สืบสวนชวนรัก

15 | กิ่งทองใบหยก

ชุดราตรีและสูทที่ใช้สวมใส่สำหรับงานเลี้ยงในคืนวันพรุ่งนี้ถูกนำมาส่งที่เซฟเฮ้าส์ โดยผู้หมวดนลินซึ่งรับมาจากร้านตัดเย็บของห้องเสื้อชื่อดังแห่งหนึ่งในค่ำวันนั้น ทันทีที่ผู้กองฐานัตถ์เดินมาดู ก็เห็นว่าชุดถูกตัดเย็บอย่างประณีต ดูเรียบร้อยพร้อมที่จะใช้ในงานก็กล่าวชมคนที่นำชุดมาส่ง

“สายตาการเลือกแบบของหมวดเนี่ย ไม่ทำผมผิดหวังเลยนะ” คนตัวสูงมองดูชุดของเขาและเวนิตาอย่างพอใจ ผู้หมวดนลินยิ้มรับอย่างเต็มใจด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้ม

“ขอบคุณค่ะ หัวหน้า” เธอยิ้มกว้างพลางพูด

“พรุ่งนี้ช่วงบ่าย ลินจะไปรับช่างแต่งหน้าทำผมมาที่เซฟเฮ้าส์ รบกวนหัวหน้าบอกคุณเวนิตาให้เธอเตรียมตัวไว้ด้วยนะคะ” หมวดนลินกล่าว ร่างสูงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินนำชุดขึ้นไปไว้ที่ชั้นสอง ส่วนหมวดนลินเมื่อทำหน้าที่ของตนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ขับรถกลับพร้อมๆ กับหมวดธีร์ และจ่าเทพที่เปลี่ยนผลัดกลับไปพักผ่อนด้วยเช่นกัน

ผู้กองฐานัตถ์เดินนำชุดมาส่งให้เวนิตาที่ยังคงพักผ่อนอยู่ภายในห้อง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูก่อนที่ร่างสูงจะเดินนำชุดเข้ามาให้ เวนิตาจึงก็ค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งที่เตียงแล้วมองตามคนที่กำลังเดินเข้ามาด้านใน

“ผมเอาชุดที่คุณจะต้องใส่ไปงานเลี้ยงพรุ่งนี้มาส่งครับ”

“ขอบคุณนะคะ” เธอบอกพร้อมกับมองดูชุดที่เขาถือเข้ามาด้วย

“มันไม่ดูวาบหวิวไปหน่อยเหรอคะ” ร่างบางเอ่ยถามทันทีที่ได้เห็น มือแกร่งแขวนชุดไว้กับเสาไม้แขวนผ้าอเนกประสงค์ขาตั้งทรงตรงที่หน้าห้องน้ำแล้วมองดูชุดที่ถือขึ้นมาด้วยครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาคนที่นั่งอยู่บนเตียง

“ปกติคุณผู้หญิงเวลาไปงานเลี้ยง ก็จะแต่งกันประมาณนี้ไม่ใช่เหรอครับ” เขาถาม เพราะคิดว่าเธอน่าจะชอบแบบชุดที่หมวดนลินเลือกให้ และเห็นว่าเป็นผู้หญิงด้วยกันก็น่าจะชอบอะไรเหมือนๆ กัน ใบหน้าเรียวเล็กส่ายไปมาเล็กน้อย ก่อนตอบ

“ก็คงจะเป็นผู้หญิงคนอื่น แต่คงไม่ใช่สำหรับฉันหรอกค่ะ ฉันว่ามันดูไม่ค่อยจะเหมาะกับฉันสักเท่าไหร่”

“เหมาะ หรือ ไม่เหมาะ พรุ่งนี้คุณลองใส่ดูก่อน ผมว่ามันอาจจะเหมาะกับคุณก็ได้นะ” เขาบอกพลางยิ้มให้ ก่อนจะเดินไปที่โคมไฟข้างเตียง

“คืนนี้คุณพักผ่อนให้เต็มที่ซะนะครับ พรุ่งนี้เรามีงานต้องทำกัน”

