หนูลิลลี่
1079 Words
สวนดอกไม้
ลานกว้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่พ่อของเขาอย่างไกซาร์สร้างไว้ให้ภรรยาอันเป็นที่รัก
“ทำไมถึงชอบดอกไม้จังล่ะครับ ลิลลี่?”
ไกอาร์ค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนพื้นอย่างเบามือ
“ก็ไกอาร์ชอบดอกไม้นี่นา~”
ไกอาร์เบิกตากว้าง ก้มมองสบตากับเด็กน้อยที่ส่งสายตาแน่วหน้ามองเขาไม่วางตา
“ชอบครับ^^ และจะชอบมากถ้าได้ดูดอกไม้พร้อมลิลลี่ ^^”
จริงๆ เขาไม่ได้ชอบดอกไม้.. แต่ชอบน้องต่างหาก
ถึงจะอยากพูดออกไปแต่ต้องเก็บงำเอาไว้ ทำได้เพียงเฝ้ามองน้องเติบโตไปเรื่อย ๆ
เฝ้าคอยรอโอกาสที่จะได้อยู่เคียงข้างน้องในฐานะผู้ชายคนนึง
ตอนนี้เขาทำได้เพียงอวยพรให้น้องเติบโตไปในแบบที่ตัวเองต้องการ
อวยพรให้น้องสดใสและสง่างามแบบนี้ไปตลอด..
“ใช่ไหมล้า~ ลิลลี่ชอบดอกไม้เพราะไกอาร์เลย~”
คนเล็กหัวเราะร่าก่อนจะวิ่งลงไปยังทุ่งดอกไม้เบื้องหน้า
ในสายตาของเขาน้องเปรียบเสมือนลิลลี่สีขาว
ทั้งบริสุทธิ์และไร้เดียงสา ไม่ว่าน้องจะอยู่ที่ไหนก็ดูโดดเด่นเสมอ
น้องเป็นคนเดียวที่หวังดีกับเขาโดยไม่หวังผลตอบแทน
ถ้าถามว่าเขาชอบดอกไม้อะไรมากที่สุด ก็คงตอบได้เต็มปากว่าคือ ‘ลิลลี่’
“ลิลลี่..”
“อะไรเหรอ ~”
คนตัวเล็กเงยหน้ามองไกอาร์ที่เดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง
“ชอบแหวนไหมครับ?”
“ชอบสิ~”
ไกอาร์คลี่ยิ้มกว้างก่อนจะก้มเด็ดดอกเดซี่สีขาวและย่อเขาลงให้ส่วนสูงใกล้เคียงกับคนตัวเล็กมากที่สุด
“พี่ให้ครับ^^”
แหวนดอกไม้พันรอบนิ้วนางข้างซ้ายของคนตัวเล็ก
“ขอบคุณค่ะ ไกอาร์^^”
น้องตอบพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะจุ๊บเบาๆ ลงบนแก้มซ้ายของไกอาร์เพื่อเป็นการขอบคุณ
“พี่จองไว้แล้วนะครับ ตัวเล็ก^^”
มือหนาวางเบาๆ ลงบนศีรษะคนตัวเล็กพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้าง
“จองเหรอ.. จองอะไร?”
“หนูลิลลี่ไงครับ..”
“ทำไมล่ะ.. ไกอาร์ไม่ได้เป็นของลิลลี่อยู่แล้วเหรอ?”
คนตัวเล็กเอียงคอถามด้วยแววตาใสซื่อทำเอาไกอาร์หลุดขำออกมา
น้องจะรู้ความหมายของคำที่พูดออกมาไหมนะ..
“ฮ่ะฮ่าๆ นั้นสิ.. พี่เป็นของหนูลิลลี่อยู่แล้วนี่~”
“ไกอาร์.. หนูลิลลี่~”
“อ่ะ.. น้าเอวา ~”
คนตัวเล็กยิ้มร่าก่อนจะวิ่งไปหาเอวาซึ่งเป็นคุณแม่ของไกอาร์
“หื้ม.. ไกอาร์ นี่ลูก!!”
ทันทีที่เอวาอุ้มเด็กน้อยขึ้นไว้ในอ้อมแขน ดวงตากลมโตเหลือบไปแหวนดอกไม้บนนิ้วนางข้าวซ้าย เธอจึงมองไกอาร์ด้วยสายตาเบิกกว้าง
“ครับ^^ ผมจองไว้แล้ว..”
“ฮ่ะฮ่าๆ จริงๆ เลย ลูกคนนี่.. ถ้าเป็นหนูลิลลี่ของเราแม่ก็ไม่ติดนะ~ ใช่ไหมจ๊ะ.. หนูลิลลี่ของน้า~”
นิ้วเรียวหยิกแก้มยุ้ยๆ ของคนตัวเล็กอย่างมันเขี้ยว
“ฮ่ะฮ่าๆ ค๊า~ ลิลลี่ของคุณน้า~”
“ที่รัก ~”
เสียงตะโกนทุ้มเข้มปนหอบเล็กน้อยดังขึ้นด้านหลังทำเอาเอวาต้องกลับไปมองและยิ้มกว้างส่งให้สามีตัวเองที่กำลังวิ่งมาพร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมา
“จะวิ่งมาทำไมคะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว”
“คิดถึงคุณไง ~ จุ๊บ..”
