“ใช่”
“ยิ่งพูดก็ยิ่งอยากเห็นนะครับว่าคนคนนั้นเป็นใคร”
“เขาไม่อยู่... ไปทำงานต่างจังหวัด หลายวันกว่าจะกลับมา”
“หลายวันนี่คือกี่วันครับ อย่าบอกนะว่าไม่รู้”
“ถึงรู้ก็ไม่จำเป็นต้องบอกคนอื่น... กลับไปได้แล้ว ฉันจะเข้าบ้านไปหาลูก”
“โอเคครับ... คุณหนูเข้าบ้านเถอะ ผมเองก็จะแวะไปหาหมอดนย์เหมือนกัน”
“อะไรนะ?!” พิรุณพาตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใช่สินะ... เขาสองคนเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน แน่นอนว่าต้องรู้จักกันอยู่แล้ว ถ้าอัคนีไปหาพีรดนย์จริง ๆ เขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าหล่อนไม่มีสามี และต้องสงสัยว่าใครคือพ่อของซันไชน์
“ตกใจอะไรเหรอครับ”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างท้าทาย สายตาพราวระยับเหมือนรู้ว่าคำพูดนั้นของเขาทำให้หล่อนกระวนกระวายอย่างรุนแรง
“ทำไมต้องตกใจ... อยากไปไหนก็ไป”
ว่าแล้วก็เดินจ้ำอ้าวเข้าบ้าน ไม่ได้จะรีบไปหาลูก แต่รีบเข้าไปกดโทรศัพท์โทรหาหมอพีรดนย์ และสั่งกำชับว่า... ไม่ให้เขาเล่าเรื่องอะไรของหล่อน