“ก็ได้ค่ะ” เธอรับคำ ก่อนจะเอนตัวลงไปนอนที่เตียงดังเดิม

“ราตรีสวัสดิ์ครับ” มือแกร่งปิดไฟให้แล้วเดินกลับไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมามองหน้าของคนที่นอนอยู่บนเตียง แสงไฟสลัวที่ทอดผ่านม่านสีขาวโปร่งแสงจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาที่ร่างบอบบาง เผยให้เขาได้เห็นใบหน้าเนียนของเธอที่กำลังมองตอบเขาเช่นกัน

ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงได้แต่สับสนกับท่าทีของเขา รีบหลับตาพริ้มลงทันที กลัวว่าเขาจะอ่านใจเธอออก จนล่วงรู้ถึงความรู้สึกลึกๆ ข้างในของเธอว่ามันกระวนกระวายใจแค่ไหน กับการกระทำของเขาเมื่อครู่นี้ มือแกร่งงับประตูลงอย่างเบามือ แล้วเดินกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง

วันต่อมา หมวดภัทร เจ้าหน้าที่ของหน่วยสืบสวนสอบสวนได้เข้ามายื่นการ์ดเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยง 25 ปี ของเครือทีเอสพี กรุ๊ปให้กับมือของหัวหน้าทีม โดยหมวดธีร์ และหมู่จินเองก็ได้รับกันคนละใบ

“หมวดนี่รู้งานนะครับเนี่ย ส่งการ์ดเชิญให้ก่อนเข้าร่วมงานพอดีเลย” หมู่จินยอหมวดภัทรที่สามารถหาการ์ดเชิญเข้าร่วมงานมาได้ทันเวลาก่อนงานคืนนี้พอดิบพอดี

“แหม...หมู่ ฝีมือระดับนี้แล้ว แต่ว่ากว่าจะไปหามาได้ก็เลือดตาแทบกระเด็นเหมือนกันนะ” หมวดภัทรบอก หมวดธีร์หัวเราะออกมาเล็กๆ

“แต่ก็ไม่เกินความสามารถหมวดภัทรเจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนสอบสวนของเราอยู่แล้วใช่ไหมล่ะครับ”

“แน่นอน! ว่าแต่...พวกคุณจะต้องคอยตามประกบหัวหน้ากับคุณเวนิตาอยู่ห่างๆ ใช่ไหม”

“ถ้าไม่จำเป็น ผมกับหมู่จินก็จะไม่เข้าไปในงาน จะคอยสังเกตุการณ์อยู่ด้านนอก เพราะไม่อยากให้คนพวกนั้นไหวตัวคิดว่ามีเจ้าหน้าที่บุกเข้าไปล้วงความลับถึงในงาน มันจะทำให้เสียแผน” หมวดธีร์กล่าว ผู้กองหนุ่มพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ผมว่าหมวดคิดถูกแล้ว เอาเป็นว่าถ้าไม่จำเป็นหมวดกับหมู่สองคนพยายามเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่รอบนอก ถ้ามีอะไรผิดปกติ หรือไม่ชอบมาพากลให้รีบแจ้งกลับไปที่หน่วย แล้วทางหน่วยจะติดต่อหาผม ส่วนผมจะรีบพาเวนิตากลับออกมาให้เร็วที่สุด”

“ได้ครับหัวหน้า” หมวดธีร์และหมู่จินรับคำ

“ผมจะพยายามเข้าไปเก็บหลักฐานมาให้ได้มากที่สุด เท่าที่จะหาได้ พวกคุณก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด”

“ครับหัวหน้า!” หมวดภัทร หมวดธีร์ และหมู่จินประสานเสียงรับคำสั่งจากหัวหน้าทีมของพวกเขา แล้วหันกลับมามองหน้ากันอย่างเด็ดเดียว

“จริงสิ ผู้กองรฉัตรรู้หรือเปล่าว่าพวกเรามีปฏิบัติการครั้งนี้” ร่างสูงของผู้กองฐานัตถ์หันกลับมาถามลูกทีม

“ผมคิดว่าไม่น่าทราบนะครับ เพราะว่าผู้กำกับเรียกประชุมแค่ทีมของเรา ไม่ได้แจ้งไปทางทีมของผู้กองรฉัตร ผมคิดว่าผู้กองไม่น่าจะทราบเรื่องนี้” หมวดภัทรกล่าว

