จะตายเอานะ
2119 Words
“มาแล้วครับ ไกอาร์”
มิลเลอร์พูดเสียงเรียบเมื่อได้ยินเสียงเท้าเล็กๆ ดังขึ้นจากด้านนอก
พวกเขาประสาทสัมผัสไวอยู่แล้ว และดูเหมือนไกอาร์ก็รู้สึกเช่นกัน เพราะเอาแต่นั่งยกยิ้มไม่หยุด
ปึง!
ตุ๊บ!
“ไกอาร์!”
เป็นมิลเลอร์ที่ตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนใจ ผิดกับไกอาร์ที่นั่งยิ้มกริ้มมองคนตัวเล็กด้วยสายตาหยาดเยิ้ม
“ไม่ต้องๆ มึงออกไปก่อน”
ไกอาร์แสยะยิ้มมุมปากเมื่อโดนคนตัวเล็กขว้างช่อดอกทิวลิปสีขาวใส่หน้าทันทีที่เธอเปิดประตูเข้ามาและหยุดยืนประจัญหน้ากับเขาหน้าโต๊ะทำงาน
“ครับ”
มิลเลอร์เหลือบมองคนตัวเล็กครู่หนึ่ง เธอไม่กลัวอะไรบ้างเลยหรือไง ตัวก็เท่าลูกแมวเมื่อเทียบกับชาวต่างชาติอย่างพวกเขา
ถ้าวัดแล้วเธอน่าจะสูงประมานหนึ่งร้อยหกสิบนิดๆ ก็ดูสิสูงไม่ถึงอกเขาด้วยซ้ำ แล้วไกอาร์ที่สูงกว่ามิลเลอร์ล่ะ?
เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินผ่านคนตัวเล็กไป
เพราะแบบนี้มั้งเจ้านายถึงสนุก!
“หื้ม?”
ไกอาร์ทำเสียงในลำคอเมื่อทันทีที่เขาหยิบดอกทิวลิปขึ้นมาดมกลิ่นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ปลายมีดสั้นจ่อลงตรงต้นคอของเขา
“คืนลุงฉันมาซะ!”
“ทำให้ฉันสนุกก่อนสิ ^^”
“อ่ะ!”
พูดจบไกอาร์กระชากข้อมือคนตัวเล็กเต็มแรงจนร่างทั้งร่างเสียหลักขึ้นไปอยู่บนโต๊ะทำงาน
ไม่รอช้าไกอาร์จับมือเล็กกดลงกับโต๊ะจนเธอไม่สามารถขยับตัวหนีได้
“ปล่อย!”
“ปล่อยใคร? เธอหรือลุง?”
“ปล่อยฉันกับลุงไง ไอ้เวร!”
“หื้ม.. ไม่ใช่สิ.. เธอต้องพูดเพราะๆ ไม่ใช่เหรอคุณหนูทิวลิป ^^”
“อึก!”
ไกอาร์ยิ้มกว้างพอเห็นคนตัวเล็กกัดฟันกรอดและจ้องมองเขาอย่างกินเลือดกินเนื้อ
เขาน่ะสืบประวัติคนตัวเล็กมาหมดแล้ว.. ตอนกลางวันเป็นทิวลิปสีขาว ส่วนกลางคืนเป็นทิวลิปสีแดง
แต่ดูยังไงยัยตัวแสบก็ไม่น่าจะฆ่าเขาได้หรอก.. เพราะแขนเล็กๆ รวมกันทั้งสองข้างยังไม่ถึงครึ่งของลำแขนเขาเลยด้วยซ้ำ!
“บอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าต้องทำยังไง.. ฉันถึงจะปล่อย ^^”
“แล้วต้องทำไงล่ะ?”
ไกอาร์ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
“มาทำงานกับฉันสิ^^”
“ตลก! ใครจะอยากทำงานกับนาย!”
“ไม่เอาเหรอ.. ลุงน่ะ?”
“ประสาทเหรอ? ลุงฉันไม่ใช่สิ่งของน่ะ!”
