“ไม่ค่ะ ฉันไม่ต้องการ!” เวนิตาบอกเสียงต่ำ
“แน่ใจเหรอครับ แต่ผมว่า…มันน่าจะเหมาะกันคุณนะ จริงไหมหมู่” ฐานัตถ์พูดน้ำเสียงเย้าแหย่ พร้อมกับหันไปหาลูกน้องคนสนิทที่เป็นคนนำสิ่งนั้นมาให้ เวนิตาเริ่มลังเล เพราะในใจก็อยากรู้ว่าเขาจะมีอะไรมาง้อเธอกันแน่
“จริงครับหัวหน้า” คำตอบของหมู่จิน เหมือนเป็นสิ่งปลุกเร้าให้คนที่อยู่ภายในห้อง อยากที่จะรู้ขึ้นมามากกว่าเก่า
“เอ… สงสัย คงต้องเอาของกลับไปแล้วล่ะมั้งหมู่” ฐานัตถ์แกล้งแหย่ แต่มันก็ได้ผล
แกร๊ก!!!
มือบางแง้มประตูออกมาเพียงแค่ให้สายตาของเธอเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ภายนอกได้เท่านั้น
“ไหนล่ะคะ ของที่คุณว่า…” เวนิตาถามเสียงเฉียบ ร่างสูงอมยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากพลางซ่อนของสิ่งนั้นหลบไว้ที่ด้านหลัง
“คุณก็ลองออกมาดูเองสิครับ” เขาบอก
“....................” เวนิตายังคงนิ่ง ไม่ยอมออกไปง่าย ๆ ร่างสูงแกล้งถอนหายใจออกมายาว ๆ
“เฮ้อ… ถ้างั้นหมู่เอาของกลับไปได้เ
