นึกให้ออกสิ

1124 Words

“ไกอาร์” “มีอะไร?” “จะดีเหรอครับ.. ที่ไม่บอกคุณอลิซว่าโทมัสกำลังส่งคนมาปิดปากลุงของคุณอลิซ” “…..” ไกอาร์นิ่งเงียบ ภายในห้องที่มืดสนิทมีเพียงกลิ่นซิก้าร์เท่านั้นที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้อง คิลเลอร์ที่เห็นเจ้านายนิ่งกว่าปกติจึงไม่กล้าที่จะเอ่ยปากใดๆ ออกมา “มึงคิดว่ามันสมควรตายไหมล่ะ…” “…..” เป็นเวลาหลายนาทีกว่าไกอาร์จะปริปากพูด แต่คำพูดนั้นกลับทำให้คิลเลอร์เบิกตากว้าง เขาไม่รู้จะตอบยังไงดีเพื่อให้เจ้านายถูกใจ รู้ทั้งรู้ว่าไกอาร์ตามหาอลิซมานาน.. และรู้ด้วยว่าลุงของอลิซเป็นใคร เขายังอึดอัดขนาดนี้ แล้วภายในใจไกอาร์ล่ะ.. มันจะขนาดไหน.. “แต่คลาวด์เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของคุณอลิซไม่ใช่เหรอครับ?” “กูก็เป็นให้อลิซได้ไม่ใช่หรือไง..” ไกอาร์เงยหน้ามองคิลเลอร์ด้วยสายตาที่เป็นประกาย “อลิซน่ะ.. มีกูคนเดียวก็พอแล้ว..” เขาต้องการให้อลิซมีเขาแค่คนเดียวเท่านั้น... ให้นึกถึงแต่เขา.. และพึ่งพิงแต่เขา.. คิลเลอร์เบิกตากว้าง ห้องที่มืดสนิทนอกจากกลิ่นซิก้าร์แล้ว ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่สว่างวาบสะท้อนเข้ากับแสงดวงจันทร์มันไม่ต่างอะไรกับแววตาของสัตว์ร้ายเลย “หมายความว่าไง!” ทั้งคิลเลอร์และไกอาร์เบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ได้ยินเสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตากลมโตเบิกกว้างไม่แพ้กัน.. “คิลเลอร์! จับไว้!” ไกอาร์ตะโกนลั่นสองเท้ารีบวิ่งไปหาร่างเล็กที่กำลังหมุนตัววิ่งออกไป หัวใจของไกอาร์เต้นรัว ไม่ว่ายังไงครั้งนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือ.. หมับ! คิลเลอร์คว้ามือเล็กได้ทัน ก่อนจะกระชากแขนเล็กเหวี่ยงไปหาไกอาร์ที่อยู่ด้านหลังเต็มแรง จนทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ร่างเล็กไม่รอช้าพลิกตัวขึ้นคร่อมไกอาร์ไว้ทันที และในจังหวะที่เธอลุกหนี เขากลับคว้ามือเล็กของเธอไว้เสียก่อน.. “ปล่อย!” “เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!” ไกอาร์คุมอารมณ์ไว้แทบไม่อยู่ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ดูมีพลังทำเอาเหล่าคนใช้ที่อยู่บริเวณรอบๆ แตกตื่น “จะให้ฉันอยู่กับคนอย่างนายได้ยังไง!” “…..” “ทั้งๆ ที่นายบอกว่าชอบฉัน.. แต่นายกลับนิ่งดูดายที่เห็นครอบครัวฉันกำลังจะตายเนี่ยนะ!” “…..” ผลั๊วะ! มือเล็กต่อยเต็มแรงใส่ใบหน้าของไกอาร์ทำเอามุมปากของเขามีเลือดไหลซิบออกมา “นายยังเป็นคนอยู่หรือป่าว!” ไกอาร์นิ่งเงียบและไม่ตอบโต้ใดๆ เขาจับมือเล็กแนบอิงใบหน้า สายตาคมกริบจดจ้องร่างเล็กไม่วางตา “ถึงเธอจะจำอะไรไม่ได้.. แต่คนที่ยังติดอยู่ในความทรงจำ.. มันเจ็บปวดน่ะอลิซ..” “…..” “นึกให้ออกสิอลิซ.. ว่าฉันเป็นใคร?” “…..” “นึกให้ออกสิว่า.. ลุงของเธอเป็นใคร?” “นายพูดเรื่อง.. อะไร?” “นึกให้ออกสักทีสิ.. หนูลิลลี่ของฉัน..” “!!!!” หนูลิลลี่.. พอได้ยินชื่อนั้น.. ราวกับมีใครมาเปิดผนึกในความทรงจำ ฉากแต่ละฉากไหลเข้ามาในความทรงจำราวกับว่ากำลังประกอบเศษกระจกที่กำลังแตกกระเจิง หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ อาการปวดหัวแล่นเข้ามาในโสตประสาท