“เอาไง?”
ร่างเล็กกัดฟันกรอด เขาไม่สนใจคำพูดเธอเลยสักนิด
อีกอย่างก่อนมาที่นี่เธอเข้าไปค้นห้องลุงแล้วเจอประวัติของไกอาร์ แสดงว่าลุงทำงานพลาดแน่นอน!
แถมจะให้ฆ่าผู้ชายร่างยักษ์คนนี้ได้ยังไง! ขนาดลุงที่ตัวใหญ่กว่ายังทำไม่ได้เลย แล้วเธอที่ตัวลูกแมวจะทำอะไรได้!
ลุงน่ะลุง! บอกแล้วว่าอายุเยอะอย่าบู้ให้มาก! ทำไมไม่ยอมฟังกันบ้างเลย T_T
อีกอย่างตอนเจอกันครั้งก่อนจำได้หมอนี่ดูเป็นคนสุภาพไม่ใช่เหรอ!!!
“ก็ได้! แต่นายต้องปล่อยลุงฉันเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ด้วย!”
“แค่นั้นแหละ ^^ มิลเลอร์! เอาของเข้ามา!”
ไกอาร์ตะโกนเสียงดังลั่น ไม่นานนักมิลเลอร์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดในมือ
“อะ อะไร?”
คนตัวเล็กหน้าถอดสี เพราะไกอาร์ไม่แม้แต่จะปล่อยเธอให้เป็นอิสระแถมยังฉีดยาชาลงตรงข้อมือเธออีก
“อยู่เฉยๆ เดี๋ยวเจ็บ”
“นะ นี่.. จะทำอะไร ไม่ต้องตัดมือฉันก็ได้! ฉันบอกแล้วไงว่าจะทำงานให้!”
“ฮ่ะฮ่าๆ นักฆ่าอย่างเธอไม่กลัวตายแต่กลัวเสียมือไปเนี่ยน่ะ”
“กะ ก็ใช่น่ะสิ! ถ้ามันหายไปแล้วฉันจะทำงายังไง!”
“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า~ ฉันไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก ^^”
ไกอาร์ยิ้มกว้างก่อนจะใช้มีดผ่าตัดค่อยๆ กรีดแขนของคนตัวเล็กเล็กน้อยและฝังแผ่นไมโครชิพลงไป
“ไอ้นั้นมันอะไร?”
“ชิพติดตามไง ^^ เผื่อเธอหนีฉันไป จะได้รู้ตำแหน่งเธอทันที ^^”
“สาบานได้เลยว่าถึงบ้านเมื่อไหร่ฉันจะกรีมันออกทันที!”
“หื้ม.. ทำงั้นมันจะระเบิดน่ะ^^”
“ห้ะ!”
“ต้องปิดสัญญาณก่อนสิ ^^”
“อย่าบอกน่ะ!!!”
“อื้ม.. ตัวปิดสัญญาณอยู่ที่ฉัน ^^”
“เวร! นายบ้าไปแล้วเหรอ!?”
มิลเลอร์เห็นก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เจ้านายของตัวเองกำลังทนุถนอมคนตัวเล็ก
ก็ดูสิ.. เบามือซะขนาดนั้น ปกติเขานุ่มนวลแบบนั้นซะเมื่อไหร่
ไหนจะยาชา.. ไหนจะเย็ยแผลให้เธอด้วยตัวเองอีก
“เอาผ้าก๊อตมา..”
“เดี๋ยวผมทำต่อเองครับ”
“ไม่ต้อง.. มึงอย่ามาแตะของๆ กู”
“ห้ะ! ของใคร? ฉันไม่ใช่ของนายสักหน่อย!”
ไม่ใช่แค่คนตัวเล็กหรอก.. มิลเลอร์เองก็ทำหน้างงเหมือนกัน
อย่าบอกน่ะว่าครั้งนี้เจ้านายเอาจริง!?
“เธอไง! ของๆ ฉัน”
“อึก! เวรเอ้ย!”
