“พวกไหนหมวดพอจะรู้ไหม” ฐานัตถ์ซักกลับ
“ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นพวกไหนครับ แต่ตอนนี้ผู้กองรฉัตรได้ล่วงหน้าไปยังที่เกิดเหตุแล้ว ผมเลยรีบโทรบอกหัวหน้าก่อนครับ” หมวดภัทรบอก ผู้กองฐานัตถ์พยักหน้าก่อนจะชำเลืองสายตามายังร่างบางที่นั่งอยู่ใกล้ๆ อีกครั้ง
“งั้นหมวดสั่งให้ทีมของเราพากำลังเสริมไปสมทบที่นั่นด่วนเลย ผมจะรีบตามไปเดี๋ยวนี้” ฐานัตถ์สั่งการกับลูกทีมก่อนจะกดวางสาย แล้วหันมาหาร่างเล็กที่นั่งจ้องหน้าเขา สีหน้าของเธอดูหวั่นวิตกกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ และรู้ว่าเขาจะต้องไปยังสถานที่เกิดเหตุ ก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วง
“คุณ...อยู่ได้ใช่ไหม” ร่างสูงก้มหน้ามองใบหน้าสวยที่จ้องมองเขาแววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เวนิตาจ้องหน้าเขานิ่งๆ ราวกับคิดอะไรบางอย่าง ฝ่ามือแกร่งของเขาวางลงที่หัวไหล่มนทั้งสองข้างของเธออย่างอ่อนโยน เหมือนเป็นการเรียกสติของคนตรงหน้าให้คืนกลับมา
“คุณโอเคหรือเปล่า” เขาถามย้ำด้วยน้ำเสี
