อัคนีไม่มีวันรู้หรอกว่า ที่หล่อนทำทั้งหมดก็เพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจ อยากให้สายตาคู่นั้นมองเห็นแค่หล่อน แม้มันจะเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังก็ตาม
รถคันเดิมแล่นมาจอด ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวลงมาพร้อมกับข้าวของหลายอย่าง เขาหันไปโบกมือลาคนที่มาส่ง ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนในรถเป็นใคร นี่แหละคือสิ่งที่กลัวมาตลอด กลัวว่าจะเสียเขาไปให้ใครสักคน และมันก็มาถึงแล้ว ผู้หญิงคนนั้นช่างน่าอิจฉาเสียเหลือเกิน
ใช่...หล่อนอิจฉา อิจฉาณัฐวดีมาก ๆ ที่ได้เป็นผู้หญิงโชคดีคนนั้น
หล่อนพยายามตลอด พยายามกีดกันไม่ให้เขามีใครก่อนที่หล่อนจะมีความกล้าสารภาพบางอย่าง แต่มันก็ช้าไปแล้ว...
ความกล้าหาญของหล่อนมันมาช้าไป เพราะตอนนี้อัคนีมีคนรักแล้ว และเขาก็ดูรักผู้หญิงคนนั้นมาก สายตาที่มองช่างอ่อนโยน ทะนุถนอมและให้เกียรติ ต่างจากสายตาที่มีแต่ความหมางเมินเย็นชาเหมือนกับเป็นสิ่งไร้ชีวิตยามที่สายตาคู่นั้นมองมายังหล่อน
