎหมายด้วย” ทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็ฟื้นมาได้สักพักแล้ว เมื่อคิดว่าอย่างน้อยเป็นหนี้อย่างถูกกฎหมายก็ยังดีกว่าต้องโดนทำร้ายร่างกายบ่อย ๆ พวกเขาเชื่อว่าเพื่อนอีกคนที่ไม่ได้ถูกพาตัวมาด้วยต้องช่วยได้แน่ เพราะเพื่อนคนนั้นก็เป็นลูกชายของ สส. เหมือนกัน
“ครับ” ทั้งสามคนตอบออกมาพร้อมกันเพราะไตร่ตรองแล้วก็คิดว่าวิธีนี้ดีที่สุด รอไม่นานปลาวาฬก็จัดการทุกอย่างผ่านไอแพดได้อย่างละเอียดรอบคอบ เมื่อกันต์ธีเห็นว่าทั้งสามคนต่างก็ลงนามกันเรียบร้อยแล้วเขาก็ทิ้งบุหรี่ไปตรงหน้าของทั้งสาม
“ถ้าไม่มีจ่าย ฉันจะให้คนสืบทรัพย์พวกแก แล้วยึดทรัพย์ แต่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่เคยดีต่อกันมาก่อน ถ้าไปลากตัวไอ้เวรนั่นมาคุกเข่าต่อหน้าฉันได้ หนี้พวกนี้ฉันจะลดให้” พูดจบแล้วหันไปพยักหน้าเรียกเพื่อนทั้งสองคนให้เดินตามเขาไป ประตูอัตโนมัติของรถตู้คันหรูเปิดออกชายหนุ่มทั้งสามก็ก้าวเข้าไปนั่งรอในนั้นอย่างใจเย็น
“เราจะไปที่ไหนกันต่อคะ” หลังจากจัดการกลุ่มคนตรงหน้าพร้อมทั้งเช็กโทรศัพท์มือถือ กล้องแอบถ่าย เครื่องที่คาดว่าจะสามารถบันทึกเสียงได้เมื่อคิดว่าปลอดภัยทุกอย่างแล้วปลาวาฬก็เดินมาหยุดอยู่ด้านนอกตัวรถประตูอัตโนมัติเปิดอีกครั้งเธอถึงได้ถามออกมา
“ไปเที่ยวสิครับพี่สาว”
“ไปที่ไหนคะ ฉันจะได้บอกคนขับรถถูกค่ะ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่พอใจ เขากดเสียงต่ำบอกให้เธอเข้ามานั่งในรถ
“ขึ้นมาครับ”
“เดี๋ยวฉันไปนั่งด้านหน้าค่ะ”
“อย่าให้ผมพูดซ้ำ” ปลาวาฬลอบถอนหายใจก่อนก้าวขาขึ้นไปนั่งข้างกันต์ธี ประตูอัตโนมัติปิดลงอีกครั้งเธอก็กดปุ่มเปิดกระจกพาร์ติชันแล้วหันไปถามกันต์ธีอีกครั้ง
“คุณกันต์จะให้ไปส่งที่ไหนคะ”
“คลับเดอะมูน”
“ไปคลับเดอะมูนค่ะ” เธอบอกคนขับรถก่อนกดปิดพาร์ติชันแล้วนั่งนิ่ง ๆ ไม่คิดเลยว่าวันแรกก็ได้ทำโอทีเสียแล้ว หรือว่าแค่ไปส่งเขาที่คลับแล้วเธอจะสามารถกลับได้เลยไหมนะ
กันต์ธีกดให้กระจกพาร์ติชันเป็นแบบขุ่นเพื่อพรางตาก่อนหันมาถามว่าที่เลขาของตนเองด้วยความสงสัยใคร่รู้
“พี่อายุเท่าไหร่แล้วครับ”
“ย่างเข้า 25 ค่ะ” อ้อ ห่างกับเขาสามปี แค่สามปีเอง ไม่มากไม่น้อยกำลังดี
“เคยทำงานด้านเลขามาก่อนรึเปล่าครับ” ปลาวาฬส่ายหน้าตอบกลับไป
