ร่างสูงของฐานัตถ์ค่อยๆ ลุกจากม้านั่งตัวยาว แล้วคว้าเก้าอี้ไม้สี่ขาที่วางอยู่ใกล้ๆ มาตั้งที่ข้างเตียงพร้อมกับนั่งลงข้างๆ คนที่นอนอยู่ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มพลางเอื้อมมือแกร่งขึ้นมาแตะที่หน้าผากมนของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
“ตัวไม่ร้อนแล้วนี่ครับ เมื่อคืนคุณมีไข้ ผมเป็นห่วงแทบแย่เลยรู้ไหม” เสียงทุ้มนุ่มกล่าวกับคนเจ็บด้วยสีหน้า และแววตาที่ดูเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
“คุณอยู่เฝ้าฉันทั้งคืนเลยเหรอคะ” เธอถามเสียงแผ่ว คนตรงหน้ายิ้มบางๆ ด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย
“ฉันไม่น่ารีบปลุกคุณตื่นเลย ไม่รู้ว่าคุณได้นอนพักไปนานแค่ไหนแล้ว” เวนิตาพูด ในใจก็อดเป็นห่วงเขาด้วยไม่ได้เช่นกัน
“ช่างเถอะนะ...แค่คุณฟื้นขึ้นมา ผมก็ไม่ง่วงแล้ว” เขาตอบ
“ที่นี่ที่ไหนคะ” เธอถาม หลังจากมองไปรอบๆ แล้วรู้ว่าคงจะไม่ใช่โรงพยาบาล หรือ เซฟเฮ้าส์อย่างแน่นอน
“จริงๆ จะเรียกว่าเซฟเฮ้าส์ ก็น่าจะได้ แต่ว่าผมยังบอกคุณไม่ได้หรอกนะ ว่าเป็นที่ไหน
