เวนิตารู้สึกจุกอยู่ในลำคอ… เจ็บแปล๊บๆ อยู่ในอก เหมือนอาการของคนอกหัก แม้ไม่ใช่การถูกปฏิเสธแต่มันก็รู้สึกไม่แตกต่าง มันเจ็บเสียจนแทบคลั่ง ไม่อยากจะเลยเชื่อว่าที่ผ่านมา การคบกันระหว่างเขา และเธอนั้น มันจะเป็นแค่ละครฉากหนึ่งเท่านั้น
“งั้นก็แปลว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณแกล้งคบกับฉัน เพื่อที่จะจับตาดูฉันอย่างใกล้ชิด ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของพวกคุณแบบนั้นใช่ไหม… ล้อเล่นกับความรู้สึกของฉันได้ยังไง!!!” เวนิตาจ้องหน้าเขาแล้วถามออกไปตรงๆ เขาถอนหายใจบางๆ พลางตอบออกมาอย่างไม่ปิดบัง ถึงแม้ว่าความเป็นจริงมันจะไม่ใช่ทั้งหมดก็ตาม
“ขอโทษนะ… ที่ผมต้องใช้วิธีนี้” คำพูดของเขา เสมือนฝ่ามือแกร่งฟาดเข้ามาเต็มๆ ใบหน้าสวยๆ ของเธอ เวนิตาถึงกับหน้าชาไปทั้งตัว เธอรู้สึกเหมือนถูกล้อเล่นกับความรู้สึกของตัวเอง น้ำตาของเธอค่อยๆ เออล้น... เวนิตาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น… ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินออกมาแสดงความรู้สึกอ่อนแอให้ใครๆ ได้
