Destiny's Dance

Chapter 13

Ito ang unang araw ng kanilang paglipat ni Chanylle sa bagong bahay na nabili ni Roger. Naninibago siya. Parang hinahanap-hanap niya ang ambiance ng kanyang kwarto noong nasa bahay pa siya ng kanyang mga magulang.

Kasalukuyan siyang nasa kwarto nila ni Roger. Wala siyang magagawa dahil isang kwarto lang mayroon ang bahay na binili ni Roger, pero malaki iyon para sa kanilang dalawa. Ang akala pa naman niya ay hindi sila maaaring magsama sa iisang kwarto.

Alas sais na ay hindi pa rin siya nakakapagluto ng hapunan at hindi pa siya bumababa. Hindi kasi niya alam ang gagawin. Hindi siya marunong magluto.

Ngunit sa bandang huli ay napagpasyahan niyang bumaba at magtungo sa kitchen. Siguro ay kakailanganin niya lamang maghanap online na recipe para sa kanyang lulutuin. Mabilis siyang naghanap at naisipan niyang magluto ng sinigang. Tamang-tama dahil wala pa naman si Roger dahil nasa trabaho pa ito. Tamang-tama pag dating nito ay nakahain na ang niluto niyang pagkain.

Chanylle shifted to the kitchen, where pots and pans lay in silence, waiting to be animated by the culinary creations of a woman now bound not just by vows but by a story not entirely her own. The sound of her own footsteps echoed through the empty house as she approached the refrigerator to prepare the ingredients. Now she approach stove silently, a symbol of domesticity that suddenly felt like a cage.

The aroma of sinigang slowly filled the air, wrapping around Chanylle like a familiar embrace. In the solitude of the kitchen, she found solace in the sizzle of ingredients meeting the pot, a rhythmic dance that mirrored the conflict in her heart. The flames beneath the cauldron seemed to mirror the embers of resilience within her.

As the evening deepened, Chanylle set the table for two. She stared at the empty chair across from her, a symbol of the void left by a groom who, like her, was a participant in a union dictated by others.

Suddenly, the door creaked open, and Chanylle''s gaze lifted to see her husband, Roger, entering the room. His eyes held a reflection of the same conflict that tormented her. They exchanged a silent acknowledgment, a shared understanding of the circumstances that bound them together.

Silence enveloped the room as they sat across from each other, the aroma of sinigang lingering between them like an unspoken conversation. Until they finished eating.

“We did not still open the gifts.” Nag-aalangang paalala ni Chanylle sa asawang patungo na sana sa kanilang kwarto. Nakaligtaan kasi nila ang pagbubukas ng mga regalo sa kanilang kasal.

Napahinto ito at kagyat na lumingon sa kanya.

“I'm tired. You can open those gifts by yourself.” Roger answered with his cold voice.

Bahagyang napahiya si Chanylle. Parang may kumidlit na sakit sa kanyang dibdib.

“Uh..okay. I will open them now.” Chanylle answered by biting his lower lips to stop her tears from falling.

She thought they were okay already. She believed the honeymoon served as the start of their understanding. During their honeymoon, they spoke about the importance of communication, compromise, and commitment in a marriage, but it seems not at all.

The gifts are waiting for Chanylle in the spacious sala. She smiles when the biggest gift calls her attention. Bitbit ang malaking gunting, una niyang nilapitan iyon upang pagpasyahang buksan.

Nakangiting inuga-uga ng dalaga ang malaking regalo.

Dahan-dahan niyang binuksan ang regalo. Medyo nahirapan siya dahil sa laki niyon.

“Wow!” Bulalas ni Chanylle. Isang mini refrigerator na may tatak na Meneghini La Cambusa. Parang batang niyakap pa niya ang refrigerator. Nagpakapagod talaga siyang buksan ang mga regalo. Tuwang-tuwa siya sa mga laman niyon. Halos lahat ay mga kagamitang pambahay. Ganoon pala ang pakiramdam kapag nakatanggap ng mga mamahaling regalo at talagang malaking tulong sa pagsisimula bilang buhay may asawa.

Natigilan siya. Hindi niya naman ramdam na ngayon ay nag-asawa na pala siya. Hindi siya makapaniwala sa biglaang pangyayari sa buhay niya.

Naisip niya rin na balang araw ang mga regalong mga kagamitan ay mawawalan na ng saysay, dahil alam niyang darating ang araw na maghihiwalay na rin sila ni Roger.

Roger has the feeling of being guilty. Hindi niya sinasadyang tratuhin ng ganun si Chanylle. Naguguluhan lamang siya kung ano ba talaga ang nilalaman ng kanyang puso.

