เช้าวันรุ่งขึ้น ครอบครัวธนเมธาสกุลออกจากบ้านแต่เช้า อัคนีเป็นคนขับ พิรุณพานั่งข้างหน้า เบาะหลังเป็นแม่ผ่อง นิ่ม และซันไชน์ที่คุยจ้อไม่หยุด เสียงหัวเราะของเด็กน้อยเติมความมีชีวิตชีวาให้รถทั้งคัน
เขาแวะจดทะเบียนกับหล่อนแบบเรียบง่าย ลายเซ็นบนกระดาษไม่ได้หวือหวาแต่กลับมีความหมาย เพราะมันเป็นการยืนยันสถานะใหม่อย่างเงียบ ๆ ทว่ามั่นคง
มือใหญ่จูงมือเล็กกลับขึ้นรถด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม จากนั้นก็ออกเดินทางสู่จุดหมาย คือบ้านพักตากอากาศที่ครั้งล่าสุด... พิรุณพาเคยสร้างวีรกรรมบางอย่างเอาไว้
ชายหาดยามบ่ายเงียบสงบ คลื่นทะเลสีขาวซัดกระทบฝั่งอย่างอ่อนโยน
ท้องฟ้าเจิดจ้าด้วยไอแดด แต่กลับไม่ร้อนอบอ้าว เพราะมีสายลมคลอเคล้าพัดโชยมาตลอดเวลา
พิรุณพาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างไม่เร่งรีบ มือเรียวสางผมยาวก่อนเดินไปที่หน้าต่าง
ภาพที่เห็นคือพ่อกับลูก... สองคนที่เป็นดั่งดวงใจของหล่อน กำลังเล่นน้ำทะเลอย่างสนุ
