เพื่อกดให้คลายความเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ เอนตัวพิงลงบนโซฟา แม้ว่าความจริงแล้ว เธออยากที่จะนอนซบลงไปที่ไหล่กว้างๆ ของเขาก็ตาม แต่เวนิตาก็ยังคงสงวนท่าทีไว้ เพราะเธอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วฐานัตถ์นั้นรู้สึกยังไงกับเธอกันแน่ หรือ บางทีเขาอาจจะแค่อยากลองคบเธอดูเล่นๆ และไม่ได้คิดอะไรจริงจังกับเธอก็ได้ เวนิตาคิด
เมื่ออาการเจ็บบรรเทาลงแล้ว เธอจึงหลับตาลง ก่อนจะผล็อยหลับไป ฐานัตถ์ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ แล้วหันไปหาคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใกล้ๆ เขาเผยยิ้มออกมาเล็กๆ ก่อนจะกระเถิบตัวเข้าไปชิดติดกับร่างของเธอ พลางเอื้อมมือแกร่งขึ้นมาช้อนที่ลำคอระหงให้ซบลงมาที่ไหล่กว้างของตัวเองอย่างอ่อนโยน
ถึงแม้ว่าจะเป็นการแค่พักผ่อนอยู่บนโซฟาธรรมดาๆ แต่ก็เป็นช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นสำหรับคนทั้งคู่ ที่ได้ซบอิงบนไหล่ของกันและกัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
กองบัญชาการตำรวจสืบสวนกลาง
“อ้าวเฮ้ย! คอมพ์...คอมพ์ของฉัน!!!” เสียงเล็กของผู้หมวดหน้าหวาน
