ลี่ซานจูงมือคนเป็นเมียลงจากรถ ก่อนเสียงทุ่มจะหันไปถามเจ้าหล่อนว่า
“ไปดูโรงงิ้วกันมั้ย?”
“งิ้วเหรอคะ?”ดวงตาคมคู่สวยเบิกกว้าง...ในยุคสมัยที่เธออยู่โรงงิ้วนั้นปิดไปนานหลายสิบปีแล้ว...แต่เหล่ากงเคยเล่าให้เธอฟังถึงบรรยากาศรื่นเริง...ปากรูปกระจับเตรียมจะรับคำ
แต่พอนึกได้ว่า...วันนี้มีความตั้งใจจะหาซื้อของฝากไปเยี่ยม อาปา กับม๊า ของสามี จึงเปลี่ยนใจลากชายหนุ่มเข้าร้านขายผลไม้ ก่อนจะตั้งใจเลือกแอปเปิ้ลลูกสวย สาลี่ และส้ม สามีตัวโตจึงได้แต่ช่วยหญิงสาวถือของพะรุงพะรัง เสียงหวานใสของภรรยาตัวน้อยต่อรองราคาเป็นภาพที่เขาไม่คุ้นชินเอาเสียเลย ยิ่งเห็นรอยยิ้มตาหยีดีใจที่ได้ของลดราคา ไอ้ต้าวเมียคนสวยยิ่งดี๊ด๊า ไปๆ มาๆ ในมือเขานอกจากผลไม้ ยังมีขนมไทยหลายชนิดที่อาปาชอบทาน
“เฮียซาน แล้วม๊าชอบดื่มชาอะไรคะ”
“หืม”
“…”
“อ๋อ ม๊าชอบชาซีลอน”ลี่ซานตอบเสียงเบา..ดวงตาคมกริบมองหน้าหญิงสาวราวกับเห็นตัวประหลาด เธอน
