ค่ำแล้ว...กำลังจะไปเตรียมอาหารให้ลูกตามความเคยชิน แต่ก็ชะงักเพราะตอนนี้ลูกไม่อยู่ รอแล้วรอเล่าก็ยังคงไร้วี่แววว่าอัคนีจะพาลูกมาส่ง เขาบอกว่าถ้าลูกอยากมาเขาจะพามา ทว่าซันไชน์คงไม่อยากมาหาแม่แล้วสินะ ค่ำมืดแล้วถึงยังไม่กลับมาบ้านเสียที
แสงไฟจากบ้านหลังใหญ่มืดดับลง เหลือไว้แค่แสงไฟจากบ้านหลังเล็ก และแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างมากระทบกับร่างของคนที่นั่งเหม่อลอยรอคอยลูกอยู่บนโซฟา
นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน แต่ซันไชน์...แก้วตาดวงใจของหล่อนยังไม่กลับมา
น้ำอุ่น ๆ ไหลอาบแก้มอย่างเงียบเชียบ พิรุณพายกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกโดดเดี่ยวและถูกทอดทิ้งกัดกินหัวใจดวงนี้อีกครั้ง ราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไป เช่นเดียวกับตอนที่ก้าวย่างออกจากบ้านแม่ในอังกฤษ ในวันที่เหน็บหนาวอ้างว้าง โลกทั้งใบดูมืดมิดและไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ
“หนูไม่รักแม่แล้วใช่ไหม... หนูไม่รักแม่จนๆ คนนี้แล้วใ
