“นี่คุณ ปล่อยฉันนะ!” เวนิตาส่งเสียงร้องห้าม ก่อนจะยกมือขึ้นมาปัดป้องอย่างพัลวัน
“อื้อ... อี้อุน! อั้นออกใอ้อ่อยอันอ้ะ” เวนิตาร้องห้ามอีกครั้ง แต่กลับถูกฝ่ามือแกร่งของอีกฝ่ายประกบปิดริมฝีปากบางของเธอไว้ ทำให้เสียงที่เล็ดลอดออกมาอู้อี้ จนฟังไม่ได้ศัพท์!
“นี่คุณ! ผมแค่อยากจะคุยด้วย” ร่างสูงสบตาแล้วบอกถึงเจตนารมณ์ของเขา ในขณะที่เวนิตาพยายามที่จะเปล่งเสียงออกมาเป็นคำพูด แต่ก็ยังฟังไม่ได้ศัพท์
“อี่อู้ออง อ่อยอั้น!”
“นี่พูดอะไรของคุณเนี่ย ผมไม่เห็นจะฟังรู้เรื่องเลย” คนตัวสูงกว่าขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยกับสีหน้าและแววตาของเธอ ดวงตาหวานตวัดหางตาชี้ไปที่มือแกร่งของเขาที่ยังคงปิดปากของเธอเอาไว้ เพื่อบอกให้เขารู้ตัวว่าเพราะเหตุใดเธอถึงพูดออกมาไม่ได้
“โอเค ผมจะเอามือออก แต่ว่าคุณจะต้องห้ามส่งเสียงดังนะครับ” ฐานัตถ์ทำความตกลงกับเธอ เวนิตาลังเล แต่ก็เชื่อฟัง พยักหน้ารับคำอย่างง่ายดาย ร่างสูงเห็นว่าเธอ
