แต่เวนิตารู้ทันกระโดดหลบแล้วหมุนตัวหนี แต่ทว่ากลับไม่พ้นแขนเรียวที่ยาวกว่าของคนร้าย มันคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็กอย่างฉับพลัน แล้วจัดการเหวี่ยงร่างของเธอไปที่กำแพง
ฟิ้ววว!!! แผ่นหลังบางของเวนิตาชนเข้ากับกำแพงปูนหนาอย่างจัง ทำให้เธอรู้สึกเจ็บอยู่ไม่น้อย
“โอ๊ะ!” ร่างเล็กร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบขยับตัวหนี แต่ร่างกำยำสูงใหญ่ในชุดสีดำที่ไวกว่าเบียดตามเข้ามาแล้วยกแขนทั้งสองข้างขึ้นทาบไว้กับกำแพงกักกั้นร่างบอบบางเอาไว้ไม่ให้ไปไหนได้ เธอช้อนสายตาขึ้นมองร่างสูงที่ยืนเบียดเสียดกับร่างของเธออยู่ ไหล่หนากว้างทั้งสองข้างของมันแทบจะบดบังทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้อง ไม่หลงเหลืออะไรให้เธอได้หยิบจับเป็นอาวุธ
เวนิตารวบรวมสมาธิ แล้วฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า 'อาวุธที่สำคัญที่สุดก็ คือ ร่างกายและอวัยวะของตัวเองที่มีอยู่' เพื่อให้หลุดไปจากสถานการณ์ตรงนี้ คือเธอต้องเล็งเข้าที่จุดสำคัญที่สุดของคนร้าย
