พี่สาวครับ

6 : แพกซ์

ภายในห้องคอนโดหรูเปิดช่องข่าวรอเอาไว้อยู่แล้ว แต่ไม่ว่าจะเป็นข่าวช่องไหนก็ไม่มีข่าวที่เขารอเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มตาชั้นเดียว ผิวขาวซีดยืนกัดเล็บมองออกไปริมระเบียง เขาถอนหายใจอยู่อีกหลายครั้ง บ้างก็หันไปมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางเอาไว้ตรงโต๊ะกลางหน้าโทรทัศน์

“แพกซ์ ใจเย็นหน่อยเดี๋ยวก็มีข่าวแล้ว”

“มันจะตายไหมวะ” เชนเพื่อนที่สนิทที่สุดของเขา และคนที่เคยอยู่กลุ่มเดียวกับกันต์ธี พวกเขาทรยศกันต์ธีด้วยการใส่ความ และออกจากกลุ่มมาตั้งกลุ่มของตัวเอง ทำให้ตอนนี้ที่มหาวิทยาลัยในชั้นปีสี่สองกลุ่มที่ค่อนข้างเป็นที่รู้จักก็คือกลุ่มของเขากับกันต์ธี การทรยศที่ว่านั้นเป็นการทรยศแบบเด็ก ๆ ก็แค่แจ้งเรื่องไปที่มหาวิทยาลัยเรื่องที่กันต์ธีมีสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ห้องเรียน ทำให้กันต์ธีเกือบถูกไล่ออก แต่เพราะไม่มีหลักฐานเรื่องนี้เลยถูกปัดตกไป ไม่สิ ไม่ใช่ไม่มีหลักฐาน แต่หลักฐานหายไปต่างหาก ตอนนั้นเขาค่อนข้างเจ็บใจเหมือนกัน

“ไม่ตายหรอกมึง มึงไม่ได้ต้องการให้ตายนี่ แค่ต้องการให้เป็นข่าวเฉย ๆ ไม่ใช่หรือไง”

“เออ” พ่อของเขาจะได้ยอมรับสักทีว่าเขาก็มีประโยชน์ และเก่งมากแค่ไหน

แพกซ์เดินไปนั่งที่โซฟา มือหนาหยิบรีโมตฯ ขึ้นมาเปลี่ยนไปดูช่องนั้นช่องนี้แต่ก็ไม่มีข่าวอะไรเลยจริง ๆ ทำเอาเขาใจไม่ดีเลย ไม่รู้ว่าไอ้นั่นมันทำงานไม่สำเร็จ หรือว่าหนีไปแล้ว หรือว่าฝั่งของกันต์ธีมีพาวเวอร์มากจนสามารถปิดข่าวอุบัติเหตุกะทันหันได้เลยงั้นเหรอ

ติ๊งน่อง~ ติ๊งน่อง~

เสียงออดดังขึ้น แพกซ์เงยหน้ามองเชน เป็นการบอกให้เชนไปเปิดประตูให้หน่อย เขารู้ว่าใครจะมาเลยไม่ได้มีเรื่องให้ต้องกังวลอะไร

แกร็ก!

“เอ้าข้าวเช้า ไอ้นุนิวแม่งซื้อโคล่ามาด้วย”

“มึงเลือกแต่ข้าว” ด่าภิภูกลับไปก่อนแทรกตัวเข้าไปข้างในห้องของแพกซ์ ก่อนหน้านี้พวกเขาสามคนถูกเทมป์เพื่อนในกลุ่มของกันต์ธี และเป็นอดีตเพื่อนของพวกเขาลากตัวไปที่โรงยิมของโรงเรียนร้าง เพราะไปสร้างเรื่องเอาไว้ เจ้าของร้านนั้นก็อะไรไม่รู้ทำไมถึงต้องส่งเรื่องไปบอกมันด้วย ทำให้พวกเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด

“เออนี่ ภิภู คราวก่อนที่มึงบอกว่ามีผู้หญิงผมสั้นมาช่วยพวกมึงไว้ใช่ปะ”

“ใช่ ผมสั้น ทำผมสีทูโทน สวยเก๋มาก ทำไมวะ”

“เดี๋ยวกูจะใช้หนี้ให้พวกมึงเอง ยังไงครั้งนั้นก็เป็นแผนของกูจะให้พวกมึงมารับผิดชอบได้ยังไง แต่ว่านะ มึงช่วยนัดผู้หญิงคนนั้นให้หน่อยสิ กูอยากรู้ว่าเธอมีความสัมพันธ์ยังไงกับไอ้กันต์”

