Gece tamamen sessizdi.
Rüzgâr bile yoktu.
Kael kulağını rüzgâra verdi.
Bir şey sezmişti.
Lyra fısıldadı: “Ne oldu?”
Kael kısık sesle: “Bir şey… bizi takip ediyor.”
Sanki kendi nefesleri bile fazla geliyordu.
Lyra dikkat kesildi. Hiçbir şey yoktu.
Tam “yanlış alarm” diyecekken—
tık… tık… tık…
—metal ayak sesleri karanlıktan yankılandı.
Kael Lyra’nın bileğini tuttu: “Sakın kıpırdama.”
Karanlıktan üç devriye dronu çıktı.
Gövdeleri parlak mavi çizgilerle kaplıydı.
Lyra fısıldadı: “Kael…”
Kael, PDA’sını açtı: “Hızlı davranırsam dezaktif edebilirim…”
Tam kodu girmeye başlamıştı ki—
ZIIIIIIP!
Bir ışın onların hemen yanından geçti.
Lyra irkildi: “Kael!!”
Kael bağırdı: “KOŞ!”
İkisi aynı anda koşmaya başladı.
Ağaçların arasından manevra yapıyorlar, ışınlardan kaçıyorlardı.
Ama
