“ออกไป!” เวนิตาน้ำตารื้นไหลรินอาบพวงแก้มเนียนใสทั้งสองข้างของเธอ มือแกร่งยกขึ้นมาจะช่วยซับน้ำตาให้แต่ร่างเล็กกลับขยับถอยหนี
“เวนิตา… ผม” ฐานัตถ์พยายามที่จะอธิบาย แต่เธอก็ไม่พร้อมที่จะรับฟัง…
“ออกไปซะ!!!” เวนิตายกมือบางขึ้นมาปาดน้ำตาทั้งสองข้าง ร่างสูงได้ยินแบบนั้น ก็ไม่รู้จะขัดใจเธอต่อไปได้ยังไงอีก จึงได้แต่เดินกลับออกไปแต่โดยดี
ร่างบอบบางรีบวิ่งไปปิดประตูล็อกกลอน แล้วหันกลับมาร้องไห้กับตัวเอง รู้สึกเสียใจกับเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น สับสนไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ พยายามที่จะหักห้ามความรู้สึกของตัวเอง แต่ก็ทำไม่ได้
หลายวันก่อนหน้านี้... ที่กองบัญชาการตำรวจสืบสวนกลาง ขณะที่หมวดธีร์กำลังนั่งพิมพ์เอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน หมู่จินได้รับคำสั่งจากหัวหน้าทีม ให้นำโทรศัพท์มือถือของเวนิตามาให้หมวดธีร์ช่วยดูข้อมูลบางอย่างให้ โดยหมู่จินอาศัยจังหวะที่คนอื่น ๆ เบรกพักกลางวันเดินเข้ามาที่ออฟ
