4 : สร้างเรื่อง

2335 Words

อืด~ อืด~ อืด~ เสียงระบบสั่นจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นตอนตีสี่ ปลาวาฬกำลังหลับใหลอยู่อย่างสบายใจเพราะเป็นวันหยุดของเธอ มธุรสแจ้งมาแล้วว่าถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็สามารถพักผ่อนได้เลย แต่ถ้ามีเรื่องอะไรก็จะได้โอที ซึ่งข้อตกลงในส่วนนี้เธอพอจะรับได้อยู่บ้าง ก็คนฐานะอย่างเธอหางานยากมากนะที่จะได้เงินเดือนเริ่มต้นกว่าครึ่งแสนน่ะ แถมสวัสดิการต่าง ๆ ก็ดี เธอเลยคิดเอาไว้ว่าจะทำงานที่นี่ไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เธอจะซื้อบ้าน ซื้อรถ เปิดร้านนวดให้ย่า ถ้าย่านวดไม่ไหวแล้วก็จะให้ย่าอยู่บ้านทำอะไรก็ได้ที่ย่าชอบ เธอจะเอาเงินให้ย่าใช้เผื่อเวลาย่ามีเพื่อน อยากไปเข้าวัดทำบุญ อยากกินก๋วยเตี๋ยวที่ย่าชอบ ย่าจะได้ทำได้ทันทีไม่ต้องคอยประหยัดเหมือนอย่างทุกวันนี้ อืด~ อืด~ อืด~ เสียงระบบสั่นจากโทรศัพท์หยุดลงไปแล้ว แต่ก็ติดขึ้นมาอีกครั้งทำเอาหญิงสาวทนไม่ไหวเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ของเธอแล้วกดรับสายโดยที่ยังไม่ได้ลืมตาอย่างเต็มที่ “ฮัลโหล” (ยังไม่ตื่นเหรอครับ) นี่มันเพิ่งจะกี่โมงเอง เธอจะตื่นได้ยังไง เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เสียงนี้มัน…! อะ ไอ้เด็กเปรต! “อะ ไอ้.. คะ คุณกันต์เหรอคะ” (ถ้าไม่ใช่ผมแล้วพี่คิดว่าจะเป็นใครเหรอครับ หรือว่าพี่มีผู้ชายคนอื่นโทรหาด้วยเหมือนกัน) แม้คำถามของเขาจะฟังดูแปลก ๆ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร ในตอนนี้หัวสมองของเธอยังตื่นไม่เต็มที่แม้ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ และหงุดหงิดที่ถูกโทรมารบกวนในเวลานี้ “ไม่มีค่ะ ว่าแต่คุณกันต์โทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ” วันนี้มันเป็นวันหยุดของเธอนะ! (อ้อ ออกมาที่สวนสาธารณะหน่อยครับเดี๋ยวผมส่งโลเคชันไปให้) “หืม ตอนนี้เหรอคะ” (ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ พี่คิดว่าผมจะโทรหาพี่ทำไมครับ) ปลาวาฬกำมือแน่น เธอต้องท่องเอาไว้ในใจว่าเขาเป็นว่าที่เจ้านาย เธอเป็นเลขา “ดะ ได้ค่ะ” (ผมรออยู่นะครับ) สายถูกวางไปแล้ว หญิงสาวค่อนข้างหงุดหงิดเพราะยังนอนหลับไม่เต็มที่เลย แต่ก็ช่างเถอะหากเธอไปช้าไม่รู้ว่าเด็กเปรตนี่จะสร้างเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า เพราะตลอดเวลากว่าสามสัปดาห์ที่เธอทำงานมา เจ้าเด็กนี่สร้างเรื่องให้เธอต้องปวดหัวเยอะมาก ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเรื่องผู้เหญิงอีกด้วยนะ ••• “นายจะเลิกกับฉันจริง ๆ เหรอ” “เราไม่ได้คบกันสักหน่อย แล้วทำไมฉันจะเลิกกับเธอไม่ได้ล่ะ” มือหนาล้วงลงไปที่กระเป๋ากางเกงแล้วหยิบเอาซองบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่หญิงสาวตรงหน้าได้แต่ยืนก้มหน้าจ้องมองคนตัวสูงผ่านม่านน้ำตาที่ไหลลงมาเต็มสองแก้ม “ไปได้แล้ว” “ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้เรายังเอากันอยู่เลยนะ นายกล้าบอกเลิกฉันได้ยังไง” ก่อนหน้านี้เขาโทรมาหาเธอตอนหนึ่งทุ่มบอกให้เธอออกมาที่โรงแรมตามโลเคชันที่เขาส่งไปให้ พอเธอมาถึงเขาก็จับเธอกินอย่างไม่พักจนถุงยางหมดไปสองกล่อง ในตอนนี้พวกเราเพิ่งเดินออกมาจากโรงแรมเขาก็บอกเลิกเธอทันที แล้วยังกดโทรออกหาใครก็ไม่รู้ เมียใหม่งั้นเหรอ? เพราะมีแฟนใหม่เลยจะทิ้งเธอแล้วสินะ “ก็เมื่อกี้ฉันอยากนี่ แล้วเธอก็สมยอมไม่ใช่รึไง” โทรเรียกก็มา บอกให้อ้าขาก็ยอม แล้วแบบนี้เรียกไม่สมยอมตรงไหน? “ฉันไม่เลิก” “เรื่องของเธอ เพราะเราก็ไม่ได้คบกันตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่” “แต่…” เธอกับเขาเจอกันที่คลับเดอะมูนเรามีสัมพันธ์กันครั้งแรกเพียงแค่สบตาในสามวินาที จากนั้นมาเขาก็โทรเรียกให้เธอมาหาเรื่อย ๆ เมื่อคิด ๆ ดูแล้ว นอกจากเจอกันที่โรงแรมเขาก็ไม่เคยพาเธอไปไหนเลย เธอส่งข้อความหา เขาก็ไม่ค่อยตอบ หากตอบก็ดูรู้ว่าเป็นการตอบแบบขอไปที แม้เซ็กซ์ของเขาจะดีแต่เขาก็ไม่เคยเล้าโลมหรือปรนเปรอเธอในแบบที่คนรักทำกัน ความเมตตาเดียวที่เขามีให้ในตอนนั้นก็คือใช้นิ้วช่วยเบิกทางให้ “แต่อะไร” กันต์ธีเลิกคิ้วขึ้นอย่างต้องการคำตอบ “เรามีอะไรกันบ่อยมากกว่าผัวเมียบางคู่ซะอีก” “ฉันไม่ได้มีกับเธอคนเดียวสักหน่อย อีกอย่างฉันเป็นพวกเซ็กซ์จัดน่ะ บอกตามตรงกับเธอฉันไม่เคยอิ่มเลย” เหอะ นี่เธอมาชอบคนแบบนี้ได้ยังไง “นายนี่มันเชี่ยจริง ๆ” “ฉันก็ยินบ่อย ๆ นะ แต่ว่าจะทำไงดีล่ะในขณะที่เธอเป็นคู่นอนให้ฉัน ฉันก็ดูแลเธอดีไม่ใช่รึไง ไม่เคยต้องให้เธอได้เสียอะไรเลยนอกจากเสียตัวนะ” กันต์ธีพ่นควันขาวคลุ้งออกมาจากปาก ก่อนพูดต่ออีกประโยค “จะเรียกว่าเสียตัวก็ไม่ได้ เพราะดูเธอเองก็จะชอบนี่นา” หญิงสาวยกแขนขึ้นหมายจะฟาดฝ่ามือลงไปที่แก้มสากของชายหนุ่ม ทว่าแขนของเธอกลับถูกใครบางคนจับเอาไว้ “แฮก แฮก จะ ใจ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ” ปลาวาฬวิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบเธอเห็นว่าหญิงสาวยกมือขึ้นตั้งใจจะทำร้ายกันต์ธีเธอเลยต้องใส่สี่คูณร้อยออกมาคว้าแขนของหญิงสาวโชคร้ายเอาไว้ “เธอเป็นใคร” “ฉะ ฉัน แฮก ฉัน ฉันเป็นเล…” “คู่นอนคนใหม่ของฉันเองล่ะ” ขวับ! ปลาวาฬหันไปตามต้นทางของเสียง เธอตกใจกับคำพูดของเขา แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้จะทำอย่างที่พูดก็ตาม แต่ว่านี่เขาจะสร้างเรื่องให้เธอไปถึงไหน กี่คนแล้วนะในสามสัปดาห์มานี้ที่เขาบอกเลิกผู้หญิงไป น่าจะสักสี่คนไหมนะ แล้วบอกกับทุกคนที่เลิกว่าเธอเป็น เอ่อ เป็น เป็นคู่นอนของเขา “แกนี่เอง!” “นี่ ๆ ถ้าทำร้ายเธอฉันจะแจ้งข้อหาทำร้ายร่างกาย” กันต์ธีตอบแล้วคว้าต้นแขนของปลาวาฬมาโอบไว้อย่างคนที่แสดงความสนิทสนม สายตาของหญิงสาวคนนั้นจ้องมองมือใหญ่ที่โอบต้นแขนเรียวของปลาวาฬเอาไว้ หญิงสาวคนนั้นจ้องมองมือนั้นด้วยสายตาที่เจ็บปวด ส่วนตัวสร้างเรื่องกลับมีสีหน้าพึงพอใจออกมาอย่างชัดเจน “นายทำแบบนี้จะใจร้ายเกินไปแล้วนะ” “หึ ฮ่า ๆ ๆ ใจร้ายเหรอ งั้นที่เธอทำไม่ใจร้ายกับฉันหรือไง” เพราะเขารู้ว่าหญิงสาวมักจะชอบลักลอบถ่ายคลิป และบันทึกเสียงเวลาที่อยู่กับเขาเอาไว้ โชคดีที่เขาเป็นคนค่อนข้างระวังตัวเขาเลยป้องกันเรื่องพวกนั้นได้ทัน เขารู้ว่าทุกครั้งที่เธอกลับไปอย่างไม่ได้อะไรเลยเธอก็คงจะหงุดหงิด แต่เว็บบอร์ดสาธารณะยอดฮิตอย่างพันX กลับมีการเล่าเรื่องราวอย่างกับอยู่ใต้เตียงของเขาออกมาเรื่อย ๆ ไม่เพียงแค่นั้นในโซเชียลยังมีการขยายเรื่องราวนั้นจริงบ้างไม่จริงบ้าง บางคนก็คิดว่าเป็นเรื่องโกหก บางคนก็มากรี๊ดดีใจที่เธอได้หลับนอนกับเขา และบางคนก็ไม่ประสงค์ดีทำให้ระยะหลังมานี้มักมีข่าวของเขาหลุดออกมาบ่อย ๆ แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะทุกอย่าง ยังไม่มีหลักฐานไงล่ะ เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงชอบทำแบบนี้ เธอชอบเล่าเรื่องบนเตียงให้เพื่อนฟังอย่างไม่อายหรือไม่กลัวว่าตัวเองจะเสียหายเลยหรือไง ส่วนเขาก็อยู่กับคนแบบนี้ไม่ได้หรอก เขาพยายามปล่อยผ่านไปแล้วแต่เธอก็ไม่หยุด เคยถามเธอแล้ว เธอก็เลือกที่จะโกหก แล้วเขาจะเก็บเธอเอาไว้ทำไม ส่วนเรื่องที่แปลกก็คือ หญิงสาวหลายคนที่เขาเลิกยุ่งด้วยนั้น ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นพวกเก็บความลับไม่อยู่ ชอบเล่าเรื่องของเขาในทางเสียหายทั้งนั้น จนบางทีเขาก็คิดว่าหรือมันไม่ใช้นิสัยของผู้หญิงบางส่วน แต่มีคนส่งมาเพื่อทำให้เขาเสื่อมเสียหรือเปล่า แต่เมื่อคิด ๆ ดูแล้วเขาก็คิดไม่ออกเลยว่าใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ แล้วทำไปทำไม? เขาเลยตัดสินใจจบกับคนประเภทนี้ดีกว่า เพราะถึงแม้พ่อจะคอยเคลียร์ปัญหาให้เขา แต่ว่าก็มีสิ่งที่พ่ออ่อนไหวที่สุดคือชื่อเสียง และกระแสสังคมด้านลบ แน่นอนว่าเขาเข้าใจเพราะแม่บอกว่าพ่อสร้างสำนักงานแห่งนี้ขึ้นมาเองกับมือ กว่าจะมีชื่อเสียง และเป็นเบอร์ต้นขึ้นมาได้ ทุกอย่างล้วนมาจากความสามารถของพ่อเขาทั้งหมด หากมันต้องมาพังลงเพราะเขา มันก็คงจะแย่มากไม่ใช่หรือไง “ฉะ ฉัน ทำอะไร” “ไปซะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก แล้วถ้าฉันรู้ว่ามีเรื่องอะไรหลุดมาจากเธอล่ะก็ ฉันจะฟ้องร้องเธอให้ล้มละลายจนอยู่ในประเทศนี้ไม่ได้เลย!” ปลาวาฬเหลือบมองคนหน้าหล่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขาพ่นควันขาวออกมาอีกครั้งแล้วเลื่อนสายตาลงมาจ้องมองเธอ มือของเขายังโอบที่ต้นแขนของเธออยู่ ที่จริงเธอสามารถดิ้นได้ แต่เพราะเขาจับแน่นเกินไปราวกับกลัวว่าเธอจะดิ้นเธอเลยต้องอยู่เฉย ๆ “พี่ครับ” “คะ” “จัดการยัยนั่นให้ด้วยนะครับ” พูดแล้วยิ้มให้เธอราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องง่าย ๆ ส่วนเรื่องที่เธอต้องจัดการคือการให้อีกฝ่ายลงนามพร้อมถ่ายหลักฐานยืนยัน โชคดีที่เธอมีประสบการณ์มาแล้วจากครั้งก่อนหน้านี้เลยเตรียมความพร้อมทุกอย่างออกมาเป็นอย่างดี