ไม่พูดเปล่าไกอาร์ก้มลงจุมพิตตรงรอยแผลที่เขาเพิ่งเย็บปิดสนิทเมื่อครู่ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับฉุนกึก
ใครมันจะบ้ากรีดข้อมือคนที่ชอบว่ะ!
“เสร็จแล้วก็ปล่อยลุงฉันได้แล้ว!”
“ได้สิ ^^ มิลเลอร์..”
“ครับ”
“งั้นระหว่างรอ.. เรามาแนะนำตัวกันหน่อยไหม ^^”
“ไม่! อ่ะ!”
คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อไกอาร์อุ้มเธอชูขึ้นสองมือจนสุดแขนและยิ้มกว้างออกมา
“นี่! วางฉันลงนะ!”
“ไม่ ^^”
“ก็ได้ๆ ฉันอลิซ แต่เรียกลิซก็ได้..”
“ไกอาร์^^”
“วางฉันลง!”
“ไกอาร์^^”
“วางฉันลงไกอาร์!”
“ก็แค่นั้นแหละ ^^”
บอกแล้วหมอนี่มันประสาท! สาบานเถอะว่าหมอนี่ชอบฉันจริงๆ เล่นติดจีพีเอสกันขนาดนี้.. แถมยังทำตัวกวนประสาทอีก!
ปึง!
“ลิซ!”
“ลุง!”
หมับ!
“อ่ะ… ทำอะไร?”
“อย่าไปโดนตัวผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉันสิ”
“ห้ะ!”
ไม่ใช่แค่ฉันหรอกที่งง ทั้งมิลเลอร์และลุงคลาวด์ก็เช่นกัน
ใครจะคิดว่าจู่ๆ ไกอาร์ก็เข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง ไม่ใช่แก่กอดธรรมดาน่ะ กอดแน่นมากๆ แน่นจนเกือบหายใจไม่ออกเลย!
คลาวด์จ้องไกอาเขม็ง เพราะอยู่ด้านหลัง ลิซจึงไม่รู้ว่าสายตาที่ไกอาร์ใช้มองลิซมันลึกซึ้งเพียงใด
ใบหน้าที่เอาแต่อมยิ้มและจ้องมองลิซแค่คนเดียวมันไม่ต่างอะไรกับเสือที่กำลังตระครุบเหยื่อเลย
ดูน่าขนลุกยังไงก็ไม่รู้! ดูท่าว่าครั้งนี้หลานสาวตัวดีคงหนีไม่พ้นอุ้วมือเสือแล้วล่ะ!
“ก็ได้ๆ นายก็ปล่อยฉันได้แล้ว”
“จริงน่ะ?”
“จริง!”
ไกอาร์ยอมปล่อยคนตัวเล็กแต่โดยดี เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปหาลุงคลาวด์ทันที เธอกำลังใช้มือเล็กประคองใบหน้าของลุงคลาวด์ที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ
แต่ต้องหยุดชะงักมือกลางอากาศเมื่อรู้สึกว่าโดนสายตาทิ่มแทงของไกอาร์จดจ้องอยู่ด้านหลัง
“ใครทำ?”
“ไม่มีอะไรหรอกน่า ~”
“ลิซถามว่าใครทำ?”
“เดี๋ยว! ลิซ!”
พอลุงไม่ตอบคนตัวเล็กจึงหันไปหามิลเลอร์และเตรียมที่จะต่อยเขา แต่มือเล็กหยุดชะงักเมื่อถูกไกอาร์คว้าไว้
“ปล่อย!”
“บอกแล้วไงว่าอย่าไปแตะผู้ชายคนอื่น”
“จะให้ฉันต่อยนายแทนเหรอ!”
“ถ้ามันทำให้เธอหายโกรธน่ะ^^”
“ได้!”
ถึงคนตัวเล็กจะตอบออกไปแบบนั้น แต่ด้วยความสูงของไกอาร์แล้ว เธอสูงไม่ถึงอกเขาด้วยซ้ำ และจะให้ทำยังไงอ่ะ
กระโดดต่อยเหรอ? ไม่ๆ ไม่สิ แบบนั้นก็ตลกล่ะ
และดูเหมือนทุกคนจะกลั้นขำอยู่เลย.. นี่พวกเขากำลังแกล้งอะไรฉันอยู่หรือป่าว..