He wanted to treat her the way he treated Caroline before, but his inner self says that no other people deserve to be treated like that except Caroline.

But what they had talked during their honeymoon was clearly disappointed Chanylle now.

Maybe he was just too carried away by the atmosphere of the surroundings during those times. Pakiramdam niya sa mga oras na iyon ay kailangan niya unti-unting pag-aralan tanggapin ang lahat ngunit hindi pa pala, dahil litong-lito pa rin siya.

Hindi niya alam kung kailangan ba niyang maging masaya pa rin sa kabila ng kasunduang ipakasal siya kay Chanylle. Pakiramdam niya ay bigla siyang itinali ng mahigpit sa isang sitwasyong hindi niya kayang alpasan.

Napailing na lamang siya at natagpuan ang sariling tinatahak ang daan patungo sa sala kung saan naroroon si Chanylle.

He saw how happy she was. This time ay na guilt na talaga siya nang makitang masaya ang kanyang asawa kahit mag-isa lang doon. Nilapitan niya ito.

Tumikhim siya upang kuhanin ang atensiyon nito. Nagulat ito nang makita siya.

Nakita niyang yumuko ito at dahan-dahang umupo.

“It's time to rest, already.” Walang ibang naisip si Roger na sasabihin kundi iyon.

Nakita niya ang tipid nitong ngiti at akmang tatayo ngunit mabilis niyang pinigilan ito.

“Stay here,” ang halos pabulong na saad niya. Napakunot-noo ang kanyang asawa wari naguluhan.

“It's time to rest, isn't it?” medyo masungit na saad nito.

Hinawakan niya ang magkabilang balikat nito at pinakatitigan ang magagandang mga mata. Inalalayan niya itong makaupo sa sofa.

“Ito na ba lahat ng regalo? Talagang nabuksan mo lahat ng ito?” Kunwari ay pinasigla niya ang kanyang boses habang nakamuwestra ang kamay sa maraming regalong nakalatag doon.

Walang excitement sa mga regalo si Roger because he doesn't need those gifts to start, because he has the capability and capacity to buy them. He is able to exceed those expensive prices.

“O-Oo.”

“Good, I will help you arrange them tomorrow morning.” Saad ni Roger ng nakangiti. Hindi makapaniwalang tinitigan siya ng asawa.

“How about your work?”

“Staff ko na ang bahala sa Mindanao Grande Hotel, besides, Rylan is there. He can manage it while I am not around.”

The next day, Chanylle learned how to wake up early, one of the instructions from her mom before she moved into the house with Roger. She was told to be a perfect and hands-on wife, a challenge she knew she would face as she had no knowledge of house chores. However, she was determined to learn.

She admitted to herself that being a housewife wasn't easy, expressing admiration for those who constantly serve their families. Housework, she realized, was not a simple task, making her empathize with the difficulties faced by household helpers.

Chanylle, catching her breath, took a moment to sit and rest. She finally finished cleaning the living room and kitchen, planning to move on to cooking breakfast.

For breakfast, she prepared a simple meal with fried eggs, hotdogs, pancakes, bacon, and milk. Of course, her go-to source for cooking tips was Google.

Masaya at nakangiti niyang inihain ang breakfast sa mesa.

“Alam mo Chanylle, hindi mo naman kailangang gawin ito. Bakit? Masaya ka na ba ngayon na ikinasal ka sa lalaking minsang nagsamantala sa p********e mo?” Biglang wika ng kaniyang isipan.

“Wala akong magagawa, nandito na ito. Kailangan ko pa rin gawin ito kahit hindi naman totoong nagmamahalan kami. Kung hindi ako kikilos, ano na lang ang sasabihin ni Roger? Na tamad ako?” Naisatinig ni Chanylle.

“Sino kausap mo?”

Muntik nang mabitiwan ni Chanylle ang hawak na platito nang biglang sumulpot at nagsalitang si Roger mula sa kanyang likuran.

Mabilis niyang inilapag ang platito sa mesa at tinanggal ang apron na kanyang sout.

“Good morning, breakfast is ready,” saad ni Chanylle at alanganing ngumiti.

Nakita niyang kumunot ang noo ni Roger.

“Thank you.” Tugon nito habang pinapasadahan ng tingin ang mga pagkaing nakahain sa mesa. Naghila ito ng upuan. Ang akala ng dalaga ay uupo na ito para kumain, subalit siya pala ang pinaupo nito.

“I'm glad that you already know how to cook, instantly. Saad ng kanyang asawang si Roger at umupo na rin katabi niya. Nailang ang dalaga.

