ส่งของ
1079 Words
“ผมเตรียมผู้หญิงมาให้แล้วครับ”
“ออกไปได้แล้ว”
“ครับ”
ไกอาร์ที่สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำจุดซิก้าร์พร้อมกับเดินเข้าไปในห้องในที่มีผู้หญิงสองคนรออยู่ก่อนแล้ว
ร่างใหญ่ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำลงกับพื้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อล้ำสันพร้อมกับแผลเป็นเกือบทั่วเรือนร่าง
หญิงสาวทุกคนที่เห็นไกอาร์ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาเล้าโลมไกอาร์ที่หย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาตัวหรู
“อ๊าห์~”
แก่นชายที่ชูชันถูกครอบงำด้วยลิ้นนุ่มอยู่ในโพรงปากร้อนๆ แผ่นอกกว้างถูกริมฝีปากบางกัดเม้มตรงหัวจุกนมสีคล้ำ
เขาไม่แม้แต่ขยับตัวเลยสักนิด ปากหนายังคงคาบซิก้าร์พร้อมกับเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังเล้าโลมเขาอยู่
ในหัวกลับมีใบหน้าและกลิ่นอายของดอกทิวลิปโชยมาทำเอาปลุกเร้าอารมณ์เขามากกว่าเดิม
“อุก!!”
หญิงสาวที่กำลังอมลำหนาอยู่ในโพรงปากสะดุ้งเมื่อมือหนาจับศีรษะของเธอกดจนจมให้ลำหนาแทงลึกถึงลำคอ
เขาจับศีรษะเธอกระแทกลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน้ำขาวขุ่นแตกทะลักทั่วโพรงปากไม่รู้กี่รอบ
แต่เขาก็ยังไม่หนำใจ น้ำหูน้ำตาของร่างเล็กไหลพราก มือเล็กกระตุกเกร็งเพราะเธอรับไม่ไหวแล้ว
ความใหญ่ของดุ้นร้อนทำปากเธอฉีก น้ำคาวที่คละคลุ้งในปากทำเธอแสบคอไปหมด
ส่วนอีกคนที่กำลังเล้าโลมอยู่บนเรือนร่างของไกอาร์ท่อนบนถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นหญิงสาวที่อยู่ด้านล่างเริ่มตาเหลือกบน
ดูก็รู้ว่าเธอไม่ไหวแล้ว.. แต่ไกอาร์ก็ยังไม่หยุด
พวกเธอเริ่มตื่นกลัวและคิดที่จะหนี..
ร่างเล็กที่อมลำหนาอยู่รีบวิ่งสุดชีวิตทันทีที่ไกอาร์ปล่อยเธอให้เป็รอิสระ
แต่ทว่า!
ปัง!
“เฮือกก!”
หญิงสาวถึงกับสะดุ้งตกใจจนตาเหลือกเมื่อไกอาร์ยิงใส่ขมับผู้หญิงคนที่เคยอมลำหนาให้เขาเมื่อครู่จนล้มจมกองเลือดก่อนที่จะได้เปิดประตูด้วยซ้ำ
“เธอคิดจะหนีฉันไปด้วยหรือป่าว?”
“มะ ไม่ค่ะ”
หญิงสาวตอบตะกุกตะกักเมื่อปืนสั้นถูกจ่อที่ปลายคางของเธอ
รอยยิ้มของไกอาร์ทำให้เธอหวาดผวาและต่อให้ผ่านคืนนี้ไป เธอก็จะไม่มีวันลืมเลย..
“ทำต่อสิ..”
หญิงสาวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ขยับเนื้อตัวที่สั่นเทาขึ้นคร่อมบนร่างไกอาร์ไว้ ก่อนจะจับลำหนายัดใส่ร่องสวาทและค่อยๆ ขยับสะโพกขย่มลงกระแทกกับลำหนา
“อ๊าห์~”
ไกอาร์เอนหลังพิงโซฟาและสูบซิก้าร์ต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง
“อึก อ๊า!”
ร่างเล็กกระตุกเกร็งจนตาเหลือกเมื่อไกอาร์ใช้มือหนาจับสะโพกเธอกระแทกลงจนสุดลำ
มันลึกจนลำหนาชูชันแทงเข้าไปจนถึงท้องน้อย แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้เธอหายใจไม่ออก
“อ๊า..! ฮึก อ๊าๆ !”
“อ๊าห์~”
น้ำลายเริ่มไหลออกจากปาก น้ำหูน้ำตาเริ่มไหล เธอจุกแน่นไปหมด บางจังหวะก็ลืมหายใจ
เขาไม่ปรานีเธอสักนิด เอาแต่หลับหูหลับตาจับเธอขย่มลงกับแท่งร้อนสุดแรงจนกระทั่งเขาปลดปล่อยออกมา
ร่างเล็กหล่นพล่อยสู้พื้น เขาไม่มีทีท่าจะสนใจเธอเลยสักนิด กลับยกหูโทรหามิลเลอร์ให้รีบหาคนใหม่มาให้ทันที
แต่ทว่า!