แน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก จนไม่รู้ว่าต้องเริ่มหายใจยังไง.. “ค่อยๆ หายใจ..” มือหนาประคองใบหน้าเธอไว้ก่อนจะสอดนิ้วหนาเข้าไปในโพรงปากเล็กเพื่อให้เธอได้หายใจทางปาก “ฮ้าๆ !” “อย่างนั้นแหละ.. ค่อยๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้น..” เมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มพอที่จะหายใจได้แล้ว เขาจึงเหลือบไปมองคิลเลอร์ คิลเลอร์พยักหน้าก่อนจะล้วงหยิบเข็มฉีดยาที่ใส่ยาสลบไว้เต็มหลอดและปักลงหลังท้ายทอยของร่างเล็กด้วยความรวดเร็ว “อึก! นาย…!” กว่าจะไหวตัวทัน.. สติที่เคยมีก็ดับลงไปแล้ว.. สิบแปดปีก่อน.. รัสเซีย ตระกูลเยฟเจนีย์ ย้อนกลับไปเมื่ออลิซอายุเพียงห้าขวบ และไกอาร์อายุสิบสองปี ห้องของไกอาร์ “ช่วยตายหน่อยนะคะ นายน้อย^^” ไกอาร์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินแม่นมที่เคยเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ครับ^^” ไกอาร์ตอบพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน มือเล็กค่อยๆ ล้วงมีดสั้นที่ตัวเองพกติดตัวไว้ตลอดออกมาจากแผ่นหลังเล็ก “นายน้อยนี่เชื่อฟังมาตั้งแต่เด็กๆ เลยนะคะ^^” ไม่รอช้าแม่นมรีบกระโจนเข้าใส่พร้อมกับง้างมีดเตรียมปลิดชีพของไกอาร์ แต่เขากลับเบี่ยงตัวหลบและใช้มีดสั้นปาดคอแม่นมเล็กน้อยแต่ก็พอที่จะเฉือนเข้าเส้นหลอดลมเธอได้ “อึก!” “ค่อยๆ ตายดีไหมครับ แม่นม^^” ไกอาร์ย่อตัวลงนั่งมองแม่นมที่กำลังหายใจตัดขัดเพราะเส้นหลอดลมขาด “แฮ่กๆ” แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวด แต่ความรู้สึกเจ็บแค้นที่โดนทรยศหักหลังนั้นมีมากกว่า เป็นอีกคนที่เขาเคยไว้ใจถูกลุงส่งมาเพื่อปลิดชีพเขา “รู้สึกดีไหมครับ ^^” “แฮ่กๆ” “ผมคิดว่าถ้าฆ่าแม่นมให้ตายในทีเดียว อาจจะสบายไป..” ยังไม่ทันได้พูดจบ ไกอาร์นิ่งชะงักครู่หนึ่ง เพราะเหมือนได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่กำลังวิ่งตรงมาห้องของเขา เขายืดตัวเต็มความสูงก่อนจะจับแม่นมพลิกตัวหันหลังและดึงผ้านวมผืนใหญ่มาคลุมร่างแม่นมที่นอนหอบหายใจโรยริน แอ๊ด.. “ไกอาร์~” “มาแล้วเหรอ.. หนูลิลลี่^^” เป็นอย่างที่เขาคิด.. คนเดียวที่เขาเปิดใจให้.. ไกอาร์ตอบพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นเด็กน้อยเขย็งตัวเต็มความสูงเพื่อเปิดบานประตูใหญ่ ใบหน้าเล็กชะโงกหน้าเข้ามาในห้องเล็กน้อย ราวกับว่ากลัวจะรบกวนเวลาของเขา “อื้มม~ ป๊ะป๊าบอกว่าวันนี้จะอยู่นาน เลยให้ลิลลี่มาด้วย~” “ไปกินขนมกันเถอะ^^” ไม่รอช้าไกอาร์รีบเดินอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน “แม่นมเป็นอะไรน่ะ.. ไม่สบายเหรอ?” คนตัวเล็กเอียงคอถามไกอาร์เมื่อสายตามองไปเห็นแม่นมที่นอนหันหลังและห่มผ้านวมผืนใหญ่ “ใช่ครับ.. ให้แม่นมพักสักหน่อยเถอะ^^” มือหนาประคองหน้าเล็กให้หันกลับมามองเพียงใบหน้าของเขา “อื้มม ^^ หายไวๆ นะคะแม่นม~” เสียงใสตะโกนบอกเมื่อไกอาร์ค่อยๆ อุ้มเธอเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนที่จะปิดประตูไกอาร์ไม่ลืมหันหลังกลับไปมองแม่นมที่กำลังจะตายด้วยรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก แอ๊ด… ปึง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more