“เออ กูจะติดต่อดู”

“ถ้ารู้แล้วมึงจะทำอะไรวะ” นุนิวถามพร้อมกับหยิบถุงข้าวเหนียวขึ้นมากินกับไก่ทอดที่เขาซื้อมา

“ก็ถ้าเป็นผู้หญิงของมัน กูก็จะแย่งมา แล้วล้วงความลับ แต่ถ้าสวยถูกใจก็กะจะเอาให้คุ้มก่อนแล้วค่อยเขี่ยทิ้ง แต่ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงของมัน กูก็คงจะแค่พยายามตีสนิทแล้วล้วงความลับของมันมาให้ได้ กูต้องทำทุกอย่างให้มันเสียหายมากที่สุดอยู่แล้ว” เพราะถ้าไม่ใช่ผู้หญิงของกันต์ธีไอ้เวรนี่ก็ไม่สนใจหรอก เขาก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้เธอเป็นผู้หญิงที่มันไว้ใจในทุกเรื่องทีเถอะ

“ซื้ออะไรมากินวะ”

“ไก่ทอดหาดใหญ่ ทำไมอะ เหม็นเหรอ” นุนิวถาม พลางกัดน่องไก่ไปด้วย

“เปล่า หอมดี อยากกินเลย”

“อะไร นู้นหมูสวรรค์ของมึงอยู่ในถุง” พยักพเยิดใบหน้าบอกกับแพกซ์ให้หยิบของตัวเอง

“กูอยากกินของมึงนี่หว่า น่ากินกว่าของกูตั้งเยอะ”

“มึงมันโรคจิต เอ้าเดินมาแดก!” สายตาของเชนกับภิภูมองทั้งสองคนแล้วส่ายหัวอย่างจนใจ สองคนนี้ชอบกัดกันเป็นประจำอยู่แล้วตั้งแต่อยู่กลุ่มเดียวกับกันต์ธีจนแยกตัวออกมา

[ข่าวด่วน! เกิดอุบัติเหตุคนเมาขับรถพุ่งชนคนที่ร้านสะดวกซื้อในปั๊ม เมื่อเช้านี้ทำให้ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บหนึ่งรายยังไม่ทราบชื่อ ส่วนคนขับหนีไปแต่ตอนนี้เจ้าหน้าที่ตามจับตัวมาได้แล้ว หลังจากตรวจสอบพบว่ารถคันดังกล่าวไม่มีป้ายทะเบียนเป็นรถที่คนขับขโมยมาจากเต็นท์รถมือสอง…]

ข่าวที่รอคอยดังเข้าหูมาจนได้ทั้ง ๆ ที่เมื่อได้ยินข่าวนี้เขาควรจะดีใจแท้ ๆ แต่ทำไมหัวใจถึงได้วูบโหวงแปลก ๆ แพกซ์ และเพื่อนมองเหตุการณ์จากกล้องวงจรปิดที่ทางสถานีโทรทัศน์นำมาฉายซ้ำได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่น่ากลัว และความกล้าหาญในการปกป้องของกันต์ธีก็ทำให้การพูดคุยเช้านี้เงียบไป

ผู้หญิงคนนั้น ถูกปกป้องโดยอดีตเพื่อนของเขา งั้นก็มีอยู่สองอย่างก็คืออย่างแรกเป็นผู้หญิงของกันต์ธีจริง ๆ หรืออย่างที่สองเป็นไปตามสัญชาตญาณของผู้ชายที่ต้องปกป้องอันตรายให้ผู้หญิงที่อ่อนแอกว่า แต่ว่าทำไมภาพที่เขาเห็นมันทำให้เขาใจสั่นอย่างไม่รู้ตัว เขาแทบไม่ได้โฟกัสเลยว่ากันต์ธีปกป้องผู้หญิงคนนั้นทำไม แต่กลับโฟกัสจังหวะที่ร่างกำยำของเพื่อนกระเด็นไปกระแทกกับผนักกระจกของร้านสะดวกซื้อก่อนร่วงลงพื้นแล้วแน่นิ่งไป

เป็นห่วงงั้นเหรอ หรือรู้สึกผิด เพราะอย่างไรก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ตอนมอปลาย

“พวกกุเข้าใจมึงนะแพกซ์ พวกกูก็เป็น” เชนพูดขึ้น เพราะเขาเป็นคนแรกที่ได้สติหลังจากจ้องภาพเหตุการณ์นั้น เมื่อหันมาเจอเพื่อนก็รู้เลยว่าเพื่อนแต่ละคนเป็นห่วงกันต์ธีกันไม่น้อยเลยรวมถึงตัวเขาเองก็ด้วย

