ตอนที่1
602 Words
ตอนที่1 เกิดเหตุ
#วันรับปริญญา
“พวกแกวันนี้เราคงไม่ได้ไปฉลองด้วยนะ เรานัดกับพ่อแม่ไว้ว่าจะกลับไปฉลองด้วยกันน่ะ ไว้วันหลังนะ ซอรี่จริง ๆ”
มิตาบอกกับเพื่อนสนิททั้งสามคนด้วยสีหน้ารู้สึกผิดหลังจากถ่ายรูปกลุ่มกันเสร็จ วันนี้เป็นวันรับปริญญาของเธอ พ่อกับแม่ของมิตาพวกท่านมาได้แป็ปเดียว เพราะต้องกลับไปเปิดร้านต่อ ที่บ้านของมิตาไม่ได้ขัดสนแต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร พ่อกับแม่เธอเปิดร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ภายในบ้านซึ่งก็จะมีลูกค้าประจำแวะเวียนมาซื้ออยู่เสมอ
“อื้อ โอเค งั้นก็กลับบ้านดี ๆ ไว้ค่อยโทรนัดกัน”
แจม ปืน และกำปั้นโบกมือลามิตา จากนั้นก็แยกย้ายกันไป
“รถเมล์ไปไหนหมดเนี่ย! นี่ก็เพิ่งจะสี่โมงเองนะ เฮ้อ!”
มิตาบ่นอุบเมื่อรอรถประจำทางอยู่นานแล้วแต่ก็ยังไม่มาซักที สุดท้ายเธอเลยเลือกที่จะโบกรถแท็กซี่เพื่อกลับบ้านแทน เพราะกลัวว่าพ่อกับแม่จะรอนาน
# บ้านรมิตา
“แม่คะ พ่อคะ มิตากลับมาแล้วค่ะ...”
มิตาส่งเสียงสดใสเรียกพ่อกับแม่ของเธอตั้งแต่เดินมาถึงแค่หน้ารั้วบ้าน กว่าจะมาถึงบ้านก็ปาไปห้าโมงกว่าแล้ว ‘ป่านนี้พ่อกับแม่คงกำลังเตรียมตั้งโต๊ะฉลองกันอยู่แน่ ๆ เลย’
“อ้าว! ทำไมเปิดประตูบ้านทิ้งไว้แบบนี้ล่ะเนี่ย...”
มิตาพูดขึ้นพร้อมขมวดคิ้วสงสัย เพราะปกติพ่อกับแม่จะไม่เปิดประตูรั้วกับประตูบ้านทิ้งไว้แบบนี้ เนื่องจากที่บ้านขายของต้องคอยระมัดระวังเป็นพิเศษ แถวนี้วัยรุ่นมั่วสุมกันค่อนข้างเยอะ
“พ่อคะ แม่คะ ทำไมถึงเปิดประตูบ้านไว้แบบนี้ล่ะคะ?”
หญิงสาวส่งเสียงถามในขณะกำลังเดินไปที่ห้องนั่งเล่น แต่เมื่อเดินไปเปิดม่านลูกปัดที่กั้นห้องไว้ออก มิตาก็ต้องพบกับภาพสุดช็อกแทบหมดสติ!!
“กรี๊ดดดด!!! แม่ พ่อ เกิดอะไรขึ้น ทะ ทำไมเป็นแบบนี้ ฮือ ๆ ใครก็ได้ช่วยที ช่วยด้วยค่ะ ช่วยพ่อแม่มิตาด้วย ฮื้อ...พ่อแม่ฟื้นสิ มิตากลับมาแล้วนะ พ่อคะ แม่คะ...ไหนเราสัญญากันไว้ว่าจะฉลองด้วยกันไง ฮือออ”
หญิงสาววิ่งไปกอดร่างไร้ลมหายใจของผู้เป็นแม่ที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ โดยในมือของพ่อเธอนั้นมีปืนสั้นปลายกระบอกใส่ที่เก็บเสียงอยู่ แต่หญิงสาวก็ไม่ได้มีเวลามาคิดอะไรมากนัก เพราะภาพตรงหน้านี้ทำให้เธอช็อก ตั้งสติแทบไม่ได้ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ในชีวิตนี้เธอมีแค่เพียงพวกท่านสองคนที่เป็นโลกทั้งใบของเธอแต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ครอบครัวที่แสนอบอุ่นนั้น
จากนั้นไม่นานก็มีชาวบ้านวิ่งมาดู โทรแจ้งตำรวจ และรถพยาบาลให้ แต่เมื่อไปถึงโรงพยาบาลคุณหมอกลับบอกว่าพ่อกับแม่เธอเสียชีวิตก่อนหน้านั้นแล้ว จากการถูกยิงเข้าที่จุดสำคัญคนละหนึ่งนัดราวกับรู้จุดตาย
.
.
.
.
มาร่วมลุ้นปมต่างๆไปพร้อมๆกันนะคะ
เนื้อเรื่องจะค่อย ๆ เฉลยมาทีละปม
ถ้าชอบก็อย่าลืมกดหัวใจ + เพิ่มเข้าชั้น เพื่อไม่ให้พลาดตอนต่อไปกันนะคะ
- Writer