ลมหายใจที่แผ่วเบาและคงที่กำลังเป่ารดต้นคอไกอาร์อยู่ด้านหลัง ปลายมีดที่คมกริบบาดเฉือดต้นคอเขาเรื่อยๆ
“นายพลาดแล้วล่ะ!”
“คนตายไม่มีสิทธิ์พูดหรอกน่ะ~”
“ห้ะ! อึกก!”
ในจังหวะที่คลาวด์กำลังใช้มีดปาดคอไกอาร์เพื่อหมายปลิดชีวิตแต่ไกอาร์ไวกว่าหันกลับไปใช้มือสับเข้าที่ลูกกระเดือกของคลาวด์ทันที ทำให้คลาวด์เสียหลักล้มลงและหายใจติดขัด
“คิดว่ามึงเป็นคนแรกเหรอที่ถูกจ้างให้มาฆ่ากูนะ ^^”
“แฮ่กๆ”
มือหนาของไกอาร์บีบคอของคลาวด์ให้ลุกขึ้นยืน
ลมหายใจของคลาวด์ติดขัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไกอาร์บีบแรงขึ้น สายตาเฉียบคมเหลือบไปเห็นล็อคเก็ตบนคอของคลาวด์ ไกอาร์แสยะยิ้มออกมาเมื่อดึงล็อกเก็ตออกมาเปิดดู
เจอแล้ว!
“มิลเลอร์!”
“ครับ?”
“เอามันไปขังไว้! มัดให้แน่นหนาแล้วอย่าให้มันตายล่ะ!”
“ครับ!”
มิลเลอร์ตอบพร้อมกับเรียกลูกน้องที่อยู่ข้างนอกเข้ามาเพื่อพาร่างของคลาวด์ที่หมดสติออกไปจากห้อง
ร้านดอกไม้ของลิซ..
“เฮ้อ~”
ฉันถอนหายใจออกมา หลายวันมานี้ไม่มีลูกค้าเลย แถมลุงก็ไม่กลับมาสักที
คิดยังไงก็ตงิดใจอยู่น่ะ.. ลุงไม่เคยหายไปนานขนาดนี้เลย แล้วครั้งนี้ลุงก็ไม่บอกด้วยว่าจะไปส่งดอกไม้ให้ใคร
“สวัสดีครับ^^”
“อ่ะ.. สวัสดีค่ะ ร้านดอกไม้ของลิซยินดีต้อนรับค่ะ^^”
ความคิดของฉันหยุดชะงักเมื่อมีผู้ชายสวมชุดสูทสีดำเดินเข้ามาหยุดยืนหน้าเคาน์เตอร์
ทำไมรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีอย่างนี้น่ะ!
“มีบริการส่งไหมครับ?”
“มีค่ะ.. ไม่ทราบว่าจะรับดอกไม้แบบไหนคะ?”
“เอาเป็นทิวลิปสีแดงครับ ^^”
หนุ่มชุดดำพูดจบฉันรีบปิดไฟร้านทันทีพร้อมกับขึ้นป้ายว่าปิดแล้ว
มือเล็กหยิบมีดที่ซ่อนไว้ใต้เคาน์เตอร์กำไว้แน่น เพราะถ้าเป็นลูกค้าของเราจริงๆ จะรู้ว่าตอนกลางวันเราจะไม่รับงานส่งดอกทิวลิปสีแดงแน่นอน
“ใจเย็นๆ ก่อนครับ^^ ผมมาส่งของครับ ^^”
“ส่งอะไร?”
“นี่ครับ ^^”
“!!!!”
คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อเขายื่นล็อกเก็ตของลุงคลาวด์ลงบนเคาน์เตอร์
“ถ้าอยากได้ของคืน.. รบกวนคืนนี้มาตามที่อยู่พร้อมด้วยดอกไม้ที่คุณชอบที่สุดด้วยนะครับ^^”
“ประสาท!”
“ครับ ^^ ใครๆ ก็พูดอย่างนั้น”
มิลเลอร์ยิ้มกว้าง เพราะเป็นคำพูดที่เขาได้ยินบ่อยที่สุดแล้วตั้งแต่ทำงานกับไกอาร์มา
แต่เธอจะรู้อะไร.. เจ้านายของเขามากกว่าประสาทเสียอีก!
ไม่รอช้าคนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปหลังร้านเพื่อเก็บข้าวของและเตรียมตัวออกไปตามที่อยู่ของหนุ่มชุดดำเมื่อครู่ให้มาทันที
- Writer