“อุ๊บ.. ฮ่ะฮ่าๆ โทษทีๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจหัวเราะเธอน่ะ”
ไม่ใช่แค่ไกอาร์หรอก.. คนอื่นก็เหมือนกัน! หน๊อยย! ฉันก็ไม่ชอบหรอกน่ะที่เกิดมาเตี้ย.. แต่คนพวกนี้สูงเกินมาตรฐานต่างหาก!
“อ่ะ.. ต่อยมาสิ^^”
“อึก!”
ไม่พูดเปล่าไกอาร์ย่อตัวลงทำให้ความสูงเท่ากับคนตัวเล็ก
ต่อยไม่ลงแล้ว! นี้มันหยามกันชัดๆ
“ไม่เอาด้วยแล้ว! นายแกล้งฉันนี่!”
“เปล่าซะหน่อย.. ก็เธอไม่ถึงเองนี่!”
“อึก!”
“เร็วสิ ^^”
“ไม่เอาด้วยแล้ว >/<”
โอ๊ยย! อะไรเนี่ย~ ทำไมฉันถึงรู้สึกเขินแบบนี้เนี่ย~ ลุงก็อีกคน! ไม่ช่วยกันบ้างเลย แถมยังแอบยืนหัวเราะอีก!
“ไม่เป็นหรอกลิซ.. แผลแค่นี้มันเป็นเรื่องปกติของอาชีพอย่างเราๆ อยู่แล้ว”
“กะ ก็ถ้าลุงพูดอย่างนั้น ละ ลิซยอมก็ได้~”
“ว่าแต่นายเถอะ.. ปล่อยฉันทำไม?”
“ผมอยากได้หลานสาวคุณมาทำงานให้ผม ^^”
“ทำงาน? ตัวแค่นั้นจะไปช่วยอะไรนายได้!?”
“ลุง!”
“ก็มันจริงนี่หวา~ ฮ่ะฮ่าๆ”
“จริงๆ เลย!”
คนตัวเล็กมุ้ยปากอย่างหัวเสีย ขนาดสถานการณ์อย่างนี้ลุงยังสูบบุหรี่สบายใจเฉิบได้!
ไกอาร์ที่เห็นคนตัวเล็กมุ้ยปากทำหน้างอนก็แอบหลุดขำออกมา ต่อให้ประวัติของเธอจะโชกโชนยังไงแต่ก็แอบเหมือนเด็กอยู่เหมือนกันน่ะ เพราะงี้หรือป่าวเลยโดนลุงแกล้งตลอด
“อยากทำหรือป่าว?”
“อยากสิ!”
“แน่ใจ?”
“แน่!”
“ตายขึ้นมา.. ลุงไม่รู้ด้วยนะ..”
คลาวด์เอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับเหลือบตามองหลานสาวตัวดีด้วยสาวตาที่เป็นประกาย
เพราะเขาเลี้ยงและสอนเธอมากับมือจึงรู้จักนิสัยเธอดี
เรื่อวเอาตัวรอดไม่ต้องเป็นห่วง เพราะดูจากการที่เธออ้าปากด่าคนอย่างไกอาร์ได้แล้ว เรื่องอื่นก็ไม่ต้องกลัวแล้วล่ะ
“จะตายก่อนลุงได้ไง..”
“ก็จริง ฮ่ะฮ่าๆ งั้นก็ตามใจละกัน”
“ตกลงตามนี่น่ะ งั้นฉันกลับได้แล้วใช่ไหม?”
“กลับ? กลับไหน?”
“กลับบ้านฉันไง!”
“ใครบอก?”
“ห้ะ!”
“เธอต้องอยู่ที่นี่^^”
“ทำไม!”
“ก็เธอตกลงทำงานกับฉันแล้วนี่นา~”
“ก็ใช่.. แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเลยนี่!”