ไกซาร์ซึ่งเป็นพ่อของไกอาร์โอบกอดภรรยาไว้แน่นก่อนจะจุมพิตเบาๆ ลงบนหน้าผากบางของภรรยาและไม่ลืมที่จะหยิกแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนเอวาเช่นกัน
“ว่าไงตัวแสบ~ น้าเอวาแกล้งอะไรเราหรือป่าว หื้มม?”
“แกล้งอะไรกันคะ? ดูสิ่งที่ลูกชายเราทำไว้ซะก่อน..”
เอวาพูดปนขำก่อนจะใช้สายตามองไปยังนิ้วนางข้างซ้ายของเด็กน้อย
ไกซาร์เห็นจึงหัวเราะลั่นออกมาทันที
“ฮ่ะฮ่าๆ สมกับเป็นลูกชายฉันจริงๆ”
“ลูซรู้เข้าได้อกแตกตายแน่ๆ”
“ก็อย่าให้รู้สิครับ^^”
ไกอาร์ยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปดึงมือเล็กๆ มาจุมพิตเบาๆ หลังฝ่ามือ
“นายน้อยยยย!”
“อุ๊บบ! ฮ่ะฮ่าๆ คงไม่ทันแล้วแหละ~ พ่อยัยตัวเล็กมาโน่นแล้ว~”
ลูซซึ่งเป็นมือขวาจองไกซาร์และยังเป็นพ่อของอลิซช็อคจนอ้าปากค้างเมื่อเห็นไกอาร์จุมพิตฝ่ามือน้อยๆ แถมบนนิ้วนางข้างซ้ายยังมีแหวนดอกไม้อีก!
“ป๊ะป๊า~ อุ้มหน่อย..”
“ว่าไงครับตัวแสบ~”
ลูซยิ้มกว้างก่อนจะอุ้มอลิซน้อยไว้ในอ้อมแขนทันที
“ดูนี่สิๆ ไกอาร์ทำให้หนูด้วยล่ะ ^^”
“อึก!”
ลูซถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเห็นลูกน้อยโชว์แหวนดอกไม้ให้เขาดู
เพราะยังเป็นเด็กเลยไม่รู้ตัวว่าตัวเองโดนสัตว์ร้ายหมายปองแล้ว..
“นะ นายน้อย.. กำลังแกล้งผมใช่ไหมครับ?”
“ป่าวนะ.. ผมจริงจังครับ^^”
“อึก!”
“ฮ่ะฮ่าๆ เหมือนมึงจะได้ลูกเขยแล้วนะลูซ”
“ยะ อย่าแกล้งผมสิคร้าบบ ไกซาร์!!! T_T”
ไกซาร์หัวเราะลั่นพร้อมกับตบบ่าลูซเต็มแรงสองสามที เพราะดูเหมือนเขาจะช็อคไปแล้ว
คงมีแต่เด็กน้อยนั้นแหละที่เอาแต่หัวเราะร่าเพราะเห็นพวกผู้ใหญ่กำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกปาก
แต่หารู้ไม่..ว่าตัวเองได้กลายเป็นดอกไม้ของสัตว์ร้ายไปเสียแล้ว~
และเมื่อฝันหวานที่เหมือนโรยด้วยกลีบดอกไม้ได้จบลง ตามมาด้วยฝันร้ายที่คลืบคลานเข้ามา…
กลางดึกคืนหนึ่ง..
ก๊อกๆ
แอ๊ด~
“ไกอาร์.. นอนแล้วยัง?”
“เข้ามาสิครับ..”
ไม่พูดเปล่าไกอาร์ดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนและเดินตรงไปจูงมือเล็กให้ขึ้นมานอนบนเตียง
“นอนไม่หลับอีกแล้วเหรอ~”
“อื้ม.. ป๊ะป๊าบอกว่าวันนี้ทำงานดึก..”
ไม่ใช่ครั้งแรกที่น้องนอนค้างที่นี่ เพราะลูซต้องทำงานดึกดื่นเกือบทุกคืน พวกผู้ใหญ่เลยจัดห้องไว้ให้อลิซ
“นอนนะครับ..”
มือหนาดึงผ้านวมห่มให้ร่างเล็กก่อนจะใช้มือหนาตบเบาๆ ลงบนหน้าท้องเพื่อกล่อมให้เธอหลับ
ไกอาร์เฝ้ามองคนตัวเล็กที่ค่อยๆ หลับตาพริ้มไม่วางตา
มันจะดีแค่ไหนที่ได้เฝ้ามองน้องเติบโตไปเรื่อยๆ
ได้ดูแลน้องแบบนี้ไปตลอด..
แต่แล้ว!
ตู้มมมม!
- Writer