“ไม่เคยค่ะ อ้อ แต่ที่เก่าฉันก็เกือบได้เป็นเลขาแล้วเหมือนกันค่ะเพียงแต่เจ้านายค่อนข้าง...” ลามก เธอไม่ได้พูด แต่เว้นคำพูดเอาไว้โดยไม่ทันได้เห็นว่าใบหน้าหล่อร้ายของใครบางคนกำลังจ้องมองเธอโดยที่มุมปากเขายกยิ้มขึ้นอย่างพออกพอใจ
“ทำงานด้านเลขามีแฟนยากนะครับพี่ไม่รู้เหรอ” แต่มธุรสก็มีสามี และกำลังตั้งครรภ์ไม่ใช่เหรอ หรือเพราะว่างานยุ่งเกินไปจนไม่มีเวลาหางั้นเหรอ ปลาวาฬไม่ซีเรียสเรื่องมีหรือไม่มีแฟนหรอกนะ สำหรับเธอแล้วแค่ย่าไม่เหนื่อย กินอิ่ม นอนหลับ และมีแต่รอยยิ้มก็เป็นที่สุดสำหรับเธอแล้ว
“ฉันไม่ได้คิดมาหาแฟนที่นี่ค่ะ”
“อ้อ งั้นก็ดีเลยครับ” ดีเลย จะได้เอาแล้วเขี่ยทิ้งง่าย ๆ กันต์ธีเลียกลีบปากตัวเองก่อนหันไปพูดคุยกับเพื่อนอีกสองคนที่กำลังนั่งเล่นเกมด้วยกัน
“ลืมเลย สองคนนี้เป็นเพื่อนผมนะ รู้จักกันไว้สิถ้าต้องทำงานด้านนี้จะได้เจอกันบ่อย ๆ”
“ทรอยครับ”
“เทมป์ครับ”
“สวัสดีค่ะ คุณทรอย คุณเทมป์ ฉันชื่อปลาวาฬค่ะเป็นผู้ช่วยเลขามีหน้าที่คอยดูแลคุณกันต์ธีค่ะ” ทั้งสองหนุ่มต่างก็ส่งยิ้มมาให้ แล้วไม่ได้สนใจอะไรเธอต่อ มีเพียงแค่คนข้างกายของเธอที่ยังจ้องมองเธอโดยไม่พูดอะไรออกมา
“ลงไปดื่มด้วยกันสิครับ” รถตู้คันหรูขับเข้ามาจอดหน้าคลับเดอะมูน
“ไม่ได้ค่ะ ฉันยังทำงานอยู่”
“แต่นี่มันเวลาเลิกงานแล้วนะ”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่อยากให้ที่บ้านเป็นห่วง”
“คุณธุยังไม่ได้บอกเหรอครับ” หญิงสาวเอียงคอมองหน้าชายหนุ่มด้วยความสงสัย
“ว่าเป็นเลขาอย่าขัดใจเจ้านาย” ปลาวาฬกลืนน้ำลายลงคอ แม้ในใจจะลอบด่าเขาว่าเด็กเปรตแต่ใบหน้าสวยเก๋ก็ยังคงยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร
“ค่ะ ฉันจะลงไปด้วย”
“ดีครับ” ประตูอัตโนมัติเปิดออกทั้งสี่คนลงมาจากรถตู้คันหรูแล้วต่างก็พากันเดินเข้าไปด้านในคลับ ปลาวาฬเคยมาที่คลับนี้แล้วตอนนั้นเป็นงานเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่ของบริษัทที่สองที่เธอเคยเข้าไปทำงานด้วย เธอเคยมาเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และไม่ได้มาอีกเลย
“สวัสดีครับคุณกันต์ ห้องคุณกันต์เชิญทางนี้ครับ”
เพราะมาบ่อยเลยทำให้พนักงานรู้จักพวกเขากันแล้ว แต่ว่าปลาวาฬเพิ่งมาเป็นครั้งที่สองทำให้ไม่มีใครรู้จักเธอ
“คุณผู้หญิงท่านนี้...”
