“ไม่เอาน่าเว… คุณอย่าทำแบบนี้สิ” ว่าแล้วคนตัวใหญ่ก็คว้าหมับเข้าที่ผ้าห่มหนาผืนนั้น แต่ข้อมือเล็กกลับดึงรั้งมันเอาไว้จนเรียวแขนเกร็ง ดวงตาคมกริบของเขาเริ่มสังเกตเห็นว่าเธอไม่ยินยอมที่จะให้ความร่วมมือกับเขาแต่โดยดีเสียแล้ว
'คราวนี้ราชสีห์หนุ่มอย่างเขา คงจะต้องสิ้นลายกลายมาเป็นเจ้าเหมียวเชื่อง ๆ เพื่อให้แม่กวางน้อยเอ็นดูบ้างแล้วสิ ไม่งั้นเห็นทีคงจะเกลี้ยกล่อมเธอได้ไม่สำเร็จ'
ว่าแล้วใบหน้าคมที่ดูหล่อเหลาคมคาย ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าสีหน้าที่อ่อนโยนเพื่อให้เธอคลายความกังวล ก่อนที่จะลองขยับผ้าห่มผืนนั้นอีกครั้ง แต่มือบางก็ยังคงเหนี่ยวรั้งเอาไว้แน่น เขาจึงเลือกที่จะไม่ผลีผลามทำอะไรที่สุ่มเสี่ยงต่อความรู้สึกของอีกฝ่าย
“เว… คุณเป็นอะไร ไหนบอกผมซิ” เขาถามด้วยสีหน้าและแววตาที่อ่อนโยนอีกครั้ง
“พอเถอะค่ะ อย่าทำแบบนี้เลย” เวนิตาบอกออกมาอย่างหนักแน่น ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยสายตาที่ขุ่นมัว แล้วเบือน
