“เราไม่ค่อยสะดวกน่ะ” พิรุณพาตัดบท เพราะไม่สนิทใจกับคณิณเหมือนเดิมแล้ว หล่อนยังคลางแคลงใจกับเรื่องในอดีต และไม่อยากเล่าเรื่องตัวเองให้ใครฟัง
“ไม่เป็นไร เราเข้าใจ เราก็แค่อยากขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา เราทำผิดกับฝนไว้ไม่น้อยเลย”
สีหน้าของคณิณเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และต้องการขอโทษต่อหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยสนิทสนมด้วย จนตอนนั้นใครต่อใครเข้าใจว่าเขากับหล่อนเป็นคนรักกัน
“หมายความว่ายังไง คิณทำอะไรผิดกับเราเหรอ” หล่อนหรี่ตามอง ด้วยเคยสงสัยว่าคณิณหรือเปล่าที่แกล้งเอายาอีใส่รถจนอัคนีโดนจับ เหมือนครั้งนั้นที่เขาวางยาณัฐวดี เพราะต้องการเอาคืนแทนหล่อน ซึ่งนั่นมันไม่ใช่สิ่งที่หล่อนต้องการให้ทำเลยสักนิด
“ไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันนะฝน”
สายตาของเขาเหมือนอ้อนวอน และเหมือนมีเรื่องราวมากมายที่ต้องการบอกกล่าวและสารภาพ นั่นทำให้พิรุณพาตัดสินใจเดินตามคณิณไปยังสวนหย่อมเล็ก ๆ ข้างห้างสรรพสินค้า ซึ่งเงียบ
