หลงใหล
974 Words
“ไกอาร์.. ผมเอาดอกไม้มาเปลี่ยนให้แล้วครับ”
“อื้ม”
มิลเลอร์มือขวาของไกอาร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับวางแจกันดอกทิวลิปสีขาวลงบนโต๊ะทำงาน
เขามองเจ้านายอย่างช่างใจครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ไกอาร์ใช้มือบีบดอกทิวลิปจนเละคามือ
สายตาดุดันจ้องมองกลีบดอกทิวลิปราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
มันทั้งล้ำลึกและเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหาย
“มึงรู้ไหมว่าทิวลิปมีเสน่ห์ตรงไหน?”
“ครับ? ตรงที่เป็นสีขาวบริสุทธิ์มั้งครับ”
“หึ.. ตอนที่มันเปลี่ยนเป็นสีแดงต่างหาก!”
ไกอาร์เค้นหัวเราะออกมา เขาเอาแต่นึกถึงใบหน้าและกลิ่นกายของคนตัวเล็ก
มือหนาเอื้อมหยิบซิการ์ขึ้นมาจุดสูบ สายตายังคงจดจ้องอยู่กับกลีบดอกทิวลิปที่อยู่ในมือ
แม้กลิ่นซิการ์จะตลบอบอวนทั่วห้องแต่กลิ่นน้ำหอมดอกไม้อ่อนๆ บวกกับกลิ่นคละคลุ้งของเลือดยังติดอยู่ที่ปลายจมูกทำให้เขาไม่อาจลบภาพของคนตัวเล็กไปจากหัวได้เลย…
ร้านดอกไม้ของลิซ
ชั้นใต้ดิน
“กลับมาแล้วค่ะ~”
“ส่งดอกไม้เรียบร้อยแล้วเหรอ?”
ชั้นใต้ดินเป็นห้องที่ฉันกับลุงคราวด์ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากที่สุด เพราะเป็นห้องที่ไว้เก็บอาวุธและมีไว้คุยเรื่องงานส่งดอกไม้
“เรียบร้อยแล้วค่ะ.. แต่รู้สึกว่าช่วงนี้งานจะเกี่ยวข้องกับนักธุรกิจต่างชาติซะส่วนใหญ่”
“เห็นว่าไกอาร์มาพักผ่อนที่ไทยน่ะ.. พวกนักธุรกิจเลยแห่ตามๆ กันมาเพื่อจะเลียแข้งเลียขา”
“ไกอาร์?”
“อื้ม.. มาเฟียรัสเซีย เขาเพิ่งรับตำแหน่งเป็นหัวหน้าแก๊งค์เมื่อปีที่แล้ว”
“มาเฟียรัสเซีย?”
“มีอะไรเหรอ?”
“ปะ ป่าวหรอก”
ฉันสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง พอพูดถึงคนรัสเซียจู่ๆ ใบหน้าของหมอนั้นที่ฉันเพิ่งเดินชนเมื่อวานก็ผุดขึ้นมา
แต่ไม่ใช่หรอก.. มาเฟียอะไรจะสุภาพขนาดนั้น..
“ถ้าไม่มีอะไรก็รีบไปอาบน้ำนอนได้แล้ว”
“รู้แล้วค๊า~”
“อย่าลืมกินข้าวด้วย.. ลุงทำของที่แกชอบไว้ให้แล้ว”
พูดจบลุงคราวด์หันไปเช็ดปืนต่อ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หมุนตัวเดินออกไปจู่ๆ เสียงกริ๊งหน้าร้านดังขึ้น
ถ้าเป็นเวลานี้คงไม่ใช่เวลาที่ใครจะมาซื้อดอกไม้แน่..
“เดี๋ยวลิซไปเอง”
“ไม่ต้อง.. เราน่ะไปอาบน้ำ กลิ่นเลือดโชยไปหมด”
ไม่รอให้คนตัวเล็กตอบลุงคราวด์รีบเดินตัดหน้าออกไปทันที
เขาไม่อยากให้ผู้ว่าจ้างเจอกับลิซ เพราะไม่อยากให้เธอต้องเกี่ยวข้องกับพวกเขา แค่งานที่ลิซทำก็หนักหนาพอแล้ว
เพราะว่าวันนึงเขาอาจจะไม่ได้อยู่กับลิซ จึงต้องสอนให้เธอรู้จักโลกเบื้องหลังที่ดำมืด
“มาที่นี่อีกทำไม?”
