ผู้กองฐานัตถ์...ได้โปรดรีบมาช่วยฉันด้วยเถอะ ขอร้องล่ะ! เวนิตาได้แต่ภาวนา และคิดอยู่ภายในใจขอให้เขากลับมาที่นี่เพื่อช่วยเธอได้ทันเวลา แต่แล้วอยู่ๆ บ่อน้ำตาของเธอก็รื้นขึ้นมาเสียอย่างงั้น...
ดวงตาคมกริบอันแสนร้ายกาจของคนร้ายที่คร่อมร่างของเธออยู่ สังเกตเห็นน้ำใสๆ ที่อยู่เต็มดวงตาของเธอ ก็ค่อยๆ ถอดแววตาที่แสนร้ายกาจนั้นออกไป กลับกลายเป็นสายตาที่จับจ้องมองมาอย่างเห็นอกเห็นใจเสียอย่างงั้น
แต่เวนิตาไม่สนใจ เธอคิดแค่ว่าทำยังไงจึงจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ ซึ่งมีแค่หนทางเดียวเท่านั้นที่เธอจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของบุคคลปริศนาในชุดสีดำนี้ไปได้ ก็คือเธอต้องสู้กับมันจนสุดกำลังความสามารถด้วยตัวของเธอเอง และเธอจะอ่อนแอไม่ได้!!!
สู้มันสิ...ยัยเว สู้มัน!!! อย่ายอมแพ้ง่ายๆ ร่างเล็กพยายามกระตุ้นตัวเองด้วยความคิดและสติที่มีอยู่ ดวงตาเรียวเล็กเหลือบมองตามแสงไฟภายในห้องที่กลับมาสว่างขึ้นอีกครั้งราวกับเล่นตลก เ