“งั้นดีเลย ยิ่งคนรู้น้อยที่สุด เรายิ่งทำงานได้สะดวกขึ้น” ฐานัตถ์บอกกับลูกทีม ก่อนที่ทั้งหมดจะแยกไปประจำหน้าที่ของตัวเอง

ผู้หมวดนลินเดินทางมาถึงเซฟเฮ้าส์พร้อมกับช่างแต่งหน้าทำผมในช่วงเวลาบ่ายสามโมง ทันทีที่มาถึง ผู้หมวดนลินได้พาช่างแต่งหน้าที่เป็นสาวประเภทสองขึ้นไปที่ชั้นบน เพื่อจัดการตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้แล้วเสร็จ ก่อนถึงเวลานัดหมาย

เย็นวันนั้น เจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนที่ตอนนี้อยู่ชุดสูทเนี๊ยบสีดำสนิทเปิดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อคอเต่าสีน้ำตาลเข้มด้านใน ที่ถูกสั่งตัดพิเศษโดยภายในสามารถพกพาอาวุธปืนไว้ที่ข้างลำตัว เรียกว่า คอนซีลเมนท์ เทอเทิล เน็ค เชิ้ต (Concealment turtleneck shirt) เป็นเสื้อสำหรับซ่อนอาวุธปืนพกพา กับหัวเข็มขัด (บัคเคิล) ซึ่งถูกขัดเป็นเงาวับลับกับกางเกงผ้าอย่างดีสีดำขลับ รองเท้าหนังหุ้มส้น ดูเท่แบบมีสไตล์ ทำให้ตอนนี้ผู้กองฐานัตถ์ดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตร

ร่างสูงเตรียมพร้อมรอหญิงสาวที่ต้องไปร่วมงานในฐานะคู่รัก ซึ่งเธอกำลังถูกจับแต่งตัวอยู่ที่ชั้นสอง ชายหนุ่มลงมารอเธอที่ชั้นล่างก่อนเวลาเดินทางเกือบๆ สิบห้านาที โดยมีหมวดภัทร หมวดธีร์ และหมู่จินนั่งเฝ้ารออยู่ด้วย

เสียงโทรศัพท์มือถือของผู้กองฐานัตถ์ดังขึ้น ก่อนที่ ปลายนิ้วเรียวจะกดรับแล้วเดินหันหน้าออกไปคุยที่หน้าประตูทางเข้า

"สวัสดีครับท่านผู้กำกับ" ระหว่างที่ฐานัตถ์เดินออกไปพูดสายกับผู้กำกับเศรษฐพงศ์นั้น หมวดภัทรที่นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาวหันไปถามหมวดนลิน ที่กำลังเดินลงมา ว่าเวนิตานั้นแต่งตัวใกล้จะเสร็จแล้วหรือยัง เพราะนี่ก็ใกล้จะถึงเวลาเดินทางแล้ว แต่ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ตอบ

ร่างบางระหงก็ก้าวเท้าลงมาจากบันไดชั้นสองอย่างช้าๆ ผมม้วนเป็นลอนยาวถูกมัดเบี่ยงไว้ที่ด้านไหล่ซ้าย เผยให้เห็นลาดไหล่งามด้านขวาดูขาวนวลเนียนละเอียดสวมทับด้วยชุดราตรียาวเปิดไหล่สีมุกประกายวิบวับเมื่อกระทบแสงไฟที่สาดส่องมาบนเรือนร่างระหง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองมายังเบื้องหน้าอย่างขัดเขิน

ทุกคนในทีมที่ได้เห็นถึงกับตกตะลึงในความสวยสง่าที่อยู่เบื้องหน้า ต่างจ้องมองมาที่เธอชนิดที่เรียกว่า ตาไม่กะพริบราวกับถูกต้องมนตร์สะกดไว้

ริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีจากลิปสติกสีชมพูหวานฉ่ำวาว ตัดกับสีของชุดเผยยิ้มออกมาเล็กๆ เวนิตาได้แต่ยืนขัดๆ เขินๆ เพราะความไม่คุ้นชินกับชุดที่สวมใส่ แถมยังยืนอยู่บนรองเท้าสีขาวประกายมุกที่ปลายส้นสูงเกือบหกนิ้ว

ร่างสูงของผู้กองฐานัตถ์ที่วางสายจากท่านผู้กำกับ หันกลับมาเห็นเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ก็เป็นอีกคนที่ตกตะลึงในความสวยที่ดูราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายของหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้า

“เวนิตา! “ฐานัตถ์เอ่ยออกมาเบาๆ หลังจากที่ได้เห็น เขาได้แต่ยืนตาค้างไม่ต่างอะไรกับคนอื่นๆ ที่เอาแต่จ้องมองแบบตาไม่กะพริบ แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ที่จะได้เห็นหัวหน้าชุดคุ้มครองพยานอย่างเขาหลุดจากมาดนิ่งๆ

“ฉันบอกคุณแล้วว่าชุดนี้ มันไม่เหมาะกับฉัน” เวนิตาบ่นออกมาเบาๆ พลางก้มหน้าก้มตามองชุดที่ดูขัดเขินบนเรือนร่างของตัวเอง ร่างสูงของฐานัตถ์เดินเข้ามาหาพลางยื่นสันจมูกคมเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบข้างๆ หูบอกกับเธอเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ใครว่าล่ะ ชุดเนี่ย! มันดูเหมาะกับคุณนะ ไม่ได้แย่อย่างที่คุณคิดหรอก มั่นใจตัวเองหน่อยสิ” เขาบอกแถมยังอมยิ้มออกมาเล็กๆ เวนิตาเงยหน้าหันมาสบตากับคนตัวสูงด้วยความประหลาดใจในคำพูดของเขา แต่ก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ เพราะกลัวว่าชุดมันจะดูโป๊เกินไปสำหรับเธอ

ทั้งคู่ประสานตากันไปมา แม้ความจริงแล้วเวนิตาจะตัวเล็กกว่าคนตรงหน้าราวๆ สิบห้าเซนติเมตร แต่ตอนนี้เธอได้ความสูงเพิ่มขึ้นมาถึง หกนิ้ว ทำให้สามารถจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของคนตรงหน้าได้เต็มตามากยิ่งขึ้น เพราะส่วนสูงของเธออยู่เฉียดแค่ปลายสันจมูกโด่งของเขาเท่านั้น

“นี่คุณจะเอาโทรศัพท์มือถือไปด้วยเหรอ” ผู้กองฐานัตถ์ถามขึ้นมาอย่างสงสัยเมื่อเห็นมือถือของเธอเหน็บอยู่ที่กระเป๋าลับข้างเอวบาง

“ก็ฉันอยากพกไปด้วยนี่คะ” เธอบอกเสียงแข็ง

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่ถามเฉยๆ ครับ” เขาตอบกลับนิ่มๆ เวนิตายิ้มออกมาเล็กน้อย เพราะเธออยากจะถ่ายรูปของเขาในลุคหล่อๆ เท่ๆ แบบนี้เก็บเอาไว้ เพราะนานๆ ทีจะได้เห็นสายสืบอย่างเขาในภาพของเทพบุตร มันช่างหล่อบาดตาบาดใจเธอซะเหลือเกิน

"ในเมื่อพร้อมกันหมดแล้ว ก็รีบไปเถอะ เมื่อกี้ท่านผู้กำกับพึ่งจะโทรมาเช็คว่าเราออกเดินทางกันแล้วหรือยัง" เสียงเข้มๆ ของคนเป็นหัวหน้า ทำเอาลูกทีมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบลุกจากที่นั่งแล้วปรี่ไปที่รถ

ร่างสูงของผู้กองฐานัตถ์หันกลับมามองหน้าคนเอวคอดบางกิ่ว ที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้า พลางเอ่ยออกมาสั้นๆ ว่า

"เชิญครับ" เขาผายมือ แสดงความเป็นสุภาพบุรุษเชิญให้เธอไปที่รถ มือบางยกชายกระโปรงขึ้นเพื่อให้เดินได้อย่างถนัด แต่ดูเหมือนรองเท้าส้นสูงที่เธอสวมอยู่จะทำให้เธอก้าวเดินออกไปได้ช้า เพราะไม่มั่นใจว่ามันจะลื่น หรือ สะดุดล้มไปเสียก่อนหรือไม่

'หมวดนลินเองก็ไม่น่าที่จะเลือกรองเท้าส้นสูงขนาดนี้ให้กับเธอเลย' เวนิตาได้แต่ครุ่นคิด