“หื้ม.. ต้องมีงานให้ทำอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ถึงได้มา..”
ภายในร้านที่มืดสลัวมีเพียงแสงจากหลอดไฟดวงสีส้มเพียงดวงเดียวส่องสว่างทำให้เห็นชายหนุ่มที่สวมฮูดหนาปิดบังใบหน้าตัวเองไว้เพียงครึ่งหน้า
กลิ่นซิก้าร์ลอยคละคลุ้งไปทั่วร้าน เศษขี้เถ้าตกหล่นกระจายอยู่เต็มโต๊ะในจังหวะที่เขาเคาะซิก้าร์ลง
“บอกไว้ก่อนนะว่าไม่รับงานมาเฟีย!”
“เสียใจด้วย.. ที่มาก็เพราะมาเฟียนั้นแหละ ~”
“!!!”
“ไกอาร์..”
“เวร! ไสหัวออกไปจากร้านกูเดี๋ยวนี้!”
เพราะชื่อนั้นทำให้คลาวด์ถึงกับตวาดลั่น เขาไม่มีทางยอมให้ลิซเข้าไปพัวพันกับพวกมาเฟียแน่!
“แลกกับความลับเมื่อ 15 ปีก่อน^^”
“!!!!”
ภายใต้เงาของฮูด.. คลาวด์เห็นรอยยิ้มที่แสนเย็นยะเยือกเผยออกมา
เขาไม่รู้จักใบหน้าที่แท้จริงของชายคนนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่รู้แม้กระทั่งหมอนี้ทำงานให้ใคร
แต่งานที่หมอนี่จ้างวานให้เขาทำล้วนแต่เป็นงานที่มีเบื้องหลังทั้งนั้น..
อย่างเช่นเมื่อ 15 ปีก่อน…
“กูรับงานนี้! แต่ครั้งนี้จะเป็นสุดท้ายที่กูรับจากมึง!”
“ดิลเรียบร้อย~”
ชายสวมฮูดยิ้มกว้างก่อนจะโยนเงินปึกใหญ่ใส่หน้าคลาวด์ และหยิบร่มสีดำออกจากร้านไป
ยังไงเขาก็ไม่คิดว่าคลาวด์จะรอดจากงานครั้งนี้อยู่แล้ว..
เพราะทุกคนรู้จักชื่อเสียงของไกอาร์ดี..
กลางดึกคืนนั้น..
“จะไปไหน?”
“ไปข้างนอกสักพัก.. อยู่เฝ้าร้านดีๆ ล่ะ แล้วก็ห้ามรับงานเองด้วย”
“อะไร? จะไปนานเหรอ?”
“เดี๋ยวก็กลับแล้ว”
ฉันที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาเจอลุงคลาวด์ที่กำลังสะพายเป้เดินออกไปหลังร้านพอดี
ถึงนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ลุงออกไปทำงานที่อื่นนานๆ แต่กลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี..
“แล้วจะเอาข้าวของไปเยอะแยะทำไม?”
“ตั้งแคมป์”
“ตลก!”
“เออน่า.. ฉันทำข้าวใส่ตู้เย็นไว้ให้แล้ว ก่อนกินก็อย่าลืมเอามาอุ่นด้วย ห้ามนอนดึก ห้ามกินแต่ของหวาน ห้ามไปกับแปลกหน้า..”
“รู้แล้วๆ เลิกบ่น ลิซปวดหู~”
“ทำมาเป็นปวดหู.. วันไหนฉันไม่อยู่แกจะรู้สึก!”
“ไม่มีวันนั้นหรอกน่า~”
“ฮ่ะฮ่าๆ นั้นสิ.. งั้นไปล่ะ ดูแลตัวเองด้วย”
ฉันเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ลุงก็เอามือวางบนศีรษะของฉันก่อนจะเดินจากไป
แต่รู้สึกเหมือนจะไม่ได้เจอลุงอีกแล้วยังไงก็ไม่รู้
กว่าจะรู้ตัวสองเท้าก็รีบวิ่งตามหลังลุงออกไป แต่ลุงกลับหายไปแล้ว ข้างหน้ามีเพียงเส้นทางที่มืดสนิทไม่มีแสงไฟสักดวง
คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง.. ลุงน่ะเก่งจะตาย~
- Writer
