“จะรู้สึกยังไงกับฉันก็ได้ ขอแค่คุณให้โอกาสตัวเองไปเริ่มต้นใหม่”
“บอกให้พอไงวะ!”
อัคนีเริ่มสติหลุด เพราะถูกยั่วอารมณ์จนขุ่นมัวไปหมด สิ่งที่เขาเก็บกดไว้คนเดียวมาตลอดหลายเดือนมันใกล้จะระเบิดอยู่รอมร่อ ทั้งที่เขาพยายามจะหลีกเลี่ยง แต่พิรุณพากลับไม่หยุด ยังตอแย พูดในสิ่งที่ตอกย้ำความรู้สึก ไม่ต่างอะไรกับบอลลูนลูกโตที่มีคนเอาเข็มเล็ก ๆ มาแทงซ้ำ ๆ
“ขอร้องล่ะนะ”
“อยากร้องเหรอ? ร้องแบบไหนดีล่ะ? ร้องไห้ หรือร้องครางดี?”
คำพูดประโยคนั้นหยาบคายขั้นสุด ก่อนที่เขาจะกระชากร่างบางเข้ามาหาเต็มแรง
“อัคนี!”
“เมื่อกี้บอกรักผมไม่ใช่เหรอ? ยอมให้ทำได้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ? ที่พูด ที่ลงทุนอ่อยขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะอยากโดนเอาหรือไง? อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าคุณแผนสูงแค่ไหน! พอผมได้คุณแล้ว คุณก็จะใช้เป็นข้ออ้างผูกมัดให้ผมรับผิดชอบ หลังจากนั้นสมบัติต่าง ๆ ที่ท่านยกให้ผมก็จะกลับเป็นของคุณทั้งหมด...แต่แล้วยังไง? ต่อให้