“เลขาฉัน”
“อ้อ งั้นก็เชิญครับคุณเลขา” ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในลิฟต์แก้วขึ้นไปที่ชั้นสามแล้วไปนั่งที่ห้อง VVIP ซึ่งเป็นห้องประจำของกันต์ธีกับเพื่อน
“นั่งสิครับคุณเลขา”
“เอ่อ” ปลาวาฬมีท่าทางกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด ใจหนึ่งก็คิดว่าคนคนนี้เพิ่งตีคนมาแต่ก็ยังมานั่งที่นี่ได้อย่างสบายอารมณ์ หลังจากที่เขาเข้ามานั่งได้ไม่นานก็มีอาหารต่าง ๆ มากมายมาเสิร์ฟให้ราวกับว่าเป็นเมนูประจำที่พวกเขาสั่งกันอยู่แล้ว และที่แปลกตาไปสำหรับปลาวาฬก็คือภายในห้องนี้มีหญิงสาวเข้ามาอีกสามคน
“คะ?” กันต์ธีใช้นิ้วชี้กวักเรียกให้ปลาวาฬขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ อืม... หอม ถูกใจชะมัด กันต์ธีเอียงหน้าเข้าหาเธอพร้อมกับพูดกับเธอน้ำเสียงพร่า
“พี่ครับ” พี่? อีกแล้ว เรียกพี่ทีไรดูน่ารักขึ้นทุกที
“ไปซื้อถุงยางให้หน่อยสิครับ” วางบัตรเครดิตไว้บนตักเธอ พร้อมกับส่งข้อความไปที่เครื่องของเธอเพื่อบอกขนาด ปลาวาฬได้เห็นก็เบิกตากว้างตกใจกับขนาดก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่ตกใจมากกว่านั้นก็คือเขาขอภายในสิบนาที
“เอ่อ”
“เร็ว ๆ สิครับ ผมกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่นะ” ใบหน้าเก๋ของปลาวาฬแดงซ่านอย่างเขินอายก่อนจะรีบพุ่งตัวออกไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมาย กันต์ธีจุดบุหรี่อีกแล้ว สายตาของเขามองหญิงสาวที่นั่งอยู่กลางหว่างขา
“เธอล้างมือรึยัง”
“ล้างแล้วค่ะ”
“ล้างใหม่ ล้างให้ฉันเห็น”
“โอ้โหไอ้กันต์มึงนี่อนามัยไม่เปลี่ยนเลยวะ”
“กูไม่ชอบเสี่ยง” แม้ทรอยกับเทมป์จะพูดแบบนี้แต่เขาทั้งสองคนก็อนามัยไม่ต่างกัน ทุกคนต่างก็นั่งอยู่ในมุมของตัวเอง ส่วนหญิงสาวก็นั่งอยู่กลางหว่างขาใช้มือที่ล้างสะอาดแล้วรูดความใหญ่โตของแต่ละคน แต่ใบหน้าของพวกเขาก็ไม่เปลี่ยนสีเลย
“ให้ฉันใช้ปาก...”
“ใช้แน่ แต่รอก่อน” เขาต้องสวมเครื่องป้องกันก่อน ไม่งั้นเขารับไม่ได้
“ถ้าทำฉันแตกได้สามน้ำติด ฉันจะโอนให้สองหมื่น”
“ใช้อะไรได้บ้างคะ”
“ใช้อะไรก็ได้ที่เธอมี ให้คิดซะว่าจะรีดสองหมื่นจากฉันยังไง”
ขณะที่ความใหญ่โตกำลังถูกรูดอย่างขยันขันแข็งประตูห้อง VVIP ก็ถูกเปิดออกภาพที่ปลาวาฬได้เห็นทำเอาแข้งขาสั่นแต่ก็ต้องเดินเข้าไปด้านในตามนิ้วเรียวยาวที่กระดิกเรียกเธอให้เข้าไปหา
“สองกล่องนี้เอาไปให้พวกมันคนละกล่องครับ”
“ส่วนอีกกล่องของผม” ปลาวาฬรีบเร่งจัดการทุกอย่างให้รวดเร็ว เธอไม่อยากอยู่ในนี้แม้จะอีกแค่นาทีเดียวก็ตาม
“พี่ครับ”
“คะ” ไม่รู้จะเอาตาไปไว้ตรงไหนเลย เด็กนี่ไม่อายบ้างหรือไงนะ!
“นั่งลงครับ นั่งข้าง ๆ ผม” พูดจบแล้วตีที่นั่งด้านข้างของเขาบอกตำแหน่งให้เธอรู้ว่าเธอต้องนั่งตรงไหน
“คุณกันต์!” เธอขึ้นเสียงใส่เขา แต่เมื่อเจอกับสายตาคมกริบปากที่ตั้งใจเถียงก็ปิดลงราวกับถูกติดกาวเอาไว้
อะ ไอ้ ไอ้เด็กเปรต!
- Writer
- chap_listContents
- likeADD