“Pinag-aralan ko talaga,” Mahinang tugon niya.

“Very good, thanks nga pala sa sinigang mo kagabi. It's good!”

Lihim naman na nagdiriwang si Chanylle dahil sa simpleng papuri nito.

Tumango lamang siya at nag-umpisang kumain.

“Anyway, I heared that the enrollment for second semester is going on, did you enroll already?” Biglang saad nito.

Natigilan naman si Chanylle. Ano ba ang sasabihin niya? Na hindi na siya magpapatuloy sa pag-aaral? Wala naman na kasi siyang maaasahan sa parents niya.

“A..eh..siguro hihinto na lang ako.”

Gulat na napahinto sa pagsubo ng pagkain si Roger at nagtatakang tiningnan ang asawa.

“Why? No, I talked to your parents already. They suggest na pag-aralin kita.”

Mas nagulat si Chanylle dahil sa narinig. Hindi niya akalain na sasabihin iyon ng mommy at daddy niya kay Roger.

“No, thank you. It's not your obligation para pag-aralin ako.” Maluha-luhang saad niya sa asawa, bagay na ikinalito nito.

“Huwag kang mahiya, I am your husband.”

Natigilan siya sa sinambit ng asawang si Roger. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o hindi, lalo na kapag naaalala niya ang sinabi nito dati na sa papel lang sila kasal.

“Sasamahan kita tomorrow, ngayon sana kaso, isasaayos pa natin ang mga kagamitan.” Saad nito na ang tinutukoy ay ang mga regalong kagamitan na binuksan niya kagabi.

Todo tanggi pa siya ngunit hindi pa rin siya napagbigyan.

At kinabukasan ay sinamahan nga siya ni Roger sa unibersad na kanyang pinapasukan. Until she got enrolled

Nakaramdam naman ng little excitement si Chanylle dahil sa kaalamang matutupad niya na ang kanyang pangarap makapagtapos. Dapat pa rin pala niya pasalamatan ang pakikialam ng kanyang mga magulang.

A few days passed since Chanylle and Roger started living under one roof. Everything seemed fine, but their connection was just casual. At home, they appeared more like friends, yet in public, Roger was notably extra sweet. Chanylle felt Roger's affection, even though she knew it wasn't genuine. She sometimes wished for the sweetness at home to be real, silently admitting she was slowly falling for him. She preferred being outside, where she could see the loving side of Roger, rather than staying at home where their relationship lacked the emotional depth of a married couple but retained the camaraderie. Like any other couple, they sometimes had misunderstandings, yet they managed to resolve and discuss them.

Tuwang-tuwa naman si Reyn nang maikuwento niyang unti-unti na siyang nahuhulog kay Roger.

“Congrats! Sabi ko naman sa'yo, natututunan talaga yan. Isipin mo, araw araw kayong magkasama sa iisang bubong tas hindi ka mai-inlab? Sa guwapong lalaki ba naman ng asawa mo, naku, kahit ako naman!” Kinikilig na saad ng kaibigan na si Reyn.

“O siya, kailangan ko nang magpaalam, may pasok pa ako bukas.”

Mas lalong natuwa ang kaibigan nang malamang ipinagpatuloy niya ang kanyang pag-aaral.

She checked the wall clock; it was already eleven o'clock. She anticipated Roger's going home as Roger mentioned they would visit his family and they were invited for a lunch. Roger's parents were quite distant from their place.

However, twelve noon passed, and Roger didn't show up. He couldn't escape the sadness. The house was vast, and he often found himself alone when not at school. Sometimes, Roger would take her to his hotel property for her to not get bored.

Lumipas pa ang ala una, alas dos, alas tres, hanggang sa umabot pa ng alas dyes ng gabi wala pa rin Roger na dumating.

Nag-alala siya kaya tinawagan niya na ang pamilya nito. Hindi raw nila alam. Sa katunayan ay inaasahan sila ng mga ito na makakarating kanina for lunch. Nag-aalala rin ang mga ito.

Tinawagan niya na rin sina Rylan at iba pang pinsan nito. Nagpasalamat siya at sa wakas ay nakontak niya rin.

“I just wanna ask, hindi pa kasi umuuwi si Roger simula pa kanina, baka may alam ka kung saan siya ngayon? Hindi ko rin ma kontak ang number niya.”

Matagal bago sumagot si Rylan. Narinig pa niya ang mabigat nitong pagbuga ng hangin.

“He's fine. Don't worry, sa katunayan, ay pauwi na siya.”

Tila nabunutan naman ng tinik sa dibdib si Chanylle.