“ต่อให้ในข่าวจะระบุว่ายังไม่ทราบชื่อผู้บาดเจ็บ แต่พวกเราก็คลุกคลีกันมานานจะไม่รู้เลยเหรอวะว่านั่นเป็นใคร อีกอย่าง…” นุนิวเหลือบตามองแพกซ์ก่อนพูดออกมาอีกประโยค

“นี่ก็เป็นการจัดฉากของมึงไม่ใช่เหรอวะแพกซ์” ใช่ เขาเป็นคนจ้างเอง แล้วบอกว่าจะประกันตัวออกมาแน่ แค่อาจจะต้องยอมนอนคุกให้เขาไปก่อน และจะให้เงินอีกด้วยลุงคนนั้นถึงได้ยอมทำแบบนี้

•••

ช่วงสายวันต่อมา

“หนูไปพักก็ได้นะ ยังไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่เมื่อวานเลยนิ”

เตยหอมพูดขึ้นพลางวางมือไว้ที่ไหล่เล็กของปลาวาฬอย่างอ่อนโยน ว่าที่เลขาของลูกชายคนนี้คงจะยังไม่หายช็อก และโทษตัวเองแน่ โชคดีที่การันต์สามีเธอบอกให้ว่าที่เลขาของลูกไปพบจิตแพทย์เพื่อปรึกษาโดยค่าใช้จ่ายเขาจะเป็นคนออกให้ทั้งหมด

“คุณกันต์ต้องมาเป็นแบบนี้เพราะฉันค่ะคุณเตยหอม”

เมื่อเช้าหลังจากที่รู้ว่ากันต์ธีปลอดภัยแล้ว การันต์ก็ไปส่งกัสจังที่โรงเรียน เขาบอกว่าจะตรงไปที่โรงพักด้วยจะไปดูหน้าไอ้คนที่ทำให้ลูกชายเขาต้องเป็นแบบนี้

“อย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่ความผิดของหนูหรอกนะจ๊ะ”

ถึงเธอจะเสียใจที่ลูกชายอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่มีอะไรเสียหายไปมากกว่านี้ แต่เด็กสาวคนนี้สิคงจะโทษตัวเองจนรู้สึกผิดไปอีกนานแน่นอนเลย

“ฉันไม่โทษหนูหรอก ครอบครัวเราก็ไม่มีใครโทษหนูเลย”

“ฮึก… ฮึก... ฮือ~” เป็นภาพที่แปลกตาสำหรับเตยหอมเหมือนกันคนเป็นแม่ปกติแล้วต้องร้องไห้ฟูมฟายไม่ใช่หรือไง เฮ้อ เอาเถอะในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว เธอจะกลับไปอาบน้ำเตรียมของมาเฝ้าลูกชายเสียหน่อย

“งั้นฉันฝากตากันต์หน่อยนะ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำเตรียมของมาเฝ้าตากันต์คืนนี้”

“ได้ค่ะ ฉันจะดูแลคุณกันต์เป็นอย่างดีเลยค่ะ” เตยหอมยิ้มให้คนตัวเล็ก ทั้งเอ็นดู และเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะสะเทือนใจ ก่อนไป เธอยังเดินไปข้างเตียงลูกชายลูบศีรษะของลูก กับมองแขน และขาที่สวมเฝือกอยู่ โชคดีที่ไม่หัก โชคดีที่แค่ร้าว และหัวแตกก็เท่านั้น โชคดีจริง ๆ ที่ไม่เป็นอะไรที่มันหนักมากไปกว่านี้

ปลาวาฬนั่งเฝ้ากันต์ธีไปพลางทบทวนงานไปด้วย เธอตั้งใจไว้ว่าเธอจะอยู่จนกว่าจะแน่ใจว่าเขาไม่เป็นอะไร กระทั่งช่วงบ่ายคล้อยก็ได้ยินเสียงครางในลำคอของชายหนุ่ม

“คะ คุณกันต์”

“อือ พี่ครับ” น้ำเสียงแหบแห้งอย่างน่าสงสาร ปลาวาฬยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว คนที่เคยดูดี สง่างามขนาดนั้น ตอนนี้กลับมีสภาพแบบนี้เพราะเธอ ถ้าเธอเดินระวังกว่านี้ ก็คงจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นแน่ ทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอ

“ระ ร้องไห้ทำไมครับ”

“...ฮึก หิวน้ำไหมคะ” ชายหนุ่มพยักหน้ามองดูคนตัวเล็กปาดน้ำตาแล้วหันไปรินน้ำใส่แก้วให้เขา เธอยังใส่ชุดเดิมอยู่ แปลว่าเธออยู่ที่นี่ตลอดเลยงั้นเหรอ

“ผมนอนไปกี่สัปดาห์เหรอครับ” ยื่นมือไปรับไม่ได้เพราะเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว ปลาวาฬกดปุ่มโทรเรียกพยาบาลบอกให้รู้ว่าคนไข้ได้สติแล้ว เธอจับหลอดจ่อไปที่ปากของชายหนุ่มอำนวยความสะดวกให้กับเขา

“หนึ่งวันเท่านั้นค่ะ” ชายหนุ่มทำหน้าตาเหมือนเสียดายจนปลาวาฬอดไม่ได้ต้องถามเขาเมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้น

“สีหน้าอะไรกันคะ”

“ก็เสียดายนิดหน่อยครับ” อุตส่าห์จะได้จิ้มแล้ว ดันมาเกิดเรื่องแบบนี้ก่อนเสียได้ เฮ้อจากนี้จะยากไหมนะ หรือจะสานต่อได้อีก แล้วก็นะ เมื่อกี้นี้เขาเห็นเธอน้ำตาคลอมันยิ่ง… ไม่ได้ ๆ ห้ามคิด แต่ว่าเธอก็ดูดีตอนร้องไห้จริง ๆ นะ เห็นแล้วก็อยากจะรีบหายจะได้ ‘รังแก’ เธอได้จนหนำใจ

“ผมเจ็บแขนจังครับ” อ้อนเธอด้วยคำพูด และสายตาที่เว้าวอนเรียกร้องความน่าสงสารจากเธอให้ได้มากที่สุด

ปลาวาฬเม้มปากแน่นเหลือบสายตามองคนเจ็บ “ฉันขอบคุณนะคะที่คุณช่วยฉันไว้”

“ถะ ถ้าคุณมีอะไรให้ฉันตอบแทน…” เขารอคำนี้นี่แหละ

“มีอยู่แล้วครับ คนอย่างผมไม่ทำเรื่องที่เสียผลประโยชน์หรอก” ถึงเขาจะพูดแบบนี้แต่ปลาวาฬก็คิดว่าต่อให้ผลประโยชน์จะล่อตาล่อใจขนาดไหนก็คงไม่มีคนบ้าที่ไหนเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงอย่างเขาแน่ มันทำให้เธอตัดสินใจได้เองว่าที่เขาพูดแบบนี้เป็นเพราะเขาไม่อยากทำให้เธอรู้สึกผิด ทำไมคนบ้านนี้ถึงดีขนาดนี้นะ ถ้าแม่เธอยังอยู่ ถ้าพ่อของเธอไม่ทิ้งไปเธอจะได้รับรู้ถึงความอบอุ่นแบบนี้ไหมนะ

“ก็ได้ค่ะ คุณกันต์จะเรียกใช้ฉันตลอดอายุงานเลยก็ได้ ฉันจะไม่อิดออดแน่นอนค่ะ” เพราะเขาช่วยชีวิตของเธอไว้ ต่อจากนี้เธอจะไม่แอบด่าเขาในใจว่าเด็กเปรตอีกแล้ว และจะยอมเต็มใจเคลียร์สาว ๆ พร้อมกับแก้ปัญหาต่าง ๆ ให้เขาอย่างเต็มใจ เธอจะเป็นเลขาที่ส่งเสริมเจ้านายในทุกเรื่องให้จงได้ เพราะสิ่งที่เธอทำให้เขาได้มันเทียบไม่ได้เลยกับการที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูห้องคนไข้ดังขึ้นเบา ๆ ทำให้กันต์ธีมองไปที่ประตูส่วนปลาวาฬก็เดินไปเปิดประตูให้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังประตู ทว่าเมื่อเปิดประตูแล้วเธอก็อดแปลกใจไม่ได้ เพราะคนที่เดินแทรกตัวเธอเข้าไปด้านในโดยไม่ได้ขออนุญาตคนนั้นเธอไม่รู้จัก ส่วนอีกสามคนเธอรู้จักแล้ว

“ไง ได้ข่าวว่ารถชนเหรอ”

“ไอ้แพกซ์!”