“คุณจะตอบคำถามของฉันได้หรือยังคะ” เวนิตาไม่อยากให้เสียเวล่ำเวลารีบทวงถามกลับไปเมื่อสบโอกาส เจ้าของร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ แทนที่จะหันมาตอบดี ๆ กลับเอนตัวพิงลงไปบนเบาะแล้วหลับตาพริ้มลง ก่อนจะย้อนถามเธอกลับไป
“เมื่อกี้คุณถามผมว่าอะไรนะ”
"ฉันถามถึงริสแบนด์ของพนักงานที่นี่ค่ะ” เธอถามย้ำ เขานิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูงัวเงีย
“เวลาผมขึ้นรถทีไรแล้วรู้สึกง่วงทุกที เอาเป็นว่าถึงงาน คุณค่อยถามใหม่ก็แล้วกันนะ”
“อ้าว…คุณกฤษณ์!” เวนิตาร้องทัก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะหลับไปแบบที่พูดจริง ๆ
'บ้าจริง! ' เวนิตาเริ่มรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกหลอกให้มาด้วยแต่ก็ไม่เชิง ได้แต่นั่งเซงมาตลอดทาง แต่ในเมื่อยังไม่ได้ข้อมูลจากปากของเขา มันก็ทำให้เธอไม่สามารถที่จะเลี่ยงไปจากสถานการณ์ตรงนี้ได้ เธอจึงเลือกที่จะยอมทำตามใจของเขาไปก่อน
ไม่นานนัก ลีมูซีนคันหรูก็ขับเข้ามาจอดบริเวณอาคารของสถ