“ทำไมล่ะ ก็เลขาต้องตัวติดกับเจ้านายนี่ ~”
“เลขา? ฉันเนี่ยน่ะ? ไม่ใช่หมอนั้นเหรอ?”
คนตัวเล็กชี้นิ้วไปทางมิลเลอร์ที่ยืนยิ้มกริ้มอยู่เช่นกัน
“นั้นมือขวาของฉัน แต่ไม่ใช่เลขาซะหน่อย.. ใช่ไหมมิลเลอร์?”
“ครับ^^”
“ทั้งเจ้านาย ทั้งลูกน้องเลย!”
คลาวด์ที่เห็นก็ยกยิ้มออกมา จริงๆ เขารู้ตั้งแต่เห็นข้อมือของยัยตัวแสบแล้วล่ะ.. นั้นคงจะเป็นจีพีเอสนั้นแหละ!
ไม่ต้องเดาก็รู้ใครๆ ก็รู้จักนิสัยของไกอาร์ดี ลองได้หมอนี้สนใจอะไรสักอย่างแล้วละก็.. คงไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือแน่
แต่ให้ลิซอยู่กับไกอาร์น่าจะปลอดภัยกว่า เพราะงานครั้งนี้เขาดันทำพลาด ไอ้เจ้าฮูดนั้นคงส่งคนมาปิดปากเขาชัวร์ๆ
“ในเมื่อเรื่องเป็นแบบนี้แล้วคงช่วยอะไรไม่ได้~”
“เอ้า! ลุงก็เห็นดีเห็นงามกับหมอนี่เหรอ!”
“ก็แกตกลงรับปากไว้แล้ว.. จะผิดคำพูดเหรอ?”
“อึก!”
คนตัวเล็กมุ้ยปากและเบือนหน้าหนี
“งั้นฝากดูแลลิซให้ดีๆ ด้วยล่ะ”
“จะกลับเลยเหรอ?”
“เออดิ.. ฝากร้านไว้กับแกหลายวัน ไม่รู้ตอนนี้กลอนประตูจะพังไปกี่บานแล้ว”
“โห ~ ดูถูกมากกกก! ลิซไม่ได้หยาบขนาดนั้นซะหน่อย~”
“ฉันเก็บบิลค่ากลอนไว้ในลิ้นชัก เผื่อแกไปเปิดอ่านน่ะ~”
“อึก! ลุงเนี่ย.. จริงๆ เลย!”
ไกอาร์หลุดขำออกมาเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำหน้างอนอีกรอบ เขาจึงใช้นิ้วหนาหยิกแก้มคนตัวเล็กหนึ่งที
“เจ็บน่ะ!”
“จะงอนอะไรขนาดนั้น~”
“นายก็อีกคน! หยุดแกล้งฉันสักที!!!!!”
รัสเซีย..
ผัวะ!
“อั่ก!”
“คนของมึงทำงานพลาด!”
“ขอโทษครับ”
“จัดการไอ้ไกอาร์ไม่ได้ยังไม่พอ! แถมทำให้มันไหวตัวทันอีก!”
“ผมจะรีบไปจัดการให้เรียบร้อยครับ”
โรมันก้มหน้าลงต่ำ.. จริงๆ แล้วเขาคือชายที่สวมฮูดที่ไปจ้างงานคลาวด์ให้ฆ่าไกอาร์ และเขายังเป็นมือขวาของโทมัสซึ่งเป็นลุงของไกอาร์อีกด้วย
เพราะโทมัสหวังตำแหน่งผู้นำแก๊งค์จึงสั่งคนไปลอบฆ่าไกอาร์บ่อยๆ แต่ทำไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง
อาจจะเป็นเพราะพ่อแท้ๆ ของไกอาร์ฝึกเขาตั้งแต่เด็กๆ นั้นแหละเลยทำให้มันเก่งขนาดนั้น
“ไสหัวออกไปให้พ้นหน้ากู!”
“ครับ!”
- Writer