เพราะก่อนออกจากบ้านเธอก็คาดการณ์ไว้หลายเหตุผลเลยที่เด็กเปรตนี่จะสร้างเรื่องอะไรออกมาได้บ้าง “เดี๋ยวผมไปซื้อน้ำดื่มมาให้นะครับ กลับมาหวังว่าจะเรียบร้อยแล้วนะครับ” มือหนาปล่อยจากต้นแขนเธอแล้วเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อซึ่งเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง “เอ่อ คุณต้องเซ็นสัญญาลงนามว่าจะไม่เปิดเผยข้อมูลของคุณกันต์ในทุกเรื่อง หรือถ้าจะให้อธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คงต้องพูดว่า คิดซะว่าชีวิตนี้คุณไม่เคยได้ใกล้ชิดกับเขาน่ะค่ะเพราะถ้าจะบอกว่าให้ทำเป็นไม่รู้จักก็คงไม่ได้เพราะคุณกันก็กำลังเป็นที่น่าจับตามองอยู่ตลอดอยู่แล้ว” “ถ้าฉันไม่เซ็นล่ะ” หัวใจของเธอเต้นรัวคราวนี้ไม่ใช่เพราะเสียใจที่ถูกยุติความสัมพันธ์ แต่เป็นเพราะเขารู้เรื่องนั้นได้อย่างไร รู้ได้อย่างไรว่าเธอไปเล่าให้เพื่อนฟังว่าได้หลับนอนกับเขา รู้ได้อย่างไรว่าเธอเติมสีตีไข่ลงไปในเรื่องเล่าที่เผยแพร่ เมื่อคิดดูดี ๆ ก็เหมือนว่าสิ่งที่เธอเผยแพร่ออกไปมันก็หายไปดื้อ ๆ เลยเหมือนกันนี่นา “ก็คงจะเป็นอย่างที่คุณกันต์บอกค่ะ แล้วก็ขอโทรศัพท์มือถือ มาเช็กด้วยนะคะ เพราะจะมีรูปคุณกันต์ไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวน้ำตาคลอยอมส่งโทรศัพท์มือถือให้ปลาวาฬ และเซ็นเอกสารง่าย ๆ ก่อนเดินจากไปหลังจากที่ปลาวาฬจัดการกับมือถือของอีกคนได้อย่างเรียบร้อย ขณะที่กำลังนั่งรอชายหนุ่มอยู่เงียบ ๆ ท้องฟ้าตอนเช้าก็เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว “ไม่ได้เห็นท้องฟ้าเปลี่ยนสีแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พลางอมยิ้มอย่างมีความสุขใจ “เรียบร้อยแล้วเหรอครับ” “ค่ะ คุณกันต์” “พี่คงง่วงแย่เลยที่ผมโทรไปปลุกแต่เช้าแบบนี้” เธอจะได้กลับบ้านแล้วสินะ ในที่สุดเด็กเปรตก็จะกลายเป็นเด็กดีแล้ว “ก็นิดหน่อยค่ะ มันกะทันหันไปเลยมึน ๆ อยู่ค่ะ” นอนน้อย นอนไม่พอ หัวสมองก็ต้องมึนอยู่แล้ว “อย่างนี้นี่เอง งั้นขึ้นรถสิครับ” Lexus LM300 สีดำขลับจอดรออยู่ที่ริมทางเท้า ปลาวาฬก็ฉีกยิ้มกว้างเดินตามไปอย่างว่าง่าย วันนี้เด็กนี่ใจดีจังแฮะจะไปส่งเธอที่บ้านด้วย คงรู้สึกผิดสินะที่โทรกวนคนอื่นในวันหยุดแต่เช้า ในที่สุดเด็กนี้ก็เริ่มมีสำนึกบ้างแล้ว ปลาวาฬก้าวขาเข้าไปนั่งด้านใน ส่วนกันต์ธีก็ก้าวตามขึ้นมาประตูอัตโนมัติปิดลงพร้อมกับชายหนุ่มที่กำลังยิ้มให้หญิงสาวจนตาปิด เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่รถตู้คันหรูก็เคลื่อนตัวไปได้อย่างรู้ทิศทาง เจ้าเด็กนี่เป็นว่าที่เจ้านายที่ดีเหมือนกันนะเนี่ย รู้กระทั่งที่อยู่ของลูกน้องด้วย ชายหนุ่มเลื่อนสายตามองคนตัวเล็กที่ใบหน้ากำลังเบิกบานอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่รู้เลยสินะว่าเขาจะพาเธอไปคอนโดเขา “พี่งีบก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมปลุก”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more