งานฌาปนกิจศพของท่านไพรัชผ่านไปอย่างโศกเศร้า หลายชีวิตที่เคยอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาอันมั่นคงมาตลอดหลายสิบปี บัดนี้สั่นคลอนระส่ำระสายเมื่อเสาหลักนั้นพังครืนลง
พิรุณพาเติบโตมากับความรักและการดูแลจากผู้เป็นพ่อ ความสูญเสียครั้งนี้รุนแรงเกินจะรับมือ ราวกับคลื่นยักษ์ถาโถมเข้าใส่โดยไม่ให้โอกาสได้หายใจ หล่อนรู้สึกเหมือนหลงทางอยู่ในพายุลูกใหญ่ ไร้ทิศทาง ไร้ที่ยึดเหนี่ยว
ความสูญเสียที่รวดเร็วและกะทันหันทำให้พิรุณพาถึงกับช็อกไปชั่วขณะ ทำทุกอย่างในช่วงงานศพของคุณพ่ออย่างเหม่อลอย ไร้ชีวิตจิตใจ เหมือนตุ๊กตาไขลานที่ใกล้จะพังเต็มที ยิ่งในวันที่อัคนีปรากฏตัวที่วัด หลังจากเขาถูกปล่อยตัวนั้นอีกเล่า...
ราวกับความเจ็บปวดทั้งหมดถาโถมมาอีกระลอก หล่อนจำได้ดีว่าเมื่อก่อน ดวงตาคมกริบของเขามองหล่อนอย่างห่างเหินก็จริง แต่ยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นห่วงใยที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน บัดนี้ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า มองทะลุผ่านหล